Kerst vieren na narcistisch misbruik

Kerst is zogenaamd de 'gezelligste' tijd van het jaar, behalve als je na narcistisch misbruik, ouderverstoting en familieverstoting er niet meer aan kunt meedoen en er niet meer over kunt meepraten. 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner relatie opvoeding ouders kind kinderen vader moeder

De 'vriendin' die vorig jaar zo vals reageerde op het overlijden van mijn kat, door enthousiast over haar nieuwe kat te praten, stuurde toen een paar maanden later ook nog eens een kerstkaartje met daarop de afbeelding van -jawel- een kat.

 

Een kerstkaart op zich is voor mij al pijnlijk genoeg, aangezien ik geen feestdagen kan vieren en zij dat ook wist (weten is iets anders dan begrijpen), en dan ook nog eens met zo'n afbeelding...

 

Afspreken in december is onmogelijk

In december kon ze ook nooit afspreken. Het was vorig jaar september toen ik probeerde voor te stellen om voortaan nou eens elke maand af te spreken, gezellig buiten de deur ergens wat drinken. Wel heel kort helaas -hooguit twee uurtjes 's morgens- want meer tijd wilde ze niet maken omdat ze met de schooltijden van haar kinderen zat.

 

Ze zei zowaar 'ja' (ik was meteen weer blij met deze rotkruimeltjes...), wat ze overigens niet meende (het was te mooi om waar te zijn). Ze liep haar planning langs: oktober ging niet, vanwege de herfstvakantie. Voor zover ik weet duurt die een week en geen maand, maar ik zal het wel verkeerd hebben. Goh, november zou wel kunnen. Maar december niet, vanwege 'de decembermaand'.

 

Alsof je 31 dagen lang met de feestdagen bezig bent... En je wel tijd met familie doorbrengt maar je vrienden tijdelijk even niet meetellen...

 

De hele maatschappij is afgestemd op feestdagen

Al lijkt het daar soms wel op. De complete maatschappij is afgestemd op de feestdagen, het gewone leven ligt plots stil.

 

In de winkels zie je niets anders meer dan kerstversiering en hoor je kerstmuziek, op televisie barst het van de kerstreclames en gaat het in ieder programma wel weer over de feestdagen. Het openbaar vervoer rijdt minder in de 'kerstvakantie' (alsof niemand hoeft te werken en ook nergens anders heen hoeft, terwijl het een schoolvakantie is en dus alleen voor kinderen geldt).

 

De kredietcrisis is tijdelijk opgeheven. Ineens geeft men bakken met geld uit aan cadeaus, versiering, eten en vuurwerk. Alsof het een eerste levensbehoefte is. Ineens is er aandacht voor eenzaamheid, want met kerst mag niemand alleen zijn (de rest van het jaar wel).

 

En het kerstfeest is pas echt gezellig met een afgeslacht dier op tafel, gezien de ophef die ontstond over de vegetarische en veganistische recepten in de Allerhande. Ja, dat is echt vrede op aarde...

 

Feestdagen vieren is niet vanzelfsprekend

Vroeger klaagde een andere vriendin wel eens over de hoge kosten voor het versturen van ladingen kerstkaarten en de tijd die het kostte om ze allemaal te schrijven. Wees blij dát je mensen hebt die je een kaart kunt sturen...

 

Want de feestdagen vieren is niet vanzelfsprekend. Het is een familiefeest, en niet iedereen heeft familie. Als je na narcistisch misbruik, ouderverstoting en vooral familieverstoting niemand meer hebt, is deze tijd van het jaar extra pijnlijk en confronterend.

 

Je kunt er niet aan meedoen, je kunt er niet over meepraten, je moet verantwoording afleggen over waaróm je het dan niet viert: want het is zo gezellig!

 

De eeuwige vraag: 'Wat doe je met kerst?'

Als mij vroeger de eeuwige vraag werd gesteld 'Wat doe je met kerst?', kon ik wel door de grond zakken. Ik mompelde dat ik (toen nog) naar mijn borderlinemoeder ging (wat ik uiteraard niet vrijwillig deed maar omdat ze me dwong), waarop iemand een keer zei 'O, en dan komt daar de hele familie gezellig samen?'.

 

Ook altijd een vraag van levensbelang: wat je eet met kerst. De overige 363 dagen per jaar is dat niet relevant, maar nu ineens wel.

 

'Maar wat doe je dan?!'

Later antwoordde ik wel eens 'dat ik het niet vierde'. Nou, hoe mensen je dan aankijken! Je ziet gewoon de afkeuring in hun ogen. Want alles wat anders is, moet men niet. Op zo'n moment wilde ik hen het liefst helemaal verrot schelden, wat dan helaas weer niet in mijn aard zit. Het zou wel meer opluchten dan wéér alles in mezelf opkroppen.

 

En dan weer de vervolgvraag 'Maar wat doe je dan?!'. Nou, gewoon, wat ik op andere dagen ook doe...

 

Reactie schrijven

Commentaren: 12
  • #1

    sonja (donderdag, 06 december 2018 12:37)

    troost jezelf met de wetenschap dat je echt niet de enige ben die het niet viert vanwege een narcistische familie.

  • #2

    Anita (donderdag, 06 december 2018 12:52)

    Kerst is een mythe. Iedereen doet alsof hij/zij gezellig kerst viert, maar dat is niet zo. Kerst kan een grote bron zijn voor alle opgekropte ergernissen en veel spanningen veroorzaken. Het feit dat je zoveel moet doen om het gezellig te maken, maakt ook de verwachtingen van een gezellige kerst heel erg hoog. Het is misschien een schrale troost dat veel mensen kerst niet werkelijk leuk vinden. Vroeger ging ik altijd met mijn zoontje en ex naar de film ipv naar familie en ipv een duur kerstdiner gingen we gezellig uit eten bij de Griek of Italiaan, die toen nog geen kerstmenu´s en dergelijke hadden. Na mijn scheiding ging ik naar Spanje en daar wordt het maar 1 dag gevierd en ik deed op die dag niks bijzonders met mijn zoontje en dat is vaak veel leuker dan een geforceerd feest.

  • #3

    Ineke (donderdag, 06 december 2018 15:48)

    Beste Jasmijn,
    Ik heb het afgelopen jaar veel kracht geput uit je boek en wil je daar graag heel hartelijk voor bedanken.
    In je laatste blogs lijk jij opnieuw boos en depressief. (Hoop dat ik het mis heb?)
    Ik wens je veel rust en vrede!

  • #4

    Anneke (donderdag, 06 december 2018 16:53)

    Het is heel erg herkenbaar!

    Sterkte!

  • #5

    Elisabeth Poel (donderdag, 06 december 2018 17:57)

    Heel herkenbaar . Ik gruw ervan . Heb moeite mijn broer en zus (na familieverstoting ) Gelukkig Kerst en Nieuwjaar te wensen . Lukt bij tegen niemand bijna niet meer .
    En ja ik vier dus ook geen Kerst meer .

  • #6

    Dirk (donderdag, 06 december 2018 19:40)

    *Een gelukkig Nieuwjaar*

    In december staat iedereen voor elkaar klaar
    Maar er zitten toch 12 maanden in een jaar
    Waarom niet deze rare traditie verbreken
    En dit eerlijk verdelen over de 52 weken
    Daarom wil ik als wens voor 2019 vragen
    Help en geef om elkaar op alle 365 dagen

  • #7

    Inka (vrijdag, 07 december 2018 09:12)

    Ja zo herkenbaar toen ik nog bij mijn oma woonde en nog klein was heb ik well kerst gefierd maar met mijn oma is dat gestorven.. later kun ik met vrouw mother en haar excessive kerst bla bla niet meer tegen het moest all perfect zijn de muziek djingel djangel de perfecte dinner de kerstboom ruzies en de hypocrite kerstgezelligheid... Waar ik tog eh naar de dinner wer in mijn kammer word geslagen omdat ik ondankbar was of mijn maneeren in de shitty over dure restaurants niet goed waren... Eigenlijk was ik blij me (voor me zijn worden harder de zitten nog altijd in mijn hoofd) in mijn kammer had ik rust. Nu vieren we geen kerst met mijn man wij doen gewoon als elke dag allen voor onze fuurkinder en de kindjes Van onz vrienden en de snappen one well alle anderen zijn nietbelangrijk... Maar het is geen tijd om in de city te gaan met all de gespeelde familie tralala de verlichting maakt triestig omdat ik dan mijn oma miss ook als dat over 30 jaar geleden is ���

  • #8

    Joanne (vrijdag, 07 december 2018 21:18)

    Wat mij heel erg heeft geholpen is het algemene advies van een hsp-coach voor de feestdagen: Als het te stressvol wordt; vier het niet. Sindsdien heb ik mijn mindset een beetje kunen veranderen naar: "Ik vier het niet" en vallen me mensen die op de een of andere manier ervoor kiezen om het niet of anders te doen, meer op. Voor mij is het genormaliseerd. De rest ga ik uit de weg, vanwege bovenstaande redenen. Nu ik veel meer te weten gekomen ben over narcisme, begrijp ik zelf veel beter waarom het belangrijk is voor mij om mezelf ertegen te beschermen. Mensen die nog willen veroordelen, omdat je in een dergelijke situatie bent, raken hoop ik, uit de mode. Verder vind ik kerst natuurlijk een heel mooi feest, vind ik het voor iedereen leuk etc, en gun ik mezelf ook zo iets dergelijks en ja dus blijft moeilijk. Ik kan het steeds beter scippen. Met kerst is ook deze gezegde van de indianen van toepassing: don't judge somebody road before you walked a 7 mile in his shoes.

  • #9

    Jasmijn Couwenberg (zaterdag, 08 december 2018 10:18)

    Dank je wel voor jullie reacties.

    Sonja: of vanwege borderlinefamilie...

    Anita: ik vind kerst sowieso ook niet leuk, maar die mensen kúnnen het tenminste nog vieren. Veel mensen vinden het vanzelfsprekend om familie te hebben, wat het helaas niet is. Ze kunnen het zich vaak ook niet voorstellen hoe eng en raar het is om zonder familie te leven.

    Ineke: graag gedaan, fijn dat je er wat aan hebt. Ja, ik zit weer in een depressie helaas...

    Anneke: dank je.

    Elisabeth: kan het me voorstellen. Heb er ook moeite mee als in winkels weer gezegd wordt 'Prettige dagen' bij het afrekenen.

    Dirk: mooi geschreven, zo is het. In december doet iedereen overdreven want je moet samen zijn met elkaar want het is zo gezellig, waar echter niemand wat van meent want de rest van het jaar kijkt niemand naar elkaar om. Het is één groot onzingebeuren, de maatschappij dwingt je ertoe en de massa rent er achteraan.

    Inka: wat heftig, sterkte.

    Joanne: zonder familie kun je het sowieso niet vieren... Het is niet altijd een kwestie van 'niet willen', maar in dit geval ook een kwestie van 'niet kunnen'. Willen zou ik het trouwens ook niet, omdat ik al die heisa zwaar overdreven, belachelijk en hypocriet vind. Ineens is het een dagtaak van mensen om de juiste kerstversiering te vinden, een kerstdiner samen te stellen enz.

    Wat mij vooral pijn doet, is steeds maar weer de confrontatie met mijn isolement waar mijn borderlinemoeder mij levenslang in heeft gestopt. In december word je daar werkelijk overal mee geconfronteerd, in winkels, de supermarkt, op tv. Het wordt je gewoon opgedrongen. Wat niemand begrijpt omdat de meeste mensen altijd nog wel enige familieleden en vrienden over hebben en dus niet alleen zijn, wat het nog zwaarder maakt.

  • #10

    Sylvie (zaterdag, 08 december 2018 12:44)

    Kerst is voor mij de meest depressieve periode van het jaar. Het liefst zou ik een winterslaap houden en pas wakker worden wanneer het lente is. Toen ik 4 december 2017 een eind maakte aan mijn bijna 10 jaar durende relatie met waarschijnlijk een narcist was ik bang hoe ik die dagen alleen moest door zien te komen, maar wonder boven wonder had ik er minder moeite mee als dat ik normaal altijd al heb. Misschien omdat ik toch niet helemaal alleen was. Waarschijnlijk heeft mijn hond iets gevoeld waardoor ik extra liefde van hem kreeg.

    Ik wens iedereen een gezond en gelukkig 2019 toe. En voor wie ook zo op ziet tegen de feestdagen, heel veel sterkte.

  • #11

    Jasmijn Couwenberg (zaterdag, 08 december 2018 14:52)

    Wat mooi Sylvie, aan dieren heb je inderdaad meer dan aan mensen

  • #12

    Wendy (zaterdag, 08 december 2018 17:34)

    Nou, ik kan je vertellen dat ik liever de narcistische schoonfamilie kwijt ben, dan rijk. Ik ben met een man uit Schotland getrouwd en we wonen ook in Schotland. Mijn man's moeder is een echte heuze narcist, en elke jaar was het weer raak. Zij kookt de spruiten voor een uur (!!!) en dan is het "Christmas is ruined" en was het iedereen z'n schuld, behalve die van haar natuurlijk. Of ze werd ongelovelijk boos, omdat ze het juiste kado niet had gekregen. Ik ben blij dat we "no contact" met ze hebben, en mijn man ook. "The Family" is een nog groter ding hier in de UK, dan in Nederland. En als mijn colleagues dan vragen wat we doen met de Kerst (Nou, niet zo heel veel dus), dan komt de opmerking al gauw "Nog steeds geen contact met de familie?" Waarop ik dan zeg "Nee, ik verkoop mijn ziel niet, zodat zij op de restanten van mij of mijn man kunnen dansen." Grote verbazing natuurlijk. Dan komen de verhalen dat zij vroeger ook "wel eens" ruzie met familieleden hebben gehad, bla bla. Serieus? Het is niet zomaar een meningsverschil, hoor. Maar ze luisteren al niet meer. En weer verbaast als ze merken dat ik allang niet meer luister en iets anders aan het doen ben. In het hele begin toen we pas "no contact" waren gegaan (want ze hadden wat van de parikelen op Facebook gezien, helaas), had ik een stukje verteld, maar ze hadden geen interesse om me uit te horen en na 3 zinnen heb ik het afgekapt. Dus ga ik ze nu dus ook niet het verhaal vertellen. Laat ze kletsen, want het zegt meer over hun onverschilligheid en dommigheid, dan over mij. Vind ik dan ....