Over Jasmijn


Ik ben Jasmijn Couwenberg, 35 jaar en schrijf over mijn ervaringen met een narcistische partner en een borderlinemoeder. Hieronder vind je mijn verhaal en lees je over het ontstaan van deze website en mijn boek.

narcisme borderline narcist borderliner vader moeder kinderen ouders persoonlijkheidsstoornis psychisch emotioneel misbruik boek familie relatie ouderverstoting kindermishandeling jasmijn narcistische wereld ontvlucht gaslighting mishandeling

Waar jij nu staat, stond ik ook. Zonder het te weten had ik al van kinds af aan te maken met narcistisch misbruik. Ik werd geleefd en moest me volledig aanpassen -vervormen- aan moeder en mijn ex-partner. Ik wist immers niet beter of dit was normaal.

 

Automatisch gedroeg ik me hetzelfde naar andere mensen in mijn omgeving. Liefde moet je eerst verdienen, dus moet je de ander dienen. Maar omdat ik het in andermans ogen nooit goed genoeg deed, leerde ik geen liefde waard te zijn. 

 

Nooit leefde ik vanuit mezelf. Ik kende mezelf niet, wist niet eens dat ik een 'Zelf' had. Mijn Zelf had ik al heel jong naar de achtergrond moeten schuiven: fysiek was ik er wel, maar geestelijk werd ik door anderen 'bestuurd'. Ik leefde zonder mezelf. Ik besefte dat toen niet, want was niets anders gewend. 

Totdat ik er eindelijk achter kwam dat dit verre van normaal was, dat dit helemaal geen liefde was... dit was mishandeling

 

De doorbraak: toen ik de ware aard van mijn narcistische partner ontdekte...

Het begon allemaal in juni 2012. Op internet stuitte ik op 'narcisme' en herkende alles hiervan bij mijn toenmalige partner. De manipulatie, de projectie en het extreme egoïsme. Eindelijk wist ik wat er aan de hand was! Mijn mond viel letterlijk open van verbazing.

 

Dat moment, die doorbraak, was zo bijzonder dat het mij de moed gaf om direct definitief met hem te breken - iets wat ik al zo vaak tevergeefs had geprobeerd. Ik zat zó diep in de put dat ik alleen nog maar omhoog kon. Die dag voelt nog steeds aan alsof ik na jarenlange gevangenisstraf eindelijk vrij kwam.

 

Alles van me af schrijven via een blog

Ik begon een blog waar ik al mijn ervaringen met mijn narcistische ex-partner beschreef. Alles stroomde eruit. Uit de honderden reacties bleek ik niet de enige te zijn die dit meemaakte. Verre van zelfs! Terwijl ik altijd dacht dat het aan mij lag. De blog was een steun en uitlaatklep, zowel voor mij als voor vele anderen die met een narcist te maken hadden.

 

Herhaling van mijn jeugd: moeder met borderline

De relatie(breuk) opende mijn ogen naar mijn verleden toe. De zorgwekkende overeenkomsten, tussen mijn narcistische partner (die ook borderlinetrekken vertoont) en mijn moeder die de diagnose borderline heeft (en tevens narcistische trekken vertoont), werden ineens héél duidelijk.

 

Zelf deed ze haar diagnose altijd af als 'wat emotioneel, depressief en stemmingswisselingen'. Ik verkeerde zo onder invloed van haar, dat ik nooit eerder besefte dat het veel meer dan dat was en hoe schadelijk de invloed van haar gedrag op mij daadwerkelijk was: ik werd non-stop gemanipuleerd.

 

Wat ik met mijn narcistische partner meemaakte, was exact een herhaling van mijn jeugd... Alle puzzelstukjes vielen in elkaar, mijn jeugd was niet normaal en niet gezond geweest... 

 

Ouderverstoting en eenzaamheid

Mijn ouders scheidden toen ik zes jaar was. Van mijn moeder mocht ik mijn vader niet meer zien en nooit werd er meer over hem gesproken. Hij was 'taboe', een verboden onderwerp. Ook de scheiding zelf besprak ze niet met mij, en liet mij daarbij in het ongewisse. Later kon ik me mijn vader niet eens meer herinneren...

 

Met de rest van de familie was eveneens geen contact (alleen met mijn oma, haar moeder). Mijn moeder bestempelde iedereen als slecht. Er mocht geen verbinding zijn met andere mensen. Zo groeide ik heel geïsoleerd op. Eenzaamheid is al een intens rotgevoel, des te meer voor een klein kind dat er niets van snapt. Ik snakte naar gezelschap, maar moest zélf het gezelschap vormen voor mijn moeder, die mij als haar bezit en verlengstuk beschouwde.

 

Vader opgespoord

Met mijn moeder durfde ik niet meteen het contact te verbreken, omdat ik voor haar zoveel meer angst voelde dan voor mijn ex-partner. Een soort doodsangst. Wel besefte ik dat ik voor mezelf moest (en mócht) kiezen. Puur uit zelfbescherming begon ik me steeds afstandelijker te gedragen tegenover haar.

 

Ondertussen groeide het verlangen naar mijn vader, naar mijn afkomst, mijn basis, dat andere deel van mezelf. Ik durfde het haar echter nog steeds niet te vragen waarop ik in 2015 besloot mijn vader op te sporen. Dat was een heel emotioneel weerzien. Ik kwam meer te weten over mijn jeugd, informatie die ik als kind verdrongen had. Uiteindelijk werd het contact niet meer zoals ik hoopte, maar ik heb er geen spijt van gehad. Nu weet ik tenminste wie mijn vader is en hoe hij eruitziet, en ken ik een stukje waarheid over vroeger.

 

Contact met moeder verbroken

Heel voorzichtig en heel langzaam durfde ik mijn moeder nu te confronteren met alles. Met de ouderverstoting, met de psychische mishandelingen. Ze ontkende alles, weigerde erover te praten, werd boos op mij en begon me te stalken nadat ik het contact definitief verbrak. Inmiddels heb ik mijn verleden een plek kunnen geven en was de breuk met haar in 2016 een enorme opluchting. Eindelijk bevrijd!

 

Persoonlijke groei

Sinds 2012 staat mijn leven in het teken van persoonlijke groei, bewustwording en zingeving. Ik raakte op en kon zo niet meer verder leven. Uit een soort overlevingsdrang begon ik een zoektocht naar mezelf. Ik moest mezelf terugvinden en de negatieve invloed van het narcistische en borderlinegedrag uit mijn leven verwijderen. Een heel zware periode volgde, maar het is me gelukt. Eindelijk kom ik aan mezelf toe, alsof mijn leven nu pas écht begint.


Mijn herstelproces bestond uit het verslinden van alle informatie en boeken die ik maar vinden kon, vele overpeinzingen, observaties en analyses. Ik sprak met lotgenoten en professionele hulpverlening. Ik schreef stapels notitieboeken vol om zo tot allerlei waardevolle levensinzichten te komen. Nog steeds; zelfontwikkeling is een proces dat nooit zal stoppen, dat onmisbaar is voor een gelukkig leven en om daar ten volle van te kunnen genieten.

 

Uit de schaduw, in de zon

Ik ontdekte dat de wereld zoveel mooier is dan de narcist en borderliner mij altijd voorspiegelden! Altijd moest ik in de schaduw staan, nu mag ik eindelijk de zonnestralen op mijn huid voelen. Het voelt enorm bevrijdend om mezelf te mogen zijn. Zoveel negativiteit en angst als ik voorheen kende, zoveel positiviteit en rust ervaar ik nu.

 

Natuurlijk zijn er nog wel eens momenten waarop ik het even niet meer zie zitten. Momenten waarop vroegere angsten de overhand krijgen of de intense pijn weer naar boven komt. Het is ook niet niks: je leven lang mishandeld zijn. Wel zie ik mezelf steeds sneller weer opkrabbelen na zo'n dip en het leert me telkens weer iets.

 

Hoe mijn verhaal jou kan helpen

Met mijn verhaal hoop ik vele lotgenoten te ondersteunen in hun herstel van narcistisch misbruik. Het is een zeer complexe situatie, waarin je je ook nog eens heel alleen voelt staan omdat de buitenwereld er vaak niets van begrijpt.

 

Narcistisch misbruik, oftewel psychische mishandeling, is een 'onzichtbare' vorm van mishandeling die méér zichtbaarheid verdient. Het bestaat immers écht (het is eigenlijk te gek voor woorden dat ik dat zo nadrukkelijk moet zeggen). De juiste kennis is daarbij van cruciaal belang, net als het vinden van (h)erkenning: je bent niet de enige, je bent niet gek!

 

Er is een uitweg. En daar begeleid ik jou graag bij. Ik weet hoe intens pijnlijk het is om zo mishandeld te worden. Alle inzichten die ik de afgelopen jaren heb opgedaan en nog steeds opdoe, wil ik zoveel mogelijk verspreiden om ook jou uit die hel te laten ontsnappen. Door narcistisch misbruik raak je jezelf kwijt, maar je kunt jezelf óók weer terugvinden.

 

Ondersteuning van lotgenoten

Al mijn kennis en ervaring, in combinatie met mijn beroepsachtergrond als schrijfster, wil ik nu graag inzetten om jou dezelfde groei te laten doormaken. Voor familie en partners van narcisten en borderliners is er te weinig specifiek aanbod. Terwijl het, juist vanwege de zeer complexe en destructieve uitwerking van deze stoornissen op de omgeving, onmisbaar is dat degene die jou hierin ondersteunt het zelf heeft meegemaakt.

 

Dan valt de schaamte weg en vind je begrip, acceptatie en herkenning.

 

'De narcistische wereld ontvlucht'

De blog van destijds heb ik inmiddels uitgebreid naar deze website. Een website alleen is echter niet genoeg. In mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' ga ik nog veel uitgebreider en dieper in op alle materie waarmee je te maken krijgt als je een relatie of familieband met een narcist of borderliner hebt.

 

Hoe dan ook, ik ga zeker door met schrijven en er komt nog veel meer aan in 2018 :-) 

 

Voor nu wens ik jou veel levenskracht toe in jouw moeilijke situatie: al weet je nooit precies hoe, vertrouw erop dát het goed komt.

 

(contact? klik hier)