Hoe verwerk je het narcistisch misbruik?

Nadat je narcistisch misbruik hebt meegemaakt, kan het je nog lang blijven achtervolgen. Hoe verwerk je het? Hoe kun je het een plek geven, zodat het je verdere leven niet verstoort? Ik vertel je mijn ervaringen.

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline zelfontwikkeling herstellen zelfontwikkeling acceptatie gedachten

Ik dacht dat ik wel hersteld was van narcistisch misbruik, al zakte ik van tijd tot tijd weg in depressies. Dan dook alle pijn weer op, via mijn gedachten en via allerlei gebeurtenissen (die echter vooral een spiegel vormden).

 

Mijn laatste depressie eindigde met een enorme wake up call: deze depressie was puur gebaseerd op negatieve gedachten, op allerlei onjuiste conclusies die ik had getrokken.

 

Dit inzicht drong ineens zó intens diep tot me door, dat ik het echt als een keerpunt beschouw. Het bevrijdde mij van mijn depressies...

 

Niet een gebeurtenis, maar je gedachten erover doen pijn

Mijn gedachten pijnigden mij, niet mijn verleden. Het verleden is immers voorbij, de pijn van toen bestaat nú alleen nog in je hoofd, in je gedachten. Ik ga dat niet herhalen. Mijn depressies werden steeds heftiger en de laatste was zó pijnlijk dat ik dat echt nooit meer wil meemaken.

 

Ik weet ook zeker dat dat niet meer gebeurt. Niet lang daarna maakte ik helaas iets afschuwelijks mee, wat me echter niet in een depressie bracht. Het overkwam me nog geen anderhalf jaar geleden ook al, en toen stortte ik wel in. Nu niet.

 

Acceptatie is het sleutelwoord

Als zelfs dit mij niet in een depressie kan brengen, kan niets dat nog doen! Ik wist me staande te houden (wat mij overigens wel enorm verbaasde) en accepteerde het al vrij snel, ondanks het enorme verdriet en gemis.

 

Acceptatie en het anders omgaan met mijn gedachten hadden mij zo sterk gemaakt dat ik deze gebeurtenis kon doorstaan.

 

Met accepteren bedoel ik uiteraard niet 'goedkeuren', maar het stoppen van de strijd. Strijden tegen het onveranderlijke is zinloos. Acceptatie is het enige wat je kunt doen als je iets heftigs meemaakt...

 

Klaar met alle negativiteit

Ik ben inmiddels ook wel klaar met alle negativiteit. Misschien heb je al gemerkt dat ik de website aan het veranderen ben: de focus verleggen naar zelfontwikkeling, en niet alleen kennisvergaring.

 

Ik bleef ook veel te lang hangen, in het verslinden van informatie over narcistisch misbruik, en in de slachtofferpositie. Met zelfontwikkeling was ik ook wel bezig, maar niet voldoende, bleek nu. Ondertussen bleef ik het maar heel erg vinden wat ik allemaal had meegemaakt in mijn leven...

 

Nu heb ik zoiets van: waar maakte ik me druk om, ik ben het zo zat! Ik leef nú, alles is voorbij, ik ga niet meer in die negatieve energie zitten.

 

Het is hoe jij ermee omgaat

Echt, je richt zoveel schade bij jezelf aan door te lang in de slachtofferpositie te blijven zitten en continu te blijven strijden tegen het onveranderlijke. Gebeurd is gebeurd. In het begin ben je er heel erg mee bezig, wat logisch is, maar op een gegeven moment laat je die fase achter je en is het tijd voor de volgende stap.

 

Nogmaals: acceptatie is het enige wat je kunt doen als je iets heftigs meemaakt. Die boodschap wil ik hiermee overbrengen, dat je écht kunt herstellen en dat in onder andere acceptatie en het anders omgaan met gedachten de sleutels daartoe verborgen liggen. 

 

Hoe jij ermee omgaat, bepaalt hoeveel pijn je ervan ondervindt.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 12
  • #1

    Anna Berg (zondag, 03 februari 2019 08:56)

    Wat je zegt, klopt denk ik. Maar niet iedereen accepteert even gemakkelijk dat er niets zal veranderen. Ik heb altijd gedacht dat mijn vader met het ouder worden wel zou inzien wat hij heeft aangericht. Niet dus.

  • #2

    Marja Meulbroek (zondag, 03 februari 2019 09:02)

    Bedankt voor het sturen van je nieuwe blog.
    Ik lees het elke keer mer veel intresse.
    Ik heb mijn huis en spullen moeten achter laten.
    Het liefst zou ik het willen accepteren maar mijn ex man houdt de macht over mijn spullen en heb nu afstand gedaan van mijn privé spullen maar dat blijft lastig

    Nogmaals dank voor de informatie

    Groeten Marja

  • #3

    Vandeuren Martine (zondag, 03 februari 2019 09:07)

    Het is alsof ik mezelf lees. Inderdaad mijn gedachten maken het allemaal zoveel erger, helaas ik krijg ze niet uit mijn hoofd. Er zijn momenten dat het mij wel lukt, maar hoe hard ik ook mijn best doe, ze komen altijd terug. Hij was mijn beste vriend, helaas deze vriendschap maakte van mijn huwelijk een puinhoop en daarna werk ik door die allerbeste vriend aan de kant gezet, voor iemand anders, die dan ook nog een Martine noemt. Het is hel in mijn hoofd, ik krimp zelfs in elkaar als ik mijn eigen naam hoor. Hij leeft nu een gezellig leventje, gaat met haar naar Spanje wonen, terwijl ik kapot ga van ellende, aan het jarenlange misbruik zowel mentaal als financieel. Hi heeft mij zoveel jaren gesmeekt om hem niet in de steek te laten en zie nu ! Bedankt om je te lezen !

  • #4

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 03 februari 2019 09:53)

    Anna: focus niet op de ander, maar op jezelf. Je kunt alleen jezelf veranderen

    Graag gedaan Marja!

    Martine: tip: je focus op het ene wordt vanzelf minder als je je focus naar iets anders verlegt, bijv. via afleiding zoeken

  • #5

    Layla (zondag, 03 februari 2019 10:46)

    Het accepteren kan alleen als je zover bent dat je de rouwperiode voorbij bent. Eerst is het ongeloof en alle puzzelstukjes vallen op hun plek. Het is niet anders en gebeurd is gebeurd
    Heb veel ook zelf toegelaten. Als ik er nu naar terugdenk denk ik wat Ben ik toch naïef geweest. Maar als je opgevoed bent door een narcistische moeder dacht ik dat alle moeders zo waren en dat hoorde nou eenmaal zo. Ze deed haar best om mij te isoleren en dat lukte haar. Ze maakte mij wijs dat ze mij beschermde. Echter was dat een illusie
    Pas op mijn 40e viel het kwartje en als je voor die tijd echt wel dingen zag wat niet klopte dan wist ze het zo te verdoezelen dat ik het wel moedt geloven. Nu ben ik tussen het rouwen en accepteren. Maar ga de goede kant op. Het blijft wel moeijlijk als ze mij blijft achtervolgen. Ik probeer het contact te minimaliseren. Puur om
    Mijn vader die ze helemaal in haar macht heeft. Anders krijg ik hem nooit meer te zien of te spreken. Ze is ontmaskerd zelfs door mij. Ik was juist haar golden child die alles voor haar deed zonder erbij na te denken en zelfs ten koste van mij gezin. Ze weet dat er nu niet meer gevoelig ben voor haar praktijken. Reageer niet bij drama want niet reageren is ook een reactie die zei juist niet wilt. En ja soms val ik terug van een sterke vrouw in een verlaten meisje die ziet als een moeder wel liefhebben en blij is voor haar kind. Ik kan me maar nirt voorstellen dat een moeder zo jaloers kan zijn op haar eigen kind. Bewust steken onder water geeft om de dochter ellendig te laten voelen. Heb zelf 3 kinderen en ik hij ze alle geluk van de wereld. Maar ja het is gebeurd wat we zeggen en moet verder. De strijd zal altijd wel doorgaan. Ze altijd proberen maar wat hier ook iemand zei. Ik hoopte dat ze inzien wat ze hebben aangericht nee dat zullen ze nooit zien of in iedergeval nooit toegeven en is altijd de schuld van een ander. Alles is een anders schuld. Het wAs een keer ook mij schuld dat mijn zoon was gevallen en zijn arm had gekneusd omdat dat karma was dat ik niet deed wat ze zei. Nee wij moeten veranderen door ons niet meer te laten gebruiken en sterk te zijn. Ik hoop dat we hier met z’n allen doorheen komen en jasmijn bedankt voor je input!!

  • #6

    Lut (zondag, 03 februari 2019 10:53)

    Ik denk dat het normaal is dat je af en toe effe 'hervalt' als er iets je diepe gemis triggert. Dat is geen zonde. Het is ook een hele diepe mishandeling geweest die heel je psyche en persoon getroffen heeft en een heel groot gemis achterlaat.
    Het is volgens mij een proces naar heling. Een deel van onze ervaring zit nog in ons onbewuste. En af en toe komt dat omhoog om geheeld te worden. Weer een laag minder. Dat is natuurlijk niet leuk.
    Als we terug in ons gemis zitten, is wel aan ons om dan de draad weer op te nemen, de keuze te maken om terug recht te staan, uit onze slachtoffer rol en voor ons zelf te gaan staan.
    We kunnen niet van onszelf eisen dat het nooit meer effe heel erg pijn zal kunnen gaan doen. Dat gaat bij mij in laagjes, Soms een jaar ok en dan gebeurt er iets waardoor ik helemaal overrompeld ben. En helemaal in het gemis terug.
    Dan idd terug de focus terug op de realiteit die was krijgen en niet op wat je hoopte/nodig had en terug op jezelf krijgen. Erkennen wat was, accepteren en loslaten. Mij helpt dan: Wat heb ik hier en nu nodig van mezelf voor mezelf om me terug goed te voelen en me focussen op de verbinding met de liefde in mij. Zo gaat het bij mij.

  • #7

    Nicole Pieternella (zondag, 03 februari 2019 12:35)

    Jasmijn je hebt weer eens helmaal gelijk. Hoe deze mensen ons ook emotioneel en financieel ten gronde (proberen te) richten (en wie zegt dat ze dat bewust doen... ze zijn gewoon ziek) WIJZELF bepalen of wij verder in ons leven onder de pijn gebukt willen gaan. Als je je eenmaal bewust bent van wat er gebeurd is (lees het boek van Jasmijn als het nodig is een paar keer) zijn de boze, verdrietige en machteloze gedachten en de vreselijke pijn waarschijnlijk onontkombaar... maar na een tijd van bewuste verwerking is het belangrijk om te accepteren dat het narcistisch misbruik is gebeurd, dat het niet iets van jou maar van de ander zegt, dat je ervan geleerd hebt zodat het niet weer gebeurd (dus neem en hou afstand van de narcistisch misbruiker en leer van jezelf houden en meer voor jezelf kiezen!!!) ... en geniet er steeds meer van dat je nu in vrijheid (vooral ook de vrijheid van alle negatieve gedachten) verder kan met je leven.

  • #8

    Wendy (zondag, 03 februari 2019 19:42)

    Zolang ik de narcisten in mijn leven niet fysiek zie, kan ik het aanvaarden. Kan ik het een plaats geven en verder gaan. Ik ben wel veel harder geworden door de jaren heen. Vooral tegen anderen. Maar als ik geconfronteerd wordt met de narcisten die me zoveel hebben afgenomen, en ik spreek over personen en dieren niet over materiële dingen, dan komt de haat terug boven. Dan zou ik liefst een bijl nemen en erop inhakken, figuurlijk gesproken he �. Dus of ik het al helemaal aanvaard heb? Denk het niet...

  • #9

    Jasmijn Couwenberg (woensdag, 06 februari 2019 18:05)

    Layla: de strijd hoeft niet te blijven voortduren, die stopt zodra je tot acceptatie over gaat, en wanneer dat moment plaatsvindt is een keuze

    Lut: de pijn kan altijd wel weer opduiken, het is tot hoe ver je deze pijn zelf toelaat. Ik bedoelde trouwens niet een beetje 'hervallen', maar depressies

    Nicole: precies, loslaten en richten op het nu

    Wendy: zoals gezegd is acceptatie niet hetzelfde als goedkeuren, accepteren betekent gewoon dat je niet meer probeert om het te veranderen. Strijden tegen het onveranderlijke is zinloos...

  • #10

    Nancy de Wildt (woensdag, 06 februari 2019 22:32)

    Mooi geschreven, ik had ook een narcist. Ze zijn leeg en eenzaam en kennen geen liefde, en gaan vreemd en liegen om dit op te vullen. Ik heb snel de knop omgedraaid zodat ik er niet in bleef hangen, en ik heb nu een liefdevolle relatie al een tijd.

  • #11

    Vera (maandag, 11 februari 2019 00:50)

    Dank voor deze eye-opener. Hang ook al te lang. Ok dus die acceptatie is gaande maar dan?? Die leegte..

  • #12

    Jasmijn Couwenberg (maandag, 11 februari 2019 10:06)

    Goed om te horen Nancy, mooie ontwikkeling!

    Vera: die leegte kun je zelf opvullen