· 

Waarom je een narcist of borderliner als partner kiest

Als je vader of moeder narcisme of borderline heeft, is de kans groot dat je later opnieuw een relatie met een narcist of borderliner krijgt. Wellicht herken je het patroon van je opvoeding (wat in werkelijkheid narcistisch misbruik is) in je huidige relatie. Onbewust probeer je de problemen van toen nu alsnog te verwerken. Herken de signalen, en leer ervan.

 

narcist borderliner partner relatie narcisten borderliners destructieve www.omstandersvan.nl jasmijn couwenberg boek narcisme borderline

De kans bestaat dat het patroon van je opvoeding zich herhaalt in relaties. Opgegroeid met narcistisch misbruik, is de kans groot dat je later in een relatie opnieuw het slachtoffer van narcistisch misbruik wordt.

 

Je ontmoet iemand die ook met psychische problemen kampt, zoals narcisme of borderline (wat zonder diagnose vaak pas gaandeweg of achteraf blijkt). Wellicht ga je nadenken over waarom je in zo'n destructieve relatie terecht bent gekomen.

 

Je beseft dat hetgeen je hierin meemaakt, best wel lijkt op je opvoeding. Misschien heb je altijd al geweten dat je opvoeding niet was zoals die hoorde te zijn. Of werd je zodanig beïnvloed dat je je er altijd onbewust van bleef, en zat het heel diep weg gestopt, maar haalt je huidige relatie dit weer naar boven. Er kunnen allerlei herinneringen naar boven komen drijven die je mogelijk allang vergeten was.

 

Destructieve relatie als eyeopener

Op deze manier kan je destructieve relatie met een narcist of borderliner een eyeopener zijn naar het verleden toe. Zo kun je je verleden van narcistisch misbruik gaan verwerken, want ook al zit het diep weg gestopt, het zit er wel. Dit kun je vergelijken met een nooit behandelde fysieke wond; op een dag gaat deze rotten en moet je alsnog de genezende behandeling starten die de wond verdient.

 

Het is belangrijk om dit een plek te geven, zodat je zonder zware bagage verder kunt leven. Daarom kom je ook in deze relatie terecht: onbewust probeer je met je partner de problemen uit je jeugd op te lossen. Je partner dient dan als 'surrogaat' van je ouder.

 

Signalen dat de opvoeding zich herhaalt

Opvoeding en narcistisch misbruik kunnen niet alleen doorwerken in je liefdesrelaties, maar ook in vriendschappen en werk. 

 

Hieronder staan enkele signalen die verwijzen naar nog onopgeloste zaken uit je jeugd:

  • Je past je aan iedereen in je omgeving aan, uit angst dat je niet geaccepteerd zal worden.
  • Je lost andermans problemen op, omdat je denkt dit verplicht te zijn.
  • Je doet buitengewoon je best om het de ander naar de zin te maken.
  • Je laat over je heen lopen en pikt alles om maar niet verlaten te worden.
  • Je stelt je verantwoordelijk op naar de ander, omdat je denkt dat dat zo hoort wanneer je van iemand houdt.

Het verleden herbeleven

Met deze signalen zijn steeds twee dezelfde dingen aan de hand:

 

1.Gewoonte/onwetendheid

Je bent het gewend vanuit je jeugd, dus denk je dat het normaal is. Misschien voel je wel dat er iets niet klopt, maar toch: het voelt vertrouwd omdat je het gewend bent. Je weet niet beter, ook al is het verkeerd. Nu ben je volwassen en kun je gelukkig wél beter weten door jezelf goed te informeren.

 

2.Leven in het verleden

De verlatingsangst voel je niet nu als volwassene; je voelt je weer even dat kind van vroeger dat voor zijn overleving afhankelijk was van acceptatie door zijn ouders. Dat kind kon het zich niet veroorloven voor zichzelf te kiezen. Maar die drang naar vrijheid en acceptatie blijft altijd aanwezig en ligt in je lichaam opgeslagen. Je kunt nu alsnog voor jezelf kiezen.

 

Beide zaken zul je vast herkennen als je bent opgevoed door een narcist of borderliner en onder narcistisch misbruik gebukt ging.

 

Tot slot

In mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' ga ik uitgebreid in op de bovengenoemde voorbeelden. Hoe je deze doorbreekt en ombuigt naar gezond gedrag, maar ook wat je kunt leren van een destructieve relatie met een narcist of borderliner. 

Commentaren: 1
  • #1

    Anneke (zaterdag, 19 mei 2018 11:36)

    Klopt weer allemaal....je pakt datgene wat je bekend is...het voelt vertrouwd aan. Maar als je het verwerkt hebt (en dat duurt een hele tijd..naar gelang de schade die er berokkent is!!), herken je het wel, maar je trapt er niet meer in. Zo heb ik met mijn N. moeder nu een hele aparte band. Het is geen moeder voor me, nooit geweest en ik heb haar dat duidelijk gemaakt. Een paar jaar geleden in een lang telefoongesprek heb ik haar gezegd:"Jij had nooit mogen trouwen en je had nooit kinderen mogen hebben!" En het was heel stil aan de ander kant van de lijn. Maar ik heb haar ook mijn begrip voor alles uit de doeken gedaan. Ik was zo ver, dat ik het haar niet meer kwalijk kon nemen. Maar niet zonder slag of stoot: Ik ben zo al met al 25 jaar niet thuis geweest bij haar. Maar op een gegeven moment kreeg ik door dat ik toch naar haar toe moest. Ging moeizaam, omdat er ook vaak anderen in de buurt waren en ik probeerde samen met die mensen haar te helpen, maar dat liep totaal fout! Zodra er iemand anders bij betrokken was, draaide ze om en begon het gemanipuleer weer enz. Vorig jaar werd ik zelf erg ziek en heb haar toch gebeld. Maar nu en dat was ok. Maar ik hou de relatie één op één! Op mijn voorwaarden: Ik speel geen familietje meer en doe niks meer voor haar. Ze heeft hulp genoeg. Ze is nu 90 jaar en zit in een verzorgingshuis en heeft daar weer al genoeg publiek. Vreemd genoeg is ze wel veel milder geworden (door haar afhankelijkheid: rolstoel), maar ook doordat ze veel gelezen heeft van filosofen en zelfhulpboeken en heel veel gesprekken met bijzonder en slimme mensen. Zo heeft ze volgens mij een redelijk goed beeld gevormd van hoe het zou kunnen en moeten gaan. Ze doorvoelt het niet, maar ze kopieert. Maar het werkt....en ze is populair daardoor. Maar ze gaat niet meer van haar kamer af en dat is verstandig...die buitenwereld heeft ze nooit aangekund; is boven haar macht geweest en dat wil ze niet meer. Zo af en toe komt er nog "interessant" gedrag, maar ze is lief en krijgt de kans niet meer om uit te spelen. Maar toch moet ik alert blijven. Zo begon ze weer elke dag te bellen en dat heb ik haar nu gevraagd te stoppen...ik bel wel, als ik er aan toe ben. En af en toe moet ik toch naar haar toe en hebben we hele bijzondere gesprekken....het is geen moeder, waar ik mee praat, maar een vrouw van 90, die veel weet (van anderen) met een gevoelsleven van een meisje van 3 jaar. Maar ze luistert naar me....Nu voor het eerst sinds 64 jaar!! Ze probeert het te begrijpen allemaal. En doordat ik veel problemen heb (met lichaam) en mijn zoon (die ik door P.A.S. niet meer zie) luistert ze (soms urenlang) en ze probeert het te begrijpen, maar ze voelt niet mee. Dat kan ze niet. Laatst was ik er 6 uur (!!) en ze was totaal niet moe van het voor mij heftige gesprek, (maar wel belangrijk) en ik moet het daarna een paar dagen allemaal verwerken (ook de nieuwe info die ik van haar krijg) en zij is totaal niet aangedaan! Dus het is heel bizar, maar ok....