Gastenboek


gastenboek narcisten borderliners narcist relatie borderliner narcistische wereld ontvlucht boek jasmijn couwenberg

Wil je reageren? Laat een berichtje achter!

 

Let op: met mijn blogartikelen en boek hoop ik iedereen zo goed en zoveel mogelijk te helpen. Verzoeken om advies kunnen echter helaas niet meer worden beantwoord. Ik begrijp de hulpvraag, maar het is voor mij onmogelijk geworden om in te gaan op de tientallen verzoeken die maandelijks binnenkomen. Ik hoop dat eenieder dat kan begrijpen en respecteren.


Commentaren: 64
  • #64

    Jasmijn Couwenberg (maandag, 16 april 2018 22:35)

    Dat is heel hoopvol, heel fijn om te horen Marion!

  • #63

    Marion (maandag, 16 april 2018 21:46)

    Beste Jasmijn,

    Bedankt voor het schrijven van je boek! Jij geeft woorden aan dat wat ik heb meegemaakt. Het was een en al herkenning. Ik vermoed dat mijn moeder een border- line stoornis heeft. 15 jaar geleden ontdekt. Nu 12 jaar geen contact meer met haar, uit bescherming van mezelf en mijn gezin. Het was de moeilijkste beslissing in mijn leven, omdat breken met je moeder het laatste is wat ik zou doen en willen. Het was een juiste keuze. Het feit dat ik opgroeide als kind en volwassene en me los maakte van mijn moeder, kon ze niet verdragen. Ik lees delen uit je boek regelmatig over. Gelukkig heb ik mijn kinderen liefdevol kunnen opvoeden. En dat is me gelukt door me los te maken van mijn moeder met alles wat daar bij hoort.
    En dat vind ik hoopvol!

    Een groet van Marion

  • #62

    Jasmijn Couwenberg (maandag, 16 april 2018 10:02)

    Dank je wel Jacob! Ik ben blij dat ik je een stukje verder heb kunnen helpen, ik wens je veel sterkte!

  • #61

    Jacob (woensdag, 11 april 2018 13:14)

    Ik ben 34 en vader van een zoontje van 17 maanden. Mijn ex met borderline trekjes heeft er voor gezorgd dat een groot deel van mijn omgeving mij heeft afgestoten omdat ik psychiatrische problemen zou hebben. Ik zou psychoses hebben en een gevaar voor mijn omgeving zijn.

    Zoals onder andere Iwa schreef doet de hulpverlening (veilig thuis, wijkcoach, huisarts enzovoorts) weinig met het gegeven dat borderline trekjes een rol kunnen spelen en een man die aangifte doet van geestelijke mishandeling wordt al helemaal moeilijk serieus genomen. Daardoor heb ik een heel traject moeten afleggen tot aan een diagnostisch centrum aan toe om te bewijzen dat er met mij niks mis is.

    Gelukkig heeft mijn beste vriendinnetje deze site gevonden. Dankzij deze website vallen nu voor mij een hoop puzzelstukjes op de juiste plek. En heb ik in ieder geval weer een sterke medestander gevonden die mij kan ondersteunen in deze lastige tijd.

    Mijn zoontje zou nog best flinke psychologische klappen ondervinden aan de ziekte van mijn ex. Maar ik besef me nu waar ik tegen vecht. Ik zal er alles aan doen dat mijn zoontje gelijke kansen met andere kinderen krijgt.

    Voor mij is een klein paragraafje op de site het kantelpunt geweest en heeft het mijn vechtlust weer aangewakkerd. En het boek krijgt een prominente plek in mijn werk kamer.

    Lieve Jasmijn blijf doorgaan met je werk, je bereikt er meer mee dan je op eerste oog zou denken.

  • #60

    Jasmijn Couwenberg (woensdag, 04 april 2018 00:50)

    Graag gedaan Karin, ik hoop dat mijn boek je wat meer vrede kan brengen in je dagelijkse gevechten!

  • #59

    Karin (zondag, 25 maart 2018 15:51)

    Zonet je boek besteld. Hoop na 50 jaar eindelijk komaf te maken met alle negatieve gevoelens en triggers. Het ''kwaad'' is reeds 1,5 jaar uit mijn leven maar ik vecht nog dagelijks met mezelf... De rest van mijn leven hoort mij en mijn zonen toe! Dank voor jouw verhaal en hulp naar anderen! Hopelijk maakt dit in de toekomst dat er minder kinderen zijn die door narcistische ouders worden opgevoed... Ik wens voor iedereen veel warmte, vriendschap en rust !

  • #58

    Jasmijn Couwenberg (dinsdag, 20 maart 2018 16:52)

    @Anoniem: hartstikke goed om te horen!

  • #57

    Anoniem (zaterdag, 17 maart 2018 16:16)

    Super fijn dat het boek nu ook als e-book beschikbaar is! Wilde het niet bestellen ivm de situatie en dat het mogelijk gevonden zou worden. Nu kan ik het gewoon op m'n laptop lezen. Echt heel erg bedankt!

  • #56

    E-book bestellen (donderdag, 15 maart 2018 12:23)

    Voor degenen die er al eerder naar vroegen: er is nu ook een E-book versie verkrijgbaar van het boek 'De narcistische wereld ontvlucht'!

    https://www.boekenbestellen.nl/ePUB/de-narcistische-wereld-ontvlucht/26369

    Jasmijn

  • #55

    Iwa (dinsdag, 13 maart 2018 12:13)

    Zeer herkenbaar en pijnlijk. Ik zie mijn kinderen worstelen om aan de wurggreep van hun borderline moeder te ontsnappen. Ze zijn sterk en intelligent waardoor het gaat lukken. De aangerichte schade is daarentegen immens.

    Het schokkende is dat de hulpverlening dit soort moeders faciliteert waardoor ze medeplichtig zijn aan kindermishandeling. Keer op keer tuimelen hulpverleners als makke schapen in de manipulatieval. Scholen herkennen en erkennen de problemen van de kinderen gelukkig goed. Dat is erg fijn voor de kinderen.

    Mijn aanklacht gaat tevens uit naar de omgeving van borderline moeders die hun kinderen psychisch mishandelen. De omgeving en familie die niet ingrijpt en omstandigheden van mishandeling laten voortduren zijn eveneens medeplichtig. Zij horen beter te weten dan een borderliner die zelfreflectie mist en de noodzaak tot hulp niet onderkent.

    Als je als ouder in dezelfde situatie zit; bewaar de rust, ga door met (voor)leven en doe geen gekke dingen. Rust, respect en standvastigheid is wat nodig. Het kost bakken energie, trekt een zware wissel maar is absoluut nodig voor de kinderen.

    The truth is incontrovertible. Malice may attack it, ignorance may deride it, but in the end, there it is. (Winston Churchill).

  • #54

    Mireille (woensdag, 07 maart 2018 10:06)

    Inmiddels 61 heb ik nu pas het contact verbroken met mijn 3 zussen. Mijn moeder is een half jaar geleden overleden en tot dusver heb ik daar maar heel beperkt verdriet van gehad. Ik kan nu pas onder ogen zien hoezeer ik onderdrukt ben geweest, hoezeer ik verhinderd ben geweest om een autonome volwassene te zijn. Ik heb een hoop therapie gehad. Een psychiater heeft na een familieobservatie mij gewaarschuwd voor mijn ene zus, maar kon niet specifieker zijn omdat ze op afstand geen diagnose kan stellen, neem ik aan. De instelling waar ik intensieve therapie kreeg had één woord, onderdrukking. Ook verder geen specifiekere aanduiding. Nu 25 jaar verder snap ik het wel, maar dat is een beetje laat. Ik heb me losgemaakt en ben gaan groeien, maar het werd duidelijk dat dat niet de bedoeling was voor mijn geachte zussen.

    Ik heb veel geleerd aan zelfrespect, aan het gevoel dat ik wel de moeite waard ben. Maar naar buiten toe functioneer ik nog steeds heel moeizaam. Ik kan van mezelf houden, maar dan wel in mijn eentje. En op het moment dat ik denk dat ik dat dan tenminste heb, stort ik weer helemaal in. De aanleiding hoeft maar minimaal te zijn. Het moment ervoor was ik trots op mezelf, om wat ik bevochten heb, om wie ik ben geworden. En opeens keert het weer om naar diepe twijfel aan mezelf.

    Je blog om weer te leren houden van mezelf leek aan die dubbelheid geen aandacht te besteden. Ik hoef niet meer te horen dat ik de moeite waard ben, dat ik liefde waard ben. Dat weet ik al, tenminste: ik ken de 'taal'. Maar diep van binnen, in mijzelf, zit een duiveltje wat steeds wanneer ik iemand probeer te zijn, hetzelfde mantra herhaalt: wie denk je wel dat je bent, achter je rug om lacht iedereen je uit.
    Dan kan ik weten dat dat niet zo is, of niet zo hoeft te zijn, maar ondertussen durf ik me niet meer in de wereld te vertonen. En maakt het zichzelf wel waar.

    Dat ondergrondse eraan is killing.
    Iemand enig idee of je zoiets ook onder controle kunt krijgen?

  • #53

    Jasmijn Couwenberg (woensdag, 28 februari 2018 12:04)

    Hoi Trinette, het boek is alleen in de papieren versie verkrijgbaar.

  • #52

    Trinette (woensdag, 28 februari 2018 11:17)

    Hoi Jasmijn, is jouw book ook als ebook te bestellen?

  • #51

    Christel (zondag, 04 februari 2018 14:34)

    Jasmijn,
    Heel herkenbaar allemaal ...
    Na een relatie van 26 jaar, sinds 6 jaar gelukkig gescheiden, nog steeds op zoek naar antwoorden en oplossingen. Voor mij persoonlijk speelde het misbruik zich voor een groot stuk af op sequeel vlak en ik vroeg mij af of jij daar ook ervaring mee hebt of misschien andere lotgenoten ?

  • #50

    Hofje (zondag, 28 januari 2018 10:55)

    ik herken het helemaal,
    Heb de hulporganisaties om hulp gevraagd. Wat een teleurstelling.
    Kinderombustman geeft mij te verstaan dat de wet in NL zo is gemaakt dat vader buiten spel wordt gezet. Familirechters altijd de moeder voorrang geven, ongeacht.
    Emotioneel het kind kapot te maken, is te veel werk voor de justitie. Smaad in laster werd zelfs in mijn geval, als “ wij doen niet aan smaad & laster onderzoeken” . Nu 10 jaar later wil mijn dochter (18jr) geen contact en geeft aan blij te zijn dat ik dood ben. Mijn gedachten gaan er nu naar toe om de verantwoordelijke macht te doodden.

  • #49

    Moon (woensdag, 03 januari 2018 19:33)

    Hoi Jasmijn,

    Ik herken veel dingen die je schrijft. Ik zit in een relatie van 16 jaar en op het moment zijn we niet bij elkaar omdat er een paar weken geleden weer wat vervelends is voor gevallen. Er is zoveel gebeurt in deze 16 jaar dat ik er een boek over kan schrijven. Ondanks de slechte dingen, hebben we zeker ook hele leuke dingen meegemaakt. Dat maakt het ook zo moeilijk. Op het moment zit ik zo in twijfel wat te doen...de relatie definitief verbreken of toch weer een kans geven. Die twijfel...daar wordt ik zo gek van. Elke keer stel ik mezelf weer de vraag..als ik de relatie verbreek doe ik er dan wel goed aan? Maar ik zie ook een patroon door de jaren heen.
    Mij op een voetstuk zetten en vervolgens val ik daar weer vanaf. Ik hoop ook echt dat ik met iemand zou kunnen praten, want ik ben moe van het strijden!

  • #48

    Karel-John (woensdag, 03 januari 2018 10:16)

    Na een relatie van 3 heftige jaren (met goede/leuke periodes en zware/mindere) met een vriendin met borderline ben ik op deze site uit gekomen. Direct het boek besteld!!! Niet alleen zijn er zoveel zaken herkenbaar maar er word tegelijkertijd mij ook een spiegel voorgehouden: Als zaken niet gaan zoals verwacht, ik teleurgesteld word verander ik zelf in een narcistisch monster kom ik nu achter. Zoveel dingen zijn herkenbaar in jouw info. Ik heb sinds mijn 12e levensjaar geen contact meer met mijn moeder na scheiding van mijn vader. Eigen keuze omdat mijn stiefvader mij mishandelde. Dat heeft de rest van mijn leven bepaald en zit mij (nog) steeds in de weg in relaties/omgang met vrienden/partners. Ik wil hier vanaf...
    Nu ben ik mij inmiddels bewust van mijn "probleem", ik loop sinds een half jaar ook bij een psychologe, jouw boek gaat mij hopelijk weer een stapje verder helpen om mijzelf te begrijpen en verder aan mijzelf te werken. Ik wil niet langer zijn zoals ik ben.

  • #47

    Raphaël (dinsdag, 02 januari 2018 18:50)

    Hoi Jasmijn,

    Dank voor het delen van je kennis en ervaringen. Je hebt een van de betere, zo niet de beste, nederlandstalige website voor naasten over borderline en narcisme. Fijn ook om te lezen dat zowel mannen als vrouwen met destructieve relaties worstelen. Ik heb best wel de behoefte om met mannen uit te wisselen wat hen overkomen is en hoe ermee om te gaan. Ik mis een actief nederlands forum hiervoor.

    Zelf heb ik ook wat lessen uit mijn eigen leven m.b.t. borderline online gezet op www.zelfliefde.info. Deels omdat ik vind dat niet alle tips&tricks die online en in boeken te vinden zijn de kern raken, namelijk jezelf op de eerste plaats zetten en liefdevol met jezelf omgaan. Ik heb heel veel tijd en energie gestoken in nieuwe manieren om met mijn ex te communiceren, me heel erg verdiept in haar stoornis, maar in feite bleef alles daarmee om haar draaien en bleef ik hopen dat zij daardoor zou veranderen.

    Ik heb net je boek besteld. Ik ben benieuwd naar je verhaal en met name naar je hoofdstukken over zelfliefde!

    @Sri De Borderline Dans van A. Walker, verder een hoop goede (engelse) websites hierover.

  • #46

    Rosina (maandag, 01 januari 2018 02:09)

    Help ik heb een dochter met border line. Heeft 5 zelfmoordpogingen gedaan. En zegt nu dat ze het huis uit gaat omdat ze niet meer met mij onder een dak kan wonen.
    Krijg ik nu van alles de schuld?

  • #45

    Jodelien (vrijdag, 17 november 2017 09:12)

    Ik heb ook je boek besteld kun je me aub advied geven waar ik me verhaal kwijt kan ik zit nu midden in een relatie met een narcist kan niet breken. Het lukt me nuet dit is al de tweede keer met hem ik ga eraan onderdoor lichamelijk en geestelijk

  • #44

    ANJE (donderdag, 09 november 2017 09:38)

    Sinds mijn verhaal, nummer 28 in deze rij, en mijn inzicht hoe het narcisme in elkaar steekt, de acties en het ziekelijke gedrag van afstoten + aantrekken + de radiostiltes + Hoovering + het geroddel over je + de onwaarheden + etc ben ik gegroeid. Ik heb geen last meer van schuldgevoel, empathie voor, je verantwoordelijk voelen mocht er iets gebeuren met. Zij is inmiddels 93 en grote vriendjes met broer 2 en broer 3. Dat zij het maar gezellig mogen hebben met elkaar, de narciste, de volger en het gouden kind. Wat blijft er van hen over als de Narcist-moeder er niet meer is?

  • #43

    Jasmijn Couwenberg (donderdag, 02 november 2017 12:03)

    Graag gedaan Mlleblakeney en dank voor je reactie!

    Sri, voor zover ik weet niet, ben er in ieder geval niet bekend mee.

  • #42

    Lisa (woensdag, 01 november 2017 12:58)

    Overal lees ik over het Stockholm syndroom maar nergens is gedege hulp voorhanden.

    Wie kan mij helpen bij her vinden van iemand die echt expertise heeft op dit gebied in het bijzonder. Geen reacties a.u.b op gebied van hulp om inzicht te krijgen in de problematiek want dat is mij bekend. Ik heb iemand nodig die mij ervan af kan helpen maar kan nergens de juiste hulp krijgen hierin. Omgeving Nijmegen of Arnhem bvd.

  • #41

    Sri (woensdag, 01 november 2017 02:16)

    Heb uw boek gelezen. Ik ben en voel mij slachtoffer van een borderline vrouw met veel narcistische trekken.
    Zijn er nog meer boeken die geschreven zijn vanuit het perspectief van de mannelijke slachtoffers van Borderline?
    Ik ben namelijk geïnteresseerd in de verschillende fasen van de liefdesrelatie. Het geweldige begin met veel complimenten en je op een voetstuk plaatsen, veel goede sex dir alles om je te binden. De verlatingsangst daarna. Dan de periode dat ze uitgekeken is en ik haar ongelukkig maak om vervolgens vreemd te gaan en zich zo te gedragen dat de situatie niet te houden en en alles gericht is op het verbreken van de relatie. Hoe los te komen van de relatie? Terwijl zij vrolijk verder leeft en heel mijn sociale netwerk om haar vinger wikkelt.

    mvg Sri

  • #40

    Mlleblakeney (dinsdag, 31 oktober 2017 16:15)

    Heb daarnet je boek besteld. Ik grap al tijden tegen vrienden dat ik óók in de toekomst een boek ga schrijven over al mijn belevenissen. Na de zoveelste confrontatie ging ik weer eens googlen en toen kwam ik op jouw site terecht. Ondanks dat ik al heel veel stappen heb gezet de afgelopen jaren (met hulp van een goede therapeut en een lieve man/gezin) richting 'verlichting' en het weer helemaal in controle hebben van mijn eigen leven, blijft het fijn en intrigerend om de ervaringen en tips van anderen te lezen. In mijn geval gaat het om een moeder met narcistische en borderline-kenmerken. Ik ben inmiddels 43 jaar en nog sta ik af en toe nog wel eens met mijn mond vol tanden en de handen in het haar. Daarom ga ik je boek lezen. Dank je wel, tot zover!

  • #39

    Jasmijn Couwenberg (dinsdag, 31 oktober 2017 11:42)

    Hoi Isabelle,

    wat krachtig van je dat je jezelf hebt weten te bevrijden van je moeder! Voor jezelf kiezen is zó belangrijk in zulke situaties. Ik wens je alvast veel leesplezier met mijn boek dat jou vast nog veel meer inzichten zal opleveren.

    Veel succes bij de psycholoog, en geniet van je vrijheid!

    Warme groet,
    Jasmijn

  • #38

    Isabelle (maandag, 30 oktober 2017 20:07)

    Beste Jasmijn,

    Wat ben ik blij dat ik je website ben tegengekomen. Alles is zo herkenbaar. Al een tijdje heb ik het vermoeden dat mijn moeder borderline heeft, maar nu ik alles zo lees valt het kwartje. Ik ben nu 24, maar heb altijd al het gevoel gehad dat er iets niet klopte aan haar gedrag. Sinds de zomer heb ik besloten dat ik geen contact meer met haar wil en dat lucht ontzettend op. Nu ben ik eindelijk verlost en vrij om te zijn wie ik ben. Ik ben bezig om alles te verwerken en mezelf te ontwikkelen. Sinds kort ga ik zelfs naar de psycholoog en ik ben benieuwd wat de toekomst zal brengen.

    Ik heb je boek besteld en ik kan niet wachten om hem te lezen.

    Groetjes,
    Isabelle

  • #37

    Jasmijn Couwenberg (vrijdag, 13 oktober 2017 10:00)

    Hallo Quinn en Roosje,

    begrijpelijk. Op dit moment is er (nog) geen e-book. Als het er ooit komt, zal ik dat hier uiteraard meteen bekendmaken (en via de nieuwsbrief en Facebook). Maar nogmaals: met de nadruk op 'als'. Een e-book is namelijk niet zomaar te maken omdat het een technisch zeer ingewikkeld proces is. Er komt heel veel bij kijken. Maar het is zeker het overwegen waard.

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #36

    Roosje (vrijdag, 13 oktober 2017 08:13)

    Ook ik zou heel graag een ebook hiervan willen hebben.

  • #35

    Quinn (maandag, 09 oktober 2017 20:38)

    Beste Jasmijn,

    Hartelijk dank voor al je hulp. Ik zou graag je boek kopen maar heb je ook een e-book versie? Ik durf de fysieke versie van dit boek niet zo goed in huis te hebben. Ik weet zeker dat het gevonden wordt en ik ben bang voor de gevolgen.

    Gr, Quinn

  • #34

    Esther (donderdag, 28 september 2017 13:09)

    Op zoek naar informatie over borderline en de gevolgen daarvan voor familie valt het me op dat er veel te vinden is voor partners en kinderen van mensen met borderline.
    Mijn zoon heeft borderline. Hij is nu 22 jaar en na heel veel jaren van onderzoek, therapie e.d. is voor mij de diagnose wel duidelijk. Sinds begin september woont hij beschermd en is hij dus uit huis. Ik dacht opgelucht te zijn, rust te krijgen, maar er komt nu zoveel boven drijven over alles wat we meegemaakt hebben. De informatie die te vinden is op internet en op jouw site is heel goed bruikbaar voor mij als moeder. Desalniettemin vind ik het opvallend dat er weinig specifieke informatie is voor ouders van kinderen met borderline.

  • #33

    Cornelis (vrijdag, 01 september 2017 10:57)

    En hoe gaat het nu met mij? Beter dan in jaren. Ik onderneem nieuwe dingen, ben aan het groeien, niet alleen mentaal maar ook zakelijk. In mijn hoofd zijn 95% van de negatieve gedachten verdwenen. Mijn vrouw vindt me een ander mens. Ze heeft goed in de gaten dat ik een stevige opruiming aan het doen ben. Ik werk aan mijn gezondheid, ben 10 kilo afgevallen (mijn broer en zus zijn zwaar obees, ik heb "slechts" overgewicht). Mijn broer heeft nog wel contact met mijn ouders. Maar hij heeft duidelijk gezegd, dat er niet over mij gesproken wordt als hij er is. Hij heeft letterlijk gezegd:"zo lang jullie niet bereid zijn om te luisteren naar mijn broers' kant van het verhaal, wil ik het niet over hem hebben". Mijn zus is volledig in de ban van mijn moeder. Daags na de laatste ruzie, schreef ze een mail waarin ze mijn handelen veroordeelde. Ik bood haar aan mijn kant van het verhaal te vertellen. Sindsdien is het volledig stil van haar kant.
    Mijn broer en ik hebben een goede band weten op te bouwen. Hij heeft veel zaken uit het verleden weten op te helderen. Hij is als een getuige van mijn jeugd. En hij erkent, dat ik er wel heel bekaaid vanaf ben gekomen. Dat betekende heel veel voor mij.

    En nu, nu gaat het veel beter met me. ik heb een heel gewaagde project gestart waarbij ik mezelf en mijn werk laat zien, kortom, het gaat goed met mij. En dus ook met mijn gezin. De pijn van het narcisme is dagelijks nog aanwezig, maar is dragelijk. Misschien zal het nooit verdwijnen. Maar ik kijk niet meer achterom. Ook mijn moeder zelf is immers een slachtoffer van haar jeugd. Verwijten en schuld zouden mijn geluk alleen maar in de weg staan.

    Voor iedereen die in een narcistische relatie zit, de volgende woorden: jij bent de moeite waard om voor te vechten. Je verdient om gezien te worden als een feestje dat moet worden gevierd, niet als een probleem dat moet worden opgelost. Zit je met een narcist in een relatie, neem dan tijdelijk eens afstand. En bedenk je wie van jullie twee er echt iets aan de relatie heeft. En nee, je bent niet gek. Je bent ge-mindfucked. Jouw onzekerheid is voor de narcist een voorwaarde om je onder controle te houden en om zijn/haar eigen zelfhaat op jou te kunnen afwentelen. Ik garandeer je dat stoppen met de relatie niet fijn is. Maar waar je nu in zit, is op termijn nog veel erger. Narcisten zijn gevaarlijke mensen. Het zijn sociopaten. Blijf je te lang, dan breken ze je af, steen voor steen.

  • #32

    Cornelis (vrijdag, 01 september 2017 10:57)

    Het narcisme zoals ik het heb ervaren van mijn moeder, herken ik in de verhalen op deze site. Ieder belangrijk moment in mijn leven, mijn examen, mijn bruiloft, belangrijke concerten, enz, wist zij zichzelf op de voorgrond te dringen. Er een drama omheen te bouwen. En het omdraaien van de werkelijkheid, zo sterk dat je denkt zelf niet goed bij je hoofd te zijn. Voorbeeld? Een dag na de geboorte van mijn dochter stond ze onaangekondigd op de stoep. Mijn vrouw en de baby sliepen. Ik gaf aan dat ze op dat moment niet welkom waren. Dat heeft geleid tot een steeds verder escalerende ruzie. Toen hebben we het contact met mijn ouders verbroken. Dat was enkele jaren later weer hersteld. Maar het vertrouwen was weg. Een jaar geleden pleegde een goede vriend van ons zelfmoord. We hadden net gehoord dat ie in coma lag, toen mijn moeder belde en stennis begon te maken over iets wat zij verkeerd had gepland. Zij moest en zou dat per se op dat moment uitknokken. Toen knapte er iets in ons. Mijn vrouw en ik besloten het contact te verbreken. Pas daarna hoorde ik over narcisme. Ik ging in therapie, bij een geweldige emdr therapeute die mij al eerder had geholpen. Zij wist alles over narcisme vanuit haar eigen ervaring. Langzaam viel alles op zijn plek. Mijn gebrek aan zelfrespect, mijn onzekerheid, mijn bewijsdrang. Na enkele behandelingen ging het snel vooruit. Zelfs mijn leverafwijking verbeterde, mijn ogen waren niet meer geel. Nu, achteraf, realiseer ik me, dat een narcist niet toestaat dat je groeit. Voor mijn moeder was ik een extra grote "bedreiging", omdat ik altijd erg goede argumenten heb, goed kan redeneren en een groot rechtvaardigheidsgevoel bezit. Aanvankelijk dacht mijn vrouw dat de breuk met mijn ouders tijdelijk was, maar inmiddels snapt ook zij hoeveel negatieve energie er was.

    Nu, na een jaar, voelt het alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen. En ja, er blijft altijd een stemmetje aanwezig dat het niet helemaal wil geloven en toch weer contact wil zoeken. Maar dan hoef ik slechts de correspondentie terug te lezen van haar en van de familieleden die ze tegen me heeft weten op te zetten. Daaruit is duidelijk te lezen, hoe zij over mij denken en spreken. Dat is zo'n duivels beeld, dat het bijna lachwekkend is. Een beeld dat zó verwrongen is, dat ik dat nooit meer "recht" kan trekken.

    Ontsnappen aan narcisme is echt heel moeilijk. Je moet accepteren dat er geen oplossing is. Er is niets wat je kunt doen of zeggen wat het verbetert. En zelfs als je, zoals ik, met die persoon breekt, blijven er toch nog steeds, af en toe, patronen in je gedachten naar boven komen die terug te voeren zijn op de narcist. Ik voel me al heel lang geen slachtoffer meer, maar ik weet ook, dat het gevoel dat de hele wereld tegen je is, een soort van "mentaal virus" is. Dat ben ik nu grotendeels kwijt. Maar al verwijder je de narcist uit je leven, je haalt het maar moeilijk uit je hoofd. Je zult nog lang narcistische patronen tegenkomen. Ik bedenk me dagelijks bij hoe ik handel en spreek, of het van mezelf is, of een gevolg is van mijn "hersenspoeling".

    Mijn ouders zijn nu 80. Op een dag zal ik horen dat ze er niet meer zijn. Maar in gedachten heb ik al afscheid genomen. Dat is hard en pijnlijk. Maar ik moet voor mezelf kiezen. En, minstens zo belangrijk, voor mijn gezin. Die hebben een echtgenoot en papa nodig, die niet met zijn hoofd in complot theorieën op internet zit, maar open en helder de wereld in kijkt, kan werken aan constructieve zaken, nu dan eindelijk zonder negatieve gedachten.

    Ik realiseer me donders goed, dat als ik niet met mijn ouders zou breken, ik een groot risico zou lopen, de negativiteit van mijn moeder, de "mentale virussen", op mijn kinderen over te brengen. Als ik zie hoe onbevangen en mooi ze nu zijn, dan breekt bij de gedachte daaraan mijn hart. De kinderen weten trouwens wat narcisme is. Dat is heel goed uit te leggen. Ze weten dat ze opa en oma mogen opzoeken als ze dat willen. Dan brengen we ze er heen. Maar tot nu toe willen ze dat niet. Ze missen opa wel. Maar helaas laat mijn moeder niet toe dat er contact is zonder dat zij er tussen zit. Mijn vader is net zo goed een slachtoffer. Het woord Stockholmsyndroom gebruiken we al jaren om zijn situatie te beschrijven.

    (wordt vervolgd)

  • #31

    Jasmijn Couwenberg (donderdag, 31 augustus 2017 19:15)

    Wat een bizarre situatie mr. W.P.! Vooral je jongste dochter zit extreem onder de plak nu ze op haar 35e weer bij haar moeder thuis woont en niet eens een eigen mailbox mag hebben. Veel sterkte! Ik hoop dat het je zeker nog gegund mag zijn. Warme groet, Jasmijn

  • #30

    Mr. W.P. (zaterdag, 26 augustus 2017 00:28)

    Beste Jasmijn,

    Het valt als verstoten vader van twee dochters bij God niet mee om nu al 31 jaar de hoop te blijven houden dat zij zich ooit zullen kunnen ontworstelen aan het parent aliniation syndrom, opgelopen door een moeder met borderline.
    Kennisneming van uw ervaringen heeft het vlammetje van mijn hoop weer iets doen opflakkeren, hoewel de huidige situatie objectief gezien hopeloos genoemd moet worden.
    Mijn oudste dochter - nu 39jaar oud - heeft zich losgemaakt van haar moeder met als reden: "Het tornen aan de band tussen kind en ouder is het aller slechtste wat je een kind aan kunt doen, ook al heb je gelijk over de ander."
    Echter, vreemd genoeg heeft zij mij om dezelfde reden ook uit haar leven gebannen en weigert zij aan te geven hoe ik heb kunnen tornen heb aan de band tussen haar en haar moeder terwijl ik geen enkel contact met haar noch haar moeder had!
    Erger nog, zoals haar moeder ook het contact van mijn dochters met hun oma (mijn moeder) niet toestond, kent mijn 9 jarige kleindochter door toedoen van mijn dochter mij niet, haar andere opa die op dezelfde dag jarig is als zijzelf.
    Mijn jongste dochter verzette zich in haar jeugd wel tegen het regime van haar moeder en werd daarom regelmatig op straat gezet en door mij opgevangen totdat zij onder druk van allerlei valse beloftes steeds weer naar haar moeder terugkeerde.
    Omdat haar moeder ook het leven van mijn jongste dochter volledig regisseert , mist zij de zelfstandigheid om op zichzelf te wonen. Zij heeft het wel geprobeerd maar haar koopflat staat nu al jaren leeg, omdat zij - inmiddels 35 jaar oud - nu al weer 5 jaar bij haar moeder woont.
    Twee jaar geleden kreeg zij een burn out en vanwege haar werkgever die alle wet- en regelgeving aan zijn laars lapte, riep zij na jaren van geen enkel contact mijn hulp in. Mede dankzij een bevriende arbeidsdeskundige heeft de werkgever een forse vergoeding voor de door hem veroorzaakte burn out betaald en vond mijn dochter weldra een andere, betere werkgever.
    Echter, eenmaal uit de problemen besta ik niet meer voor haar en kan ik haar zelfs geen e-mail sturen: haar moeder beheert haar e-mailaccount!
    Deze week heb ik zelfs moeten ervaren dat zij mij opbelt in een poging om voor derden die mij een liefdevolle vader vinden, bewijs van het tegendeel te verzamelen door die telefoongesprekken stiekem op te nemen.
    Tot op heden heeft zij dat bewijs niet gekregen en dat zal ook niet gebeuren, want vanaf hun geboorte beschouw ik mijn twee kinderen als mij twee dierbaarste Godsgeschenken en handel ik daarnaar.
    Hoewel ik niet uitsluit dat haar moeder ook hier weer achter zit, heeft haar stiekeme gedrag er wel toe geleid dat ik mijn jongste dochter niet meer kan vertrouwen, wat op contactherstel wel een erg zware hypotheek legt.
    Echter, mijn jongste dochter heb ik door haar recente moeilijke periode - mede omdat ook toen haar moeder het contact somtijds onmogelijk maakte - gesleept met de mantra: "Houd moed, het komt goed."
    Die mantra moet ik mijzelf dus ook maar blijven voorhouden, hoewel ik mij afvraag of gezien mijn leeftijd mij de tijd nog gegund zal zijn.

    Met vriendelijke groet,

  • #29

    RS (maandag, 10 juli 2017 02:34)

    Hoi Jasmijn,

    Ik realiseer me dat deze site vooral bedoeld is voor mensen die proberen om te gaan met iemand met een persoonlijkheidsstoornis zoals borderline of narcistisch gedrag.
    Desalniettemin wil ik (een man van 39 met Borderline) je een specifieke vraag stellen.

    Ik weet eigenlijk al mijn hele leven dat er iets ‘mis’ is met mij. Ik heb in totaal drie relaties gehad, respectievelijk 4 jaar, 12 jaar en 8 jaar. Door mijn stoornis heb ik alle relaties weten te verknallen, maar dit is wel het laatste wat ik wil.
    Mijn laatste relatie is enkele maanden geleden beeindigd omdat ik te veel afhankelijk was van haar en in alle eerlijkheid, zo ging het ook met mijn eerdere relaties.

    Als je bij me bent doe ik alles voor je en ben ik een van de meest zorgzaamste mannen die je zult tegenkomen, maar ga je een keer de stad in met vriendinnen oid, breekt de pleuris uit.
    Ik vertrouw je dan niet, wil constant contact, wil weten wat je doet en probeer er op allerlei manieren achter te komen wat je aan het doen bent. Soms volg ik je, soms bel ik anderen om te horen of zij weten wat je doet, maar als ik er niet achter kom wat je doet of waar je bent word ik aggressief en wil ik je vooral veel pijn doen. Mijn wraakgevoelens zijn op dat moment bizar groot en ik weet ze niet te onderdrukken.
    Je zult me zien als klootzak en je afvragen, waarom doe je zoiets, maar ik HAAT mezelf dat ik dit doe, wil mezelf achteraf van kant maken en heb dit meerdere keren geprobeerd.
    IK WIL DIT ECHT NIET!

    Ik heb circa een jaar geleden te horen gekregen dat ik borderline heb, heb een vermogen uitgegeven aan therapeuten, heb gesproken met verschillene psychiaters, psychotherapeuten, heb relatietherapie geprobeerd en ben zelfs opgenomen in een kliniek op een gesloten afdeling na meerdere zelfmoordpogingen omdat ik mezelf haat.

    Vandaag, weet ik z.g.a. alle negatieve gevolgen van borderline te voorkomen mbv een workaround of ander middel dat mij is geleerd, maar de woede-uitbarsting als “mijn vriendin” niets van zich laat horen als ze uitgaat weet ik niet te voorkomen.

    WAT KAN IK HIERAAN DOEN, WANT IK RAAK IEDEREEN DIE OM MIJ GEEFT KWIJT?
    iedereen met een advies of opmerking mag mij mailen op: stefkoninggg@gmail.com

    Ik hoop dat jij of anderen me hierbij kunnen helpen.

    Stef

  • #28

    ANJE POST (zondag, 09 juli 2017 20:03)

    De website heeft mij wel veel opheldering gegeven. Ik heb een moeder (93) die, toen ik 7 jaar getrouwd was en 6 mnd zwanger van onze jonge zoon, mijn man per XXXL-brief voor alles en nog wat uitmaakte: slechte echtgenoot, slechte vader, te ambitieus.. Mijn ouders waren toen bij ons 1 maand op vakantie geweest. Wij woonden destijds in Venezuela vanwege het werk. En het was gezellig en zij genoten van onze kinderen en we hadden leuke tochten gemaakt en lekker gegeten...Na die brief was natuurlijk de verhouding verstoord en ik heb voor mijn gezin gekozen. Ik voel me als een jojo. De ene keer zit ik op het strafbankje en de andere keer ben ik weer in de gratie. Cadeautjes, doosje wijn, sieraad, goud, parelketting. Dit duurt zo vanaf 1986. En al lezend ben ik erachter gekomen dat mijn moeder een narcist is. Het is nooit haar schuld, altijd die van de ander. Zij kijkt op iedereen neer behalve diegenen die een bepaalde status heeft zodat zij haar eigen status daaraan kan hangen. Zij vindt zichzelf geweldig, sterk en zelfstandig, woont nog alleen op haar 92ste. Zij manipuleert. Ook tussen mij en mijn 3 broers. Met 2 van mijn broers is dat gelukt. Met mijn jongste broer ben ik voor de 2de keer gebrouilleerd en met mijn middelste broer heb ik nauwelijks contact. Met mijn oudste broer heb ik een liefdevolle en gewoon een leuke verstandhouding zoals dat moet zijn. Mijn jongste broer heeft mij ooit een hersenschudding gemept. Zelfs toen al nam mijn moeder het voor hem op en mijn vader deed braaf mee. Hij moest wel: hij zat onder de plak, hoewel hij geloof ik wel geleden heeft onder alle spanningen en toestanden. Natuurlijk ben ik boos geweest en machteloos. Ik heb haar uitgescholden en akelige dingen gezegd. Zij negeert of doet alsof er niets aan de hand is en is weer aardig. En als het goed is, maakt zij het weer kapot door een of andere actie. Zij zegt de raarste dingen over anderen. Zij beticht haar oudste broer dat hij zijn vrouw "de dood heeft in gejaagd". Vrouw heeft eind '80 een hartaanval gehad. Over mijn vader heeft zij het over "die man". Hij is in '89 overleden. Zij is koopziek, zelfbevrediging? Zij is gemeen en aardig, voorkomend en charmant, manipulerend en vrijgevig. Maar voor die vrijgevigheid moet je inleveren. Altijd ten koste van jezelf. Zij is aardig en kwetst vervolgens. Met onze kinderen heeft zij geen contact. Met geboortes van haar achterkleinkinderen is er geen reactie ondanks de kaartjes. Als er kleinkinderen van haar op medisch vlak promoveren is er eveneens geen reactie. Ik heb 3 jaar geleden haar hond gered van een maagtorsie, door snel naar de dierenarts te gaan: er kon geen dank je wel af en zij heeft geen traan gelaten na de operatie en verzorging. Met al haar schoonkinderen heeft zij ruzie gemaakt. Alleen nu mijn schoonzusje professor is in de archeologie in Leiden en op een geweldige manier haar carrière gemaakt heeft samen met mijn broer, ook archeoloog, is zij weer in de gratie want dat geeft mijn moeder status. Vrienden heeft zij bijna nooit gehad en nu al helemaal niet. Iedereen is dood of woont niet meer in de buurt. De vrienden van mijn vader deugden al helemaal niet, hoewel dat zeer gerespecteerde burgers waren. Laat staan zijn zussen! Ik heb nu voorlopig, voor de zoveelste keer, het contact verbroken. Maar zij is bijna 93 en is toch je moeder. En dat is nou juist het knelpunt. Maar ik zit er wel mee en het leeft iedere dag in mij. Ik vind het vreselijk en het is een nachtmerrie.

  • #27

    Adam (zaterdag, 03 juni 2017 15:42)

    Bedankt voor alle blogs en informatie Jasmijn! Het is niet vastgesteld dat mijn moeder een borderline persoonlijkheidstoornis heeft. In 2006 heb ik bij mijn moeder al eens aangekaart dat ze borderline zou kunnen hebben. Hoewel mijn moeder altijd de mond vol heeft van lichamelijke en geestelijke pijnen, was het "heel erg" dat ik zei dat ze BPS zou kunnen hebben. En dat heeft ze me nog jaren nagedragen. Maar 11 jaar later, op eieren lopen en na een slopend eerste half jaar van 2017 ben ik toch weer opnieuw ingedoken. Onder ander op jouw site. En het lukte me niet de pagina's even snel door te lezen, zo stevig kwam alle informatie binnen. In het licht van deze informatie vermoed ik dat zowel mijn oma (inmiddels overleden), mijn moeder als mijn eerste partner Borderline hebben. Van mijn tweede partner vermoedde toentertijd al Narcisme. Er van uitgaande dat mijn constatering klopt (in kan in ieder geval met zekerheid zeggen dat op een na alle officiele kernmerken overduidelijk aanwezig zijn), ben ik de afgelopen dagen mijn hele persoonlijke geschiedenis gaan herzien en herschrijven. Wat een geheel nieuw licht schijnt op mijn eigen leven.

    Vorige week heb ik een knallende ruzie gehad met mijn moeder omdat ze steeds meer onder mijn huid was gaan zitten met het vragen van hulp (altijd op een huilende manier), zo nodig aangevuld van teleurgesteld zijn en manipulatieve opmerkingen. Na jarenlang op eieren te hebben gelopen trok ik dat niet meer. Mijn moeder is duidelijk het type Koningin.

    Mijn eerste prioriteit is nu handvatten te vinden om hiermee om te gaan. En daarnaast wil ik helder krijgen met welke niet-helpende overtuigingen ik over mezelf rondloop als gevolg hiervan . Zo weet ik dat ik zelf ook te onzeker ben en erg moeilijk Nee kan zeggen - ook op de werkvloer - uit angst voor afwijzing.

  • #26

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 28 mei 2017 23:23)

    Hoi Marc,

    dank je wel voor je oplettendheid en het melden! Ik heb het gewijzigd en nu zou hij het weer moeten doen.

    Warme groet, Jasmijn

  • #25

    Marc (zondag, 28 mei 2017 22:17)

    Dag Jasmijn. De knop om te abonneren op je nieuwsbrief leidt naar een foutmelding.

  • #24

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 21 mei 2017 19:46)

    Arendix: moedig dat je die stap hebt durven zetten, het is geen makkelijke stap, maar wel eentje die nodig is om jezelf te redden. Veel succes met je nieuwe huis!

    Lauke: wat fijn dat je nu alsnog die liefde hebt gevonden. Je hebt alle recht om voor jezelf te kiezen, niemand verdient het om zo behandeld te worden. In mijn boek ga ik uitgebreid in op de verschillende rollen binnen het gezin, van zowel de ouders als het kind. Ik denk dat je daar veel aan zal hebben.

    Bep: pleinvrees is niet specifiek aan borderline verbonden, het is iets waar iedereen last van zou kunnen hebben.

  • #23

    Bep (woensdag, 17 mei 2017 14:51)

    Ik heb een vraag. Komt pleinvrees ook voor bij iemand met BL? Of hoort dit specifiek bij een andere persoonlijkheidsstoornis?

  • #22

    Lauke (dinsdag, 16 mei 2017 10:04)

    Wat fijn om deze site te vinden (en ik had er al zoveel over gelezen en gehoord van mijn therapeut). De herkenbaarheid. Er vallen nog steeds puzzelstukjes op zijn plaats. Het doet me goed en tegelijkertijd doet het zo veel pijn. Opgegroeid in een gezin met een narcistische moeder en een vader met? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik er tussenin zat. Werd gemanipuleerd, dan weer de zondebok was, dan weer de engel. Ik werd de hemel in geprezen of de grond in getrapt. Ik heb zo mijn best gedaan om iemand te zijn, gezien te worden, gewaardeerd te worden, liefde te krijgen. Soms leek het een tijdje beter te gaan, had ik hoop, dacht ik wel fijne ouders te hebben en dat mijn gedachten en gevoel een grote vergissing waren. Dan sloeg de twijfel weer toe. Uiteindelijk wist ik het zeker. Ik was gek. Ik zag het niet goed, ik was fout. Het was allemaal mijn schuld.

    Nu weet ik dat ik opgegroeid ben in ziek gezin. Nu raap ik de stukjes van mezelf bij elkaar. Werk ik hard aan mijn herstel. Therapie, antidepressiva, een lieve man en fijn gezin en lieve vrienden slepen mij er doorheen. Ze geven me wat ik altijd gemist heb. Liefde, onvoorwaardelijke liefde.

    Ik heb geen andere keuze dan kiezen voor mijn eigen leven. Een leven zonder mijn moeder. En daarmee waarschijnlijk ook zonder mijn zussen. Het doet pijn. Heel veel pijn..

  • #21

    Arendix (donderdag, 11 mei 2017 07:06)

    Hoi Jasmijn,
    Prettig om je teksten te lezen! Het heeft even geduurd voordat ik teksten vond die aansloten bij mijn ervaringen. En als dat dan het geval is, is dat heel verademend. Een steun in de rug, omdat je teksten herkenbaar zijn.
    Ik heb onlangs een relatie van acht jaar beeindigd, waarvan we de eerste 6 jaar hebben ge-LAT en de laatste 2 jaar samengewoond. Mijn vriendin liep al lang bij een psycholoog en heeft de diagnose BL. Alleen heeft ze mij dat pas vorig jaar verteld. Zelf vindt ze die diagnose onzin trouwens. Andere mensen, daar is pas iets mis mee...
    Het was met haar soms fantastisch, vooral tijdens onze reizen. Daarnaast is ze zorgzaam en heeft ze humor. Maar ik liep altijd op eieren, want ik wist (onbewust) dat haar stemming zo kon veranderen en dan was een ongekende woede-aanval het gevolg, waarbij alles mijn schuld was. Ook met ander mensen botst ze heel vaak en in die ruzies gaf ik haar dan soms maar gelijk, om erger te voorkomen. Waarmee ik feitelijk tegen mijn eigen gevoel inging.
    Het was gewoon heel zwaar. Ik zakte tijdens het samenwonen door mijn hoeven en zag vrij laat pas in dat dat door de relatie kwam. Het slurpte al mijn energie op. Mijn radar stond voortdurend aan, hoe staan we er vandaag voor, hopelijk blijft vandaag alles rustig, etc...
    In januari wist ik dat ik voor mij zelf moest kiezen. Maar dat is zwaar, want ik moest haar dan dus verlaten. Voelde me verantwoordelijk, ik had in enige mate een kalmerend effect, ik lijmde, streek de plooien vlak. Uiteraard ontplofte ze, "je hebt me altijd intens gehaat en verafschuwt!" Dit heb ik talloze keren gehoord, op alle geluidsniveaus. Er tegenin gaan helpt niet. Eerst was ik fantastisch, nu ben ik de duivel. Sinds deze week heb ik de sleutel van mijn nieuwe huis, een nieuwe start. Alleen eerst nog even opkrabbelen...
    Het is zo bemoedigend om verhalen van en voor omstanders te lezen. Ik heb me namelijk erg lang erg alleen in deze situatie gevoeld.
    Bedankt daarvoor!
    Groet, Arendix.

  • #20

    Wilma Kuipers (zondag, 23 april 2017 08:54)

    Beste Jasmijn,

    Ik kijk uit naar je boek....

  • #19

    Francoise (zaterdag, 11 maart 2017 21:13)

    En wat te denken van narcistische kinderen ?

  • #18

    Jasmijn (dinsdag, 07 maart 2017 12:16)

    Hoi Viktor,

    een relatie functioneert goed wanneer die in balans is. Er is sprake van geven en nemen en je accepteert elkaar zoals je bent. In een relatie met een borderliner (en ook met een narcist) ontbreekt dit allemaal: die stelt zichzelf centraal, is zeer behoeftig en schuift alle verantwoordelijkheid van zich af. Het is vooral 'nemen' wat de ander doet en die verwacht dat jij je aanpast. Je moet jezelf volledig wegcijferen om het af en toe een klein beetje redelijk te laten verlopen.

    Om deze redenen acht ik de kans zeer klein dat een relatie met een borderliner/narcist goed kan gaan. Natuurlijk, er zijn momenten waarop er geen vuiltje aan de lucht lijkt en je denkt een fijne, warme relatie te hebben. Je kunt het soms écht leuk met elkaar hebben, maar nooit voor lang. Dat is het tegenstrijdige en verraderlijke van zulke relaties. Het zijn echt slechts momenten of korte periodes; voor je het weet gaat het weer mis en moet je weer een hoop ellende incasseren. Je krijgt steeds een klein beetje 'liefde' in ruil voor een heleboel pijn. Het lastige is dat juist dit (en nog vele andere dingen) je steeds maar weer op de been houdt.

    Want hoe vaker je deze ups en downs meemaakt, hoe meer je gaat verlangen naar die ups en je deze des te meer gaat koesteren. Je zoekt naar hoop en ieder teken van hoop waardeer je als een geschenk uit de hemel. Daardoor denk je nog steeds van de ander te houden of warme gevoelens te hebben, wat echter een illusie is. Borderliners worden gedreven door extreme verlatingsangst waardoor ze je gaan aantrekken en afstoten en dat is voor de partner geen houdbare situatie.

    Sterkte ermee!

    Warme groet,

    Jasmijn

  • #17

    Viktor (woensdag, 01 maart 2017 21:28)



    Hi Jasmijn,

    Herkenning alom hier. Helaas vond ik de website vorige maand pas na een tip van een vriend die BL gedrag herkende bij mijn ex. Als ik lees wat voor grotere problemen ik miss voorkomen heb mag ik aan de ene kant van geluk spreken. Aan de andere kant baal ik achteraf enorm dat ik dit niet eerder herkende, dan was er misschien iets aan te doen geweest. Of miss kan dit ooit nog als ik weer alles op een rijtje heb en op een gevoelsmatige afstand zit van haar en door deze info mezelf er niet in laat zuigen. Uiteraard wel met therapie en het accepteren van een risicovolle relatie maar die uitdaging trekt me op een of andere manier ook aan omdat ondanks de ellende nog altijd een warm gevoel over haar hou. Mijn vraag is of jou dit een utopie lijkt en waarom ik niet iets kan terug vinden op jouw site over het "lukken" van een relatie met een borderline stoornis.

    Groetjes Viktor

  • #16

    Jasmijn (woensdag, 22 februari 2017 23:44)

    Hoi Jack,

    wat een schrijnend verhaal. Het is heel goed dat je door hebt wat er aan de hand is: 'pas daarna herinnert hij zich weer dat hij zelf mag nadenken en voelen. Pas dan lijkt hij te landen en komt de bravour en het zelf durven ondernemen weer terug.' Dit klinkt alsof hij even moet 'omschakelen' en niet zichzelf durft te zijn, alsof hij niet bij jou 'mag' zijn en het al helemaal niet leuk 'mag' vinden. Het lijkt ook alsof jouw cadeautjes niet welkom zijn bij zijn moeder thuis. In zulke gevallen zou het helaas wel eens zo kunnen zijn dat zij niet al te positief over jou praat.

    Jij en je zoontje doen in ieder geval niets verkeerd. Je kunt proberen erover te praten met hem, door bijvoorbeeld te vragen waarom hij zijn cadeautjes niet wilt meenemen. Probeer een beetje door te vragen, niet pushen, maar het zou mooi zijn als hij met jou wil delen wat er bij zijn moeder thuis aan de hand is. Dan staat hij daarin niet alleen en weet hij dat jij hem hierin steunt.

    Benadruk steeds weer dat hij altijd zelf mag kiezen wat hij leuk vindt, wat hij ergens van vindt, wat hij graag doet en met wie, en wie hij aardig mag vinden, en dat niemand maar dan ook niemand dat voor hem mag bepalen. Zo snijd je toch het onderwerp aan (de mogelijke instructies die hij van zijn moeder mee krijgt, het uiteendrijven van jullie enz.) zonder het direct over haar te hebben, want negatief over haar praten kan averechts werken.

    Ik wens je veel sterkte ermee!

    Warme groet,
    Jasmijn

  • #15

    Jack (dinsdag, 21 februari 2017 18:22)

    Hi,

    Wat fijn dat je alles hebt beschreven heel herkenbaar! Na een lange periode van proberen en wegcijferen van mezelf heb ik mijn emoties weer op de rit en ben blij uit de draaimolen van mijn ex te zijn ontsnapt.

    Waar ik me wel zorgen over maak is mijn zoon van 8. Hij woont door de weeks bij haar. Na de scheiding ging het een aantal maanden redelijk maar sinds een maand merk ik dat het zeker een halve dag duurt voordat hij uit zijn schulp kruipt. Hij weet niet wat hij wil eten of drinken, lijkt vaak weg te dromen. Dan herhaal ik weer dat hij mag meebeslissen over wat we gaan eten, dat hij mag aangeven waar hij zin in heeft om te ondernemen en pas daarna herinnert hij zich weer dat hij zelf mag nadenken en voelen. Pas dan lijkt hij te landen en komt de bravour en het zelf durven ondernemen weer terug.

    Daarnaast is me opgevallen dat wanneer hij een kadootje krijgt voor een rapport ofzo, hij deze niet mee wil nemen naar zijn moeder. Soms gaat z'n hoofd naar beneden en lijkt hij zich te schamen dat hij iets krijgt. Evengoed, moeten alle kadootjes perse hier blijven van hem.

    Waarom kruipt hij zo weg terwijl hij hier juist inspraak heeft en mag zijn wie hij is? Doe ik iets verkeerd?