Gastenboek

narcisme borderline narcist borderliner vader moeder kinderen ouders persoonlijkheidsstoornis psychisch emotioneel misbruik boek familie relatie ouderverstoting kindermishandeling jasmijn narcistische wereld ontvlucht gaslighting mishandeling
Commentaren: 33
  • #33

    Cornelis (vrijdag, 01 september 2017 10:57)

    En hoe gaat het nu met mij? Beter dan in jaren. Ik onderneem nieuwe dingen, ben aan het groeien, niet alleen mentaal maar ook zakelijk. In mijn hoofd zijn 95% van de negatieve gedachten verdwenen. Mijn vrouw vindt me een ander mens. Ze heeft goed in de gaten dat ik een stevige opruiming aan het doen ben. Ik werk aan mijn gezondheid, ben 10 kilo afgevallen (mijn broer en zus zijn zwaar obees, ik heb "slechts" overgewicht). Mijn broer heeft nog wel contact met mijn ouders. Maar hij heeft duidelijk gezegd, dat er niet over mij gesproken wordt als hij er is. Hij heeft letterlijk gezegd:"zo lang jullie niet bereid zijn om te luisteren naar mijn broers' kant van het verhaal, wil ik het niet over hem hebben". Mijn zus is volledig in de ban van mijn moeder. Daags na de laatste ruzie, schreef ze een mail waarin ze mijn handelen veroordeelde. Ik bood haar aan mijn kant van het verhaal te vertellen. Sindsdien is het volledig stil van haar kant.
    Mijn broer en ik hebben een goede band weten op te bouwen. Hij heeft veel zaken uit het verleden weten op te helderen. Hij is als een getuige van mijn jeugd. En hij erkent, dat ik er wel heel bekaaid vanaf ben gekomen. Dat betekende heel veel voor mij.

    En nu, nu gaat het veel beter met me. ik heb een heel gewaagde project gestart waarbij ik mezelf en mijn werk laat zien, kortom, het gaat goed met mij. En dus ook met mijn gezin. De pijn van het narcisme is dagelijks nog aanwezig, maar is dragelijk. Misschien zal het nooit verdwijnen. Maar ik kijk niet meer achterom. Ook mijn moeder zelf is immers een slachtoffer van haar jeugd. Verwijten en schuld zouden mijn geluk alleen maar in de weg staan.

    Voor iedereen die in een narcistische relatie zit, de volgende woorden: jij bent de moeite waard om voor te vechten. Je verdient om gezien te worden als een feestje dat moet worden gevierd, niet als een probleem dat moet worden opgelost. Zit je met een narcist in een relatie, neem dan tijdelijk eens afstand. En bedenk je wie van jullie twee er echt iets aan de relatie heeft. En nee, je bent niet gek. Je bent ge-mindfucked. Jouw onzekerheid is voor de narcist een voorwaarde om je onder controle te houden en om zijn/haar eigen zelfhaat op jou te kunnen afwentelen. Ik garandeer je dat stoppen met de relatie niet fijn is. Maar waar je nu in zit, is op termijn nog veel erger. Narcisten zijn gevaarlijke mensen. Het zijn sociopaten. Blijf je te lang, dan breken ze je af, steen voor steen.

  • #32

    Cornelis (vrijdag, 01 september 2017 10:57)

    Het narcisme zoals ik het heb ervaren van mijn moeder, herken ik in de verhalen op deze site. Ieder belangrijk moment in mijn leven, mijn examen, mijn bruiloft, belangrijke concerten, enz, wist zij zichzelf op de voorgrond te dringen. Er een drama omheen te bouwen. En het omdraaien van de werkelijkheid, zo sterk dat je denkt zelf niet goed bij je hoofd te zijn. Voorbeeld? Een dag na de geboorte van mijn dochter stond ze onaangekondigd op de stoep. Mijn vrouw en de baby sliepen. Ik gaf aan dat ze op dat moment niet welkom waren. Dat heeft geleid tot een steeds verder escalerende ruzie. Toen hebben we het contact met mijn ouders verbroken. Dat was enkele jaren later weer hersteld. Maar het vertrouwen was weg. Een jaar geleden pleegde een goede vriend van ons zelfmoord. We hadden net gehoord dat ie in coma lag, toen mijn moeder belde en stennis begon te maken over iets wat zij verkeerd had gepland. Zij moest en zou dat per se op dat moment uitknokken. Toen knapte er iets in ons. Mijn vrouw en ik besloten het contact te verbreken. Pas daarna hoorde ik over narcisme. Ik ging in therapie, bij een geweldige emdr therapeute die mij al eerder had geholpen. Zij wist alles over narcisme vanuit haar eigen ervaring. Langzaam viel alles op zijn plek. Mijn gebrek aan zelfrespect, mijn onzekerheid, mijn bewijsdrang. Na enkele behandelingen ging het snel vooruit. Zelfs mijn leverafwijking verbeterde, mijn ogen waren niet meer geel. Nu, achteraf, realiseer ik me, dat een narcist niet toestaat dat je groeit. Voor mijn moeder was ik een extra grote "bedreiging", omdat ik altijd erg goede argumenten heb, goed kan redeneren en een groot rechtvaardigheidsgevoel bezit. Aanvankelijk dacht mijn vrouw dat de breuk met mijn ouders tijdelijk was, maar inmiddels snapt ook zij hoeveel negatieve energie er was.

    Nu, na een jaar, voelt het alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen. En ja, er blijft altijd een stemmetje aanwezig dat het niet helemaal wil geloven en toch weer contact wil zoeken. Maar dan hoef ik slechts de correspondentie terug te lezen van haar en van de familieleden die ze tegen me heeft weten op te zetten. Daaruit is duidelijk te lezen, hoe zij over mij denken en spreken. Dat is zo'n duivels beeld, dat het bijna lachwekkend is. Een beeld dat zó verwrongen is, dat ik dat nooit meer "recht" kan trekken.

    Ontsnappen aan narcisme is echt heel moeilijk. Je moet accepteren dat er geen oplossing is. Er is niets wat je kunt doen of zeggen wat het verbetert. En zelfs als je, zoals ik, met die persoon breekt, blijven er toch nog steeds, af en toe, patronen in je gedachten naar boven komen die terug te voeren zijn op de narcist. Ik voel me al heel lang geen slachtoffer meer, maar ik weet ook, dat het gevoel dat de hele wereld tegen je is, een soort van "mentaal virus" is. Dat ben ik nu grotendeels kwijt. Maar al verwijder je de narcist uit je leven, je haalt het maar moeilijk uit je hoofd. Je zult nog lang narcistische patronen tegenkomen. Ik bedenk me dagelijks bij hoe ik handel en spreek, of het van mezelf is, of een gevolg is van mijn "hersenspoeling".

    Mijn ouders zijn nu 80. Op een dag zal ik horen dat ze er niet meer zijn. Maar in gedachten heb ik al afscheid genomen. Dat is hard en pijnlijk. Maar ik moet voor mezelf kiezen. En, minstens zo belangrijk, voor mijn gezin. Die hebben een echtgenoot en papa nodig, die niet met zijn hoofd in complot theorieën op internet zit, maar open en helder de wereld in kijkt, kan werken aan constructieve zaken, nu dan eindelijk zonder negatieve gedachten.

    Ik realiseer me donders goed, dat als ik niet met mijn ouders zou breken, ik een groot risico zou lopen, de negativiteit van mijn moeder, de "mentale virussen", op mijn kinderen over te brengen. Als ik zie hoe onbevangen en mooi ze nu zijn, dan breekt bij de gedachte daaraan mijn hart. De kinderen weten trouwens wat narcisme is. Dat is heel goed uit te leggen. Ze weten dat ze opa en oma mogen opzoeken als ze dat willen. Dan brengen we ze er heen. Maar tot nu toe willen ze dat niet. Ze missen opa wel. Maar helaas laat mijn moeder niet toe dat er contact is zonder dat zij er tussen zit. Mijn vader is net zo goed een slachtoffer. Het woord Stockholmsyndroom gebruiken we al jaren om zijn situatie te beschrijven.

    (wordt vervolgd)

  • #31

    Jasmijn Couwenberg (donderdag, 31 augustus 2017 19:15)

    Wat een bizarre situatie mr. W.P.! Vooral je jongste dochter zit extreem onder de plak nu ze op haar 35e weer bij haar moeder thuis woont en niet eens een eigen mailbox mag hebben. Veel sterkte! Ik hoop dat het je zeker nog gegund mag zijn. Warme groet, Jasmijn

  • #30

    Mr. W.P. (zaterdag, 26 augustus 2017 00:28)

    Beste Jasmijn,

    Het valt als verstoten vader van twee dochters bij God niet mee om nu al 31 jaar de hoop te blijven houden dat zij zich ooit zullen kunnen ontworstelen aan het parent aliniation syndrom, opgelopen door een moeder met borderline.
    Kennisneming van uw ervaringen heeft het vlammetje van mijn hoop weer iets doen opflakkeren, hoewel de huidige situatie objectief gezien hopeloos genoemd moet worden.
    Mijn oudste dochter - nu 39jaar oud - heeft zich losgemaakt van haar moeder met als reden: "Het tornen aan de band tussen kind en ouder is het aller slechtste wat je een kind aan kunt doen, ook al heb je gelijk over de ander."
    Echter, vreemd genoeg heeft zij mij om dezelfde reden ook uit haar leven gebannen en weigert zij aan te geven hoe ik heb kunnen tornen heb aan de band tussen haar en haar moeder terwijl ik geen enkel contact met haar noch haar moeder had!
    Erger nog, zoals haar moeder ook het contact van mijn dochters met hun oma (mijn moeder) niet toestond, kent mijn 9 jarige kleindochter door toedoen van mijn dochter mij niet, haar andere opa die op dezelfde dag jarig is als zijzelf.
    Mijn jongste dochter verzette zich in haar jeugd wel tegen het regime van haar moeder en werd daarom regelmatig op straat gezet en door mij opgevangen totdat zij onder druk van allerlei valse beloftes steeds weer naar haar moeder terugkeerde.
    Omdat haar moeder ook het leven van mijn jongste dochter volledig regisseert , mist zij de zelfstandigheid om op zichzelf te wonen. Zij heeft het wel geprobeerd maar haar koopflat staat nu al jaren leeg, omdat zij - inmiddels 35 jaar oud - nu al weer 5 jaar bij haar moeder woont.
    Twee jaar geleden kreeg zij een burn out en vanwege haar werkgever die alle wet- en regelgeving aan zijn laars lapte, riep zij na jaren van geen enkel contact mijn hulp in. Mede dankzij een bevriende arbeidsdeskundige heeft de werkgever een forse vergoeding voor de door hem veroorzaakte burn out betaald en vond mijn dochter weldra een andere, betere werkgever.
    Echter, eenmaal uit de problemen besta ik niet meer voor haar en kan ik haar zelfs geen e-mail sturen: haar moeder beheert haar e-mailaccount!
    Deze week heb ik zelfs moeten ervaren dat zij mij opbelt in een poging om voor derden die mij een liefdevolle vader vinden, bewijs van het tegendeel te verzamelen door die telefoongesprekken stiekem op te nemen.
    Tot op heden heeft zij dat bewijs niet gekregen en dat zal ook niet gebeuren, want vanaf hun geboorte beschouw ik mijn twee kinderen als mij twee dierbaarste Godsgeschenken en handel ik daarnaar.
    Hoewel ik niet uitsluit dat haar moeder ook hier weer achter zit, heeft haar stiekeme gedrag er wel toe geleid dat ik mijn jongste dochter niet meer kan vertrouwen, wat op contactherstel wel een erg zware hypotheek legt.
    Echter, mijn jongste dochter heb ik door haar recente moeilijke periode - mede omdat ook toen haar moeder het contact somtijds onmogelijk maakte - gesleept met de mantra: "Houd moed, het komt goed."
    Die mantra moet ik mijzelf dus ook maar blijven voorhouden, hoewel ik mij afvraag of gezien mijn leeftijd mij de tijd nog gegund zal zijn.

    Met vriendelijke groet,

  • #29

    RS (maandag, 10 juli 2017 02:34)

    Hoi Jasmijn,

    Ik realiseer me dat deze site vooral bedoeld is voor mensen die proberen om te gaan met iemand met een persoonlijkheidsstoornis zoals borderline of narcistisch gedrag.
    Desalniettemin wil ik (een man van 39 met Borderline) je een specifieke vraag stellen.

    Ik weet eigenlijk al mijn hele leven dat er iets ‘mis’ is met mij. Ik heb in totaal drie relaties gehad, respectievelijk 4 jaar, 12 jaar en 8 jaar. Door mijn stoornis heb ik alle relaties weten te verknallen, maar dit is wel het laatste wat ik wil.
    Mijn laatste relatie is enkele maanden geleden beeindigd omdat ik te veel afhankelijk was van haar en in alle eerlijkheid, zo ging het ook met mijn eerdere relaties.

    Als je bij me bent doe ik alles voor je en ben ik een van de meest zorgzaamste mannen die je zult tegenkomen, maar ga je een keer de stad in met vriendinnen oid, breekt de pleuris uit.
    Ik vertrouw je dan niet, wil constant contact, wil weten wat je doet en probeer er op allerlei manieren achter te komen wat je aan het doen bent. Soms volg ik je, soms bel ik anderen om te horen of zij weten wat je doet, maar als ik er niet achter kom wat je doet of waar je bent word ik aggressief en wil ik je vooral veel pijn doen. Mijn wraakgevoelens zijn op dat moment bizar groot en ik weet ze niet te onderdrukken.
    Je zult me zien als klootzak en je afvragen, waarom doe je zoiets, maar ik HAAT mezelf dat ik dit doe, wil mezelf achteraf van kant maken en heb dit meerdere keren geprobeerd.
    IK WIL DIT ECHT NIET!

    Ik heb circa een jaar geleden te horen gekregen dat ik borderline heb, heb een vermogen uitgegeven aan therapeuten, heb gesproken met verschillene psychiaters, psychotherapeuten, heb relatietherapie geprobeerd en ben zelfs opgenomen in een kliniek op een gesloten afdeling na meerdere zelfmoordpogingen omdat ik mezelf haat.

    Vandaag, weet ik z.g.a. alle negatieve gevolgen van borderline te voorkomen mbv een workaround of ander middel dat mij is geleerd, maar de woede-uitbarsting als “mijn vriendin” niets van zich laat horen als ze uitgaat weet ik niet te voorkomen.

    WAT KAN IK HIERAAN DOEN, WANT IK RAAK IEDEREEN DIE OM MIJ GEEFT KWIJT?
    iedereen met een advies of opmerking mag mij mailen op: stefkoninggg@gmail.com

    Ik hoop dat jij of anderen me hierbij kunnen helpen.

    Stef

  • #28

    ANJE POST (zondag, 09 juli 2017 20:03)

    De website heeft mij wel veel opheldering gegeven. Ik heb een moeder (93) die, toen ik 7 jaar getrouwd was en 6 mnd zwanger van onze jonge zoon, mijn man per XXXL-brief voor alles en nog wat uitmaakte: slechte echtgenoot, slechte vader, te ambitieus.. Mijn ouders waren toen bij ons 1 maand op vakantie geweest. Wij woonden destijds in Venezuela vanwege het werk. En het was gezellig en zij genoten van onze kinderen en we hadden leuke tochten gemaakt en lekker gegeten...Na die brief was natuurlijk de verhouding verstoord en ik heb voor mijn gezin gekozen. Ik voel me als een jojo. De ene keer zit ik op het strafbankje en de andere keer ben ik weer in de gratie. Cadeautjes, doosje wijn, sieraad, goud, parelketting. Dit duurt zo vanaf 1986. En al lezend ben ik erachter gekomen dat mijn moeder een narcist is. Het is nooit haar schuld, altijd die van de ander. Zij kijkt op iedereen neer behalve diegenen die een bepaalde status heeft zodat zij haar eigen status daaraan kan hangen. Zij vindt zichzelf geweldig, sterk en zelfstandig, woont nog alleen op haar 92ste. Zij manipuleert. Ook tussen mij en mijn 3 broers. Met 2 van mijn broers is dat gelukt. Met mijn jongste broer ben ik voor de 2de keer gebrouilleerd en met mijn middelste broer heb ik nauwelijks contact. Met mijn oudste broer heb ik een liefdevolle en gewoon een leuke verstandhouding zoals dat moet zijn. Mijn jongste broer heeft mij ooit een hersenschudding gemept. Zelfs toen al nam mijn moeder het voor hem op en mijn vader deed braaf mee. Hij moest wel: hij zat onder de plak, hoewel hij geloof ik wel geleden heeft onder alle spanningen en toestanden. Natuurlijk ben ik boos geweest en machteloos. Ik heb haar uitgescholden en akelige dingen gezegd. Zij negeert of doet alsof er niets aan de hand is en is weer aardig. En als het goed is, maakt zij het weer kapot door een of andere actie. Zij zegt de raarste dingen over anderen. Zij beticht haar oudste broer dat hij zijn vrouw "de dood heeft in gejaagd". Vrouw heeft eind '80 een hartaanval gehad. Over mijn vader heeft zij het over "die man". Hij is in '89 overleden. Zij is koopziek, zelfbevrediging? Zij is gemeen en aardig, voorkomend en charmant, manipulerend en vrijgevig. Maar voor die vrijgevigheid moet je inleveren. Altijd ten koste van jezelf. Zij is aardig en kwetst vervolgens. Met onze kinderen heeft zij geen contact. Met geboortes van haar achterkleinkinderen is er geen reactie ondanks de kaartjes. Als er kleinkinderen van haar op medisch vlak promoveren is er eveneens geen reactie. Ik heb 3 jaar geleden haar hond gered van een maagtorsie, door snel naar de dierenarts te gaan: er kon geen dank je wel af en zij heeft geen traan gelaten na de operatie en verzorging. Met al haar schoonkinderen heeft zij ruzie gemaakt. Alleen nu mijn schoonzusje professor is in de archeologie in Leiden en op een geweldige manier haar carrière gemaakt heeft samen met mijn broer, ook archeoloog, is zij weer in de gratie want dat geeft mijn moeder status. Vrienden heeft zij bijna nooit gehad en nu al helemaal niet. Iedereen is dood of woont niet meer in de buurt. De vrienden van mijn vader deugden al helemaal niet, hoewel dat zeer gerespecteerde burgers waren. Laat staan zijn zussen! Ik heb nu voorlopig, voor de zoveelste keer, het contact verbroken. Maar zij is bijna 93 en is toch je moeder. En dat is nou juist het knelpunt. Maar ik zit er wel mee en het leeft iedere dag in mij. Ik vind het vreselijk en het is een nachtmerrie.

  • #27

    Adam (zaterdag, 03 juni 2017 15:42)

    Bedankt voor alle blogs en informatie Jasmijn! Het is niet vastgesteld dat mijn moeder een borderline persoonlijkheidstoornis heeft. In 2006 heb ik bij mijn moeder al eens aangekaart dat ze borderline zou kunnen hebben. Hoewel mijn moeder altijd de mond vol heeft van lichamelijke en geestelijke pijnen, was het "heel erg" dat ik zei dat ze BPS zou kunnen hebben. En dat heeft ze me nog jaren nagedragen. Maar 11 jaar later, op eieren lopen en na een slopend eerste half jaar van 2017 ben ik toch weer opnieuw ingedoken. Onder ander op jouw site. En het lukte me niet de pagina's even snel door te lezen, zo stevig kwam alle informatie binnen. In het licht van deze informatie vermoed ik dat zowel mijn oma (inmiddels overleden), mijn moeder als mijn eerste partner Borderline hebben. Van mijn tweede partner vermoedde toentertijd al Narcisme. Er van uitgaande dat mijn constatering klopt (in kan in ieder geval met zekerheid zeggen dat op een na alle officiele kernmerken overduidelijk aanwezig zijn), ben ik de afgelopen dagen mijn hele persoonlijke geschiedenis gaan herzien en herschrijven. Wat een geheel nieuw licht schijnt op mijn eigen leven.

    Vorige week heb ik een knallende ruzie gehad met mijn moeder omdat ze steeds meer onder mijn huid was gaan zitten met het vragen van hulp (altijd op een huilende manier), zo nodig aangevuld van teleurgesteld zijn en manipulatieve opmerkingen. Na jarenlang op eieren te hebben gelopen trok ik dat niet meer. Mijn moeder is duidelijk het type Koningin.

    Mijn eerste prioriteit is nu handvatten te vinden om hiermee om te gaan. En daarnaast wil ik helder krijgen met welke niet-helpende overtuigingen ik over mezelf rondloop als gevolg hiervan . Zo weet ik dat ik zelf ook te onzeker ben en erg moeilijk Nee kan zeggen - ook op de werkvloer - uit angst voor afwijzing.

  • #26

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 28 mei 2017 23:23)

    Hoi Marc,

    dank je wel voor je oplettendheid en het melden! Ik heb het gewijzigd en nu zou hij het weer moeten doen.

    Warme groet, Jasmijn

  • #25

    Marc (zondag, 28 mei 2017 22:17)

    Dag Jasmijn. De knop om te abonneren op je nieuwsbrief leidt naar een foutmelding.

  • #24

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 21 mei 2017 19:46)

    Arendix: moedig dat je die stap hebt durven zetten, het is geen makkelijke stap, maar wel eentje die nodig is om jezelf te redden. Veel succes met je nieuwe huis!

    Lauke: wat fijn dat je nu alsnog die liefde hebt gevonden. Je hebt alle recht om voor jezelf te kiezen, niemand verdient het om zo behandeld te worden. In mijn boek ga ik uitgebreid in op de verschillende rollen binnen het gezin, van zowel de ouders als het kind. Ik denk dat je daar veel aan zal hebben.

    Bep: pleinvrees is niet specifiek aan borderline verbonden, het is iets waar iedereen last van zou kunnen hebben.

  • #23

    Bep (woensdag, 17 mei 2017 14:51)

    Ik heb een vraag. Komt pleinvrees ook voor bij iemand met BL? Of hoort dit specifiek bij een andere persoonlijkheidsstoornis?

  • #22

    Lauke (dinsdag, 16 mei 2017 10:04)

    Wat fijn om deze site te vinden (en ik had er al zoveel over gelezen en gehoord van mijn therapeut). De herkenbaarheid. Er vallen nog steeds puzzelstukjes op zijn plaats. Het doet me goed en tegelijkertijd doet het zo veel pijn. Opgegroeid in een gezin met een narcistische moeder en een vader met? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik er tussenin zat. Werd gemanipuleerd, dan weer de zondebok was, dan weer de engel. Ik werd de hemel in geprezen of de grond in getrapt. Ik heb zo mijn best gedaan om iemand te zijn, gezien te worden, gewaardeerd te worden, liefde te krijgen. Soms leek het een tijdje beter te gaan, had ik hoop, dacht ik wel fijne ouders te hebben en dat mijn gedachten en gevoel een grote vergissing waren. Dan sloeg de twijfel weer toe. Uiteindelijk wist ik het zeker. Ik was gek. Ik zag het niet goed, ik was fout. Het was allemaal mijn schuld.

    Nu weet ik dat ik opgegroeid ben in ziek gezin. Nu raap ik de stukjes van mezelf bij elkaar. Werk ik hard aan mijn herstel. Therapie, antidepressiva, een lieve man en fijn gezin en lieve vrienden slepen mij er doorheen. Ze geven me wat ik altijd gemist heb. Liefde, onvoorwaardelijke liefde.

    Ik heb geen andere keuze dan kiezen voor mijn eigen leven. Een leven zonder mijn moeder. En daarmee waarschijnlijk ook zonder mijn zussen. Het doet pijn. Heel veel pijn..

  • #21

    Arendix (donderdag, 11 mei 2017 07:06)

    Hoi Jasmijn,
    Prettig om je teksten te lezen! Het heeft even geduurd voordat ik teksten vond die aansloten bij mijn ervaringen. En als dat dan het geval is, is dat heel verademend. Een steun in de rug, omdat je teksten herkenbaar zijn.
    Ik heb onlangs een relatie van acht jaar beeindigd, waarvan we de eerste 6 jaar hebben ge-LAT en de laatste 2 jaar samengewoond. Mijn vriendin liep al lang bij een psycholoog en heeft de diagnose BL. Alleen heeft ze mij dat pas vorig jaar verteld. Zelf vindt ze die diagnose onzin trouwens. Andere mensen, daar is pas iets mis mee...
    Het was met haar soms fantastisch, vooral tijdens onze reizen. Daarnaast is ze zorgzaam en heeft ze humor. Maar ik liep altijd op eieren, want ik wist (onbewust) dat haar stemming zo kon veranderen en dan was een ongekende woede-aanval het gevolg, waarbij alles mijn schuld was. Ook met ander mensen botst ze heel vaak en in die ruzies gaf ik haar dan soms maar gelijk, om erger te voorkomen. Waarmee ik feitelijk tegen mijn eigen gevoel inging.
    Het was gewoon heel zwaar. Ik zakte tijdens het samenwonen door mijn hoeven en zag vrij laat pas in dat dat door de relatie kwam. Het slurpte al mijn energie op. Mijn radar stond voortdurend aan, hoe staan we er vandaag voor, hopelijk blijft vandaag alles rustig, etc...
    In januari wist ik dat ik voor mij zelf moest kiezen. Maar dat is zwaar, want ik moest haar dan dus verlaten. Voelde me verantwoordelijk, ik had in enige mate een kalmerend effect, ik lijmde, streek de plooien vlak. Uiteraard ontplofte ze, "je hebt me altijd intens gehaat en verafschuwt!" Dit heb ik talloze keren gehoord, op alle geluidsniveaus. Er tegenin gaan helpt niet. Eerst was ik fantastisch, nu ben ik de duivel. Sinds deze week heb ik de sleutel van mijn nieuwe huis, een nieuwe start. Alleen eerst nog even opkrabbelen...
    Het is zo bemoedigend om verhalen van en voor omstanders te lezen. Ik heb me namelijk erg lang erg alleen in deze situatie gevoeld.
    Bedankt daarvoor!
    Groet, Arendix.

  • #20

    Wilma Kuipers (zondag, 23 april 2017 08:54)

    Beste Jasmijn,

    Ik kijk uit naar je boek....

  • #19

    Francoise (zaterdag, 11 maart 2017 21:13)

    En wat te denken van narcistische kinderen ?

  • #18

    Jasmijn (dinsdag, 07 maart 2017 12:16)

    Hoi Viktor,

    een relatie functioneert goed wanneer die in balans is. Er is sprake van geven en nemen en je accepteert elkaar zoals je bent. In een relatie met een borderliner (en ook met een narcist) ontbreekt dit allemaal: die stelt zichzelf centraal, is zeer behoeftig en schuift alle verantwoordelijkheid van zich af. Het is vooral 'nemen' wat de ander doet en die verwacht dat jij je aanpast. Je moet jezelf volledig wegcijferen om het af en toe een klein beetje redelijk te laten verlopen.

    Om deze redenen acht ik de kans zeer klein dat een relatie met een borderliner/narcist goed kan gaan. Natuurlijk, er zijn momenten waarop er geen vuiltje aan de lucht lijkt en je denkt een fijne, warme relatie te hebben. Je kunt het soms écht leuk met elkaar hebben, maar nooit voor lang. Dat is het tegenstrijdige en verraderlijke van zulke relaties. Het zijn echt slechts momenten of korte periodes; voor je het weet gaat het weer mis en moet je weer een hoop ellende incasseren. Je krijgt steeds een klein beetje 'liefde' in ruil voor een heleboel pijn. Het lastige is dat juist dit (en nog vele andere dingen) je steeds maar weer op de been houdt.

    Want hoe vaker je deze ups en downs meemaakt, hoe meer je gaat verlangen naar die ups en je deze des te meer gaat koesteren. Je zoekt naar hoop en ieder teken van hoop waardeer je als een geschenk uit de hemel. Daardoor denk je nog steeds van de ander te houden of warme gevoelens te hebben, wat echter een illusie is. Borderliners worden gedreven door extreme verlatingsangst waardoor ze je gaan aantrekken en afstoten en dat is voor de partner geen houdbare situatie.

    Sterkte ermee!

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #17

    Viktor (woensdag, 01 maart 2017 21:28)



    Hi Jasmijn,

    Herkenning alom hier. Helaas vond ik de website vorige maand pas na een tip van een vriend die BL gedrag herkende bij mijn ex. Als ik lees wat voor grotere problemen ik miss voorkomen heb mag ik aan de ene kant van geluk spreken. Aan de andere kant baal ik achteraf enorm dat ik dit niet eerder herkende, dan was er misschien iets aan te doen geweest. Of miss kan dit ooit nog als ik weer alles op een rijtje heb en op een gevoelsmatige afstand zit van haar en door deze info mezelf er niet in laat zuigen. Uiteraard wel met therapie en het accepteren van een risicovolle relatie maar die uitdaging trekt me op een of andere manier ook aan omdat ondanks de ellende nog altijd een warm gevoel over haar hou. Mijn vraag is of jou dit een utopie lijkt en waarom ik niet iets kan terug vinden op jouw site over het "lukken" van een relatie met een borderline stoornis.

    Groetjes Viktor

  • #16

    Jasmijn (woensdag, 22 februari 2017 23:44)

    Hoi Jack,

    wat een schrijnend verhaal. Het is heel goed dat je door hebt wat er aan de hand is: 'pas daarna herinnert hij zich weer dat hij zelf mag nadenken en voelen. Pas dan lijkt hij te landen en komt de bravour en het zelf durven ondernemen weer terug.' Dit klinkt alsof hij even moet 'omschakelen' en niet zichzelf durft te zijn, alsof hij niet bij jou 'mag' zijn en het al helemaal niet leuk 'mag' vinden. Het lijkt ook alsof jouw cadeautjes niet welkom zijn bij zijn moeder thuis. In zulke gevallen zou het helaas wel eens zo kunnen zijn dat zij niet al te positief over jou praat.

    Jij en je zoontje doen in ieder geval niets verkeerd. Je kunt proberen erover te praten met hem, door bijvoorbeeld te vragen waarom hij zijn cadeautjes niet wilt meenemen. Probeer een beetje door te vragen, niet pushen, maar het zou mooi zijn als hij met jou wil delen wat er bij zijn moeder thuis aan de hand is. Dan staat hij daarin niet alleen en weet hij dat jij hem hierin steunt.

    Benadruk steeds weer dat hij altijd zelf mag kiezen wat hij leuk vindt, wat hij ergens van vindt, wat hij graag doet en met wie, en wie hij aardig mag vinden, en dat niemand maar dan ook niemand dat voor hem mag bepalen. Zo snijd je toch het onderwerp aan (de mogelijke instructies die hij van zijn moeder mee krijgt, het uiteendrijven van jullie enz.) zonder het direct over haar te hebben, want negatief over haar praten kan averechts werken.

    Ik wens je veel sterkte ermee!

    Warme groet,
    Jasmijn

  • #15

    Jack (dinsdag, 21 februari 2017 18:22)

    Hi,

    Wat fijn dat je alles hebt beschreven heel herkenbaar! Na een lange periode van proberen en wegcijferen van mezelf heb ik mijn emoties weer op de rit en ben blij uit de draaimolen van mijn ex te zijn ontsnapt.

    Waar ik me wel zorgen over maak is mijn zoon van 8. Hij woont door de weeks bij haar. Na de scheiding ging het een aantal maanden redelijk maar sinds een maand merk ik dat het zeker een halve dag duurt voordat hij uit zijn schulp kruipt. Hij weet niet wat hij wil eten of drinken, lijkt vaak weg te dromen. Dan herhaal ik weer dat hij mag meebeslissen over wat we gaan eten, dat hij mag aangeven waar hij zin in heeft om te ondernemen en pas daarna herinnert hij zich weer dat hij zelf mag nadenken en voelen. Pas dan lijkt hij te landen en komt de bravour en het zelf durven ondernemen weer terug.

    Daarnaast is me opgevallen dat wanneer hij een kadootje krijgt voor een rapport ofzo, hij deze niet mee wil nemen naar zijn moeder. Soms gaat z'n hoofd naar beneden en lijkt hij zich te schamen dat hij iets krijgt. Evengoed, moeten alle kadootjes perse hier blijven van hem.

    Waarom kruipt hij zo weg terwijl hij hier juist inspraak heeft en mag zijn wie hij is? Doe ik iets verkeerd?

  • #14

    Gerda Vaarnold (zaterdag, 04 februari 2017)

    Lieve Jasmijn, het doet mij steeds weer goed jou adviezen/artikelen te lezen. Ik ben op de goede weg. Heb nu alles losgelaten en geaccepteerd en dat geeft rust. Ik hoop van harte dat jou boek in de publiciteit komt om een breder publiek te bereiken. Er is nog te weinig duidelijk c.q bekend wat een dergelijke relatie veroorzaakt of het nou met de ouders is of in relatie met een partner. Warme groet,

  • #13

    Jasmijn (zondag, 29 januari 2017 19:08)

    Gerda, ik kan me voorstellen hoe je je voelt. Probeer ook zoveel mogelijk afleiding te vinden (misschien doe je dat al). Je bent in ieder geval op de goede weg en onthoud dat aan het einde van die weg een prachtige horizon ligt met een gelukkig leven.

    Cara, goed om te horen dat de informatie je verder helpt, dat moet heel heftig geweest zijn om met twee narcisten/borderliners op te groeien. Het is goed dat die 'druppel' er kwam, vaak hebben we zo'n doorslaggevend moment nodig om ons los te rukken. Al begint dan natuurlijk nog wel de verwerking, maar de belangrijkste stap is genomen en daar mag je trots op zijn. Veel succes!

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #12

    cara (zondag, 29 januari 2017 15:53)

    Beste Jasmijn,

    Jouw website heeft de laatste stukjes op zijn plaats doen vallen door de link narcisme/borderline. Ik kan enkel dank je zeggen voor het maken van deze site al moet ik het in stukjes lezen omdat het zo hard mijn leven weergeeft dat het veel emoties oproept. Ik ben opgegroeid met zulk een vader en grootmoeder waardoor ik 3 jaar geleden vanbinnen inderdaad helemaal opgevreten was. Het was nooit goed genoeg, er was geen liefde. Ik moest alles oplossen en presto of ik had hun leven moeilijker gemaakt door het niet presto op hun manier te doen. Van kinds af al. Pas enkele maanden geleden heb ik beseft dat niemand het waard is om zo gemanipuleerd te worden en dat het effectief manipulatie was waarbij niets rekening werd gehouden met mijn aangegeven grenzen. Zelfs in mijn depressie gingen ze er nog los over, dat was de druppel. Ik ben er bijna. Dank je Xxx

  • #11

    Gerda (zaterdag, 28 januari 2017 12:47)

    Lieve Jasmijn, ik vergat erbij te vermelden dat de angst ontstaat door het wattige gevoel ( duizeligheid) in mijn hoofd. Jarenlange stress, angst en frustraties hebben invloed op de hersenen begrijp ik nu. Het vraagt geduld en acceptatie . Dit gegeven vindt ik bijzonder moeilijk en de tijd is nu zo een beetje mijn vijand. Ik zal er doorheen moeten en hoop dat ik snel weer mijzelf ben.
    Lieve groetjes

  • #10

    Gerda (zaterdag, 28 januari 2017 12:26)

    Lieve Jasmijn,
    Het heeft idd te maken met de terugvallen die ik krijg. Het gaat even goed en dan weer minder. Ik leer nu om mij er niet tegen te verzetten hoe graag ik ook weer mijzelf wil zijn. Ik lees dagelijks de 10 tips en dat helpt mij ook vooruit. Een ander aspect is dat ik mij vaak eenzaam voel. Erover praten kan haast niet omdat er uiterlijk 'niets' aan de handis. EEmotionele pijn is niet te zien. Ik zal het geduld opbrengen om hier doorheen te gaan. Ik realiseer mij dat het tijd nodig heeft. Lieve groet

  • #9

    Jasmijn (vrijdag, 27 januari 2017 20:15)

    Gerda, zou het kunnen dat de oorspronkelijke angst die nog in je schuilt, zich nu verplaatst naar andere gebieden in je leven zoals autorijden en boodschappen doen? Welke angst zit er nog in je? Ga er rustig voor zitten en laat deze vraag op je inwerken. In hoeverre is deze angst reeel? Hoe zou je je voelen als deze angst niet aanwezig was? Hoe kun je dat bereiken? Is het een angst uit het hier en nu of uit het verleden? Welk nut heeft deze angst in het heden?

    Schrijf alles op wat er in je opkomt. Het letterlijk van je af schrijven maakt je hoofd al een heel stuk leger zodat er weer ruimte ontstaat voor ontspannen.

    Je schreef eerder dat je veel had aan mijn tips om met emotionele pijn om te gaan. Lees deze nog eens door; als je iets voor de tweede keer leest, zie je soms ineens andere dingen of kom je weer tot nieuwe inzichten.

    Het kan ook heel goed zijn dat je even in een dipje zit, het herstel gaat met vallen en opstaan. Je bent niet in 1x hersteld, af en toe zak je weer even weg. Daar hoef je niet bang voor te zijn en je hoeft het ook niet als een mislukking te zien. Als je accepteert dat het niet in 1x gaat, vermindert dit de druk op je en krijg je ook meer rust. Succes!

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #8

    Gerda (donderdag, 26 januari 2017 11:45)

    Beste Jasmijn,
    Ik heb al eerder gereageerd. Echter waar ik nu mee te maken heb is de nasleep en dan specifiek de lichamelijke klachten. Vooral het wattige gevoel in mijn hoofd, pijnlijke spieren in mijn benen, kortom nog steeds niet mijzelf kunnen zijn. En geloof me ik doe hier keihard mijn best voor. Het is moeilijk dit aan anderen duidelijk te maken omdat je het niet kunt zien. Soms durf ik ook geen auto te rijden of gewoon lopend boodschappen te doen. Het is héél erg frustrerend niet jezelf te kunnen zijn. De huisarts noch de psycholoog kunnen mij hiermee helpen. Helaas is er geen wonderpilletje voor. Ik realiseer mij ook dat het waarschijnlijk een tijd zal duren maar wellicht heb jij een suggestie. Vast bedankt.

  • #7

    Helen (dinsdag, 10 januari 2017 14:37)

    ik kan niet wachten tot het boek uitkomt, wat een herkenning op deze site echt ongelooflijk, zo blij dat ik hier terecht ben gekomen

  • #6

    Jasmijn (vrijdag, 06 januari 2017 14:22)

    Fijn dat de informatie je verder helpt, Isabella! En aan het boek wordt druk gewerkt ;-)

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #5

    Isabella (donderdag, 05 januari 2017 11:42)

    Eindelijk.... ik ben zo ongelofelijk blij met de herkenning en duidelijke beschrijving van sitaties en gevoelens. Het is gewoon een verademing. Veel gelezen maar in de tot nu toe aanwezige informatie worden de omstanders als verlengstuk van... beschreven. Hier gaat het echt om de omstanders en komen de "Bona's" net even anders naar voor. Ik zie zo uit naar het boek. Hoop dat je er een "spoedje" van kunt maken.

  • #4

    Jasmijn (woensdag, 07 december 2016 12:21)

    Hoi Gerda,

    dank je wel, ben blij dat je er wat aan hebt. Knap dat je zo snel na de ontdekking de knoop hebt kunnen doorhakken en nu gescheiden bent. Met een narcist of borderliner lijkt het inderdaad alsof je met twee personen te maken hebt, heel eng en verwarrend.

    Ik wens je geluk in je 'nieuwe' leven!

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #3

    Gerda (dinsdag, 06 december 2016 19:41)

    Sinds maart van dit jaar kwam ik erachter dat mijn partner, met wie ik 11 jaar waarvan 7 gehuwd was, een narcist is. Ik was overdonderd. Het had een naam. Heb me héél vaak afgevraagd of hij een gespleten persoonlijkheid had. In mei de scheiding aangevraagd en in september officieel gescheiden. Ik herken veel van jou verhaal. Ook mijn moeder was, nu blijkt, narcistisch. Ben inmiddels 60 jaar, moeder reeds overleden, maar heb altijd problemen gehad in relaties. Ik zal de details achterwege laten (anders wordt mijn verhaal té lang) maar wil je hartelijk danken voor het artikel : Bevrijd jezelf van emotionele pijn 10 tips. Eindelijk een effectieve manier om het helingsproces te bespoedigen. Ik kijk uit naar je boek volgend jaar.

  • #2

    Jasmijn (donderdag, 01 december 2016 21:09)

    Hoi Kris,

    dank je wel voor je reactie! Leuk om te horen dat je al naar mijn boek uitkijkt. Tot die tijd hoop ik dat je veel aan deze website zult hebben, 21 jaar is niet niks.

    Sterkte!

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #1

    Kris (woensdag, 30 november 2016 11:55)

    Ik ben pas gescheiden van mijn ex (21jaar gehuwd) geweest. Wat ik hier allemaal lees laat blijken dat mijn ex waarschijnlijk narcistisch borderline gedrag vertoont. Nu pas zie pas een verklaring van al haar raar gedrag over de jaren geen en het ontbreken van empathie en het altijd gelijk moeten hebben.... Ik ben enorm benieuwd naar uw boek en zou graag een exemplaar aanschaffen als het zover is.

    Vriendelijke groet,

    Kris