Weer een jaar verder: maakt tegenslag sterker?

Als ik kijk naar het afgelopen jaar, ging het zowel goed als slecht. Eindelijk kon ik verhuizen, een jarenlange droom die uit kwam. Verder schreef ik veel.

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner relatie opvoeding ouders kind kinderen vader moeder

Mijn eerste werkboek verscheen. Mijn tweede werkboek is in de maak: dat heb ik even opzij gelegd, omdat ik gewoon voel dat eerst al het gif uit mijn kinderjaren eruit moet, in mijn boek over ouderverstoting en familieverstoting.

Niet altijd sterker door tegenslag

Er was helaas ook heel veel tegenslag. Of dat je sterker maakt? Niet altijd. Enerzijds ben ik wel sterker geworden door al het narcistisch misbruik in mijn leven: ik heb mezelf weer gevonden, ik geniet weer van het leven, maar van tijd tot tijd verval ik in depressies. Iedere tegenslag lijkt de depressies ook te verergeren.

 

Anderzijds heeft het me dan ook juist verder afgebroken, en dan doel ik vooral op ouderverstoting en familieverstoting, en narcistische vriendschappen; allen vergrootten ze het sociaal isolement waarin ik leef. Een sociaal isolement maakt je echt niet sterker... het is ongezond en onveilig.

 

Dat mensen er gewoon niet voor je zijn

Het is goed dat ik een paar jaar terug mijn vader opspoorde, maar het contact werd niet wat ik ervan verwachtte. Ook bleek dat hij vroeger nauwelijks moeite voor mij heeft gedaan. Dat hakte er behoorlijk in. Ik hoopte ook op de aanwezigheid van verdere familieleden, waaronder halfbroers- en zussen – tevergeefs. Weer een diepe, pijnlijke teleurstelling.

 

Afgelopen jaar waren er verschillende tegenslagen. Ik zal ze in dit blogartikel niet allemaal beschrijven, want dan wordt het wel erg lang.

 

Onder andere werden er narcistische vriendschappen verbroken. Dat je je dierbare huisdier verliest, wat een verschrikkelijke traumatische ervaring was, waarbij vervolgens een zogenaamde vriendin alleen maar enthousiast praat over haar nieuwe huisdier. Een zogenaamde vriend die me weigert te helpen wanneer ik haast geen geld meer heb om te eten en mijn verhuizing probeert tegen te houden.

In de overlevingsmodus

Er was een periode waarin ik alleen maar dagelijks kon nadenken over hoe ik in godsnaam de rest van de week moest eten van een paar euro. Wat extra pijnlijk is wanneer je dus niemand hebt die je helpt. Iemand anders zou in mijn situatie meteen naar de schuldhulpverlening zijn gerend. Ik wist dat mijn geldproblemen tijdelijk zouden zijn waardoor dat voor mij geen optie was, bovendien geven die je niet meteen dezelfde dag nog geld, terwijl ik wel moest eten...

 

Met allerlei creatieve oplossingen wist ik het vier maanden lang uit te zingen, en heb ik het gered. Ergens ben ik er nu na afloop wel een klein beetje trots op dat ik dit heb weten te overwinnen, maar of het me sterker gemaakt heeft?

 

Nee, het heeft me juist nog meer beschadigd. Omdat er zelfs in zó'n groot noodgeval wéér niemand was die me hielp. De eerste maanden in mijn nieuwe huisje hadden juist mooi moeten zijn, maar ik was vooral depressief en extreem angstig. De depressies waren dit jaar sowieso ruimschoots aanwezig, ik ben de tel kwijtgeraakt.

Acht keer iemand gezien

In totaal heb ik dit jaar acht keer iemand gezien. Eenmaal een vriendin, driemaal die narcistische vriend, en ja, ook vier keer mijn narcistische ex-partner die weer even terug in Nederland was (hij is geëmigreerd). In 2019 zal het nog minder worden. Ik durf er niet eens over na te denken.

 

Dus of tegenslag je sterker maakt? Wel in sommige gevallen, en op sommige gebieden, maar lang niet altijd. Ergens wel, maar ergens ook niet. 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 9
  • #1

    Astrid (zaterdag, 01 december 2018 13:47)

    Lieve Jasmijn,

    Ik voel wat je opschrijft en leef met je mee... het is iets waar ik ook al langer over nadenk... ik zit midden in ‘de hel’ om voorgoed van hem af te komen. Ik raak mezelf meer en meer kwijt en toch weet ik dat ik vol moet houden wil ik de regie van mijn leven weer in eigen handen krijgen. En eigenlijk lukt dat best aardig maar er sluipt iets in me wat ik nog niet kan verwoorden maar het is wat jij schrijft... en het maakt me bang. Hoeveel kan je aan op dit gebied? Ik dacht veel maar dat duistere gevoel is killing! Maar ik weiger om het de overhand te laten nemen. No fucking way!

    Liefs Astrid.

  • #2

    Gerrit (zaterdag, 01 december 2018 14:11)

    Met belangstelling en inleving lees ik je artikelen, dus ook deze. Dit jaar was mn ontdekking over narc.mishandeling door ouders, maar ook mn herstel. Dat is gelukt, en nieuwe triggertjes zullen wel af en toe komen, maar ik weet nu hoe het werkt. Ik ga dan ook geen kans meer uit de weg om te oefenen, zoek ze zelfs op. Geen narcist en geen trigger zal nog van me winnen. De oude pijn was zo ontiegelijk diep. Maar de beloning is zo groot nu. Eén keer zakte ik zo in depressie, maar toen ik las over de ellende van andere slachtoffers, kwam zoveel kracht omhoog, vastberadenheid, dankbaarheid, en de wens om iets te mogen betekenen voor een ander. Ik wens je veel sterkte, geef nooit op, soms even uithijgen, overal en elke gebeurtenis zit winst in, ga door want zovelen hebben je nodig.

  • #3

    Nicole (zaterdag, 01 december 2018 18:59)

    Hoi Jasmijn,
    Ik begrijp jou heel goed en ben zelf ook goed bekend met de soort eenzaamheid die jij beschrijft. Omdat door jouw boek het mij heel duidelijk is geworden dat mensen die lange tijd met narcistisch misbruik te maken hebben (gehad) op een bepaalde manier alleen komen te staan, vraag ik mij al een tijdje af of het geen idee is om een soort ‘praatgroepen/hulpgroepen’ op te starten waarbij mensen die narcistisch misbruik meemaken of mee hebben gemaakt op een positieve manier kunnen samenkomen. Misschien is het mooi om daar een format voor te bedenken (materiaal genoeg in je zelfhulpboeken) waardoor mensen samen een proces naar genezing kunnen doormaken en ook nieuwe contacten kunnen opdoen met anderen die begrijpen wat ze meemaken if meegemaakt hebben... een soort AA voor mensen die met narcistisch misbruik te maken hebben zeg maar. Ik zou graag helpen, maar woon niet in NL. Helpen meedenken hierover doe ik graag. Opheffen van dat isolement is belangrijk.

  • #4

    Wendy (zaterdag, 01 december 2018 19:05)

    Weerom zoveel herkenning �. En je mag ook best trots zijn op jezelf. Wat een mens die narcistisch misbruik heeft meegemaakt of het nog steeds ondergaat niet allemaal meemaakt in het leven. Ik ken velen die al van een brug zouden gesprongen zyn hoor. Het vb maakt je idd soms sterker, maar toch blijf je beschadigd.

  • #5

    Mar (zaterdag, 01 december 2018 19:47)

    Lieve Jasmijn,
    Ellendig, akelig al deze downmakende gebeurtenissen. Ik herken veel en wil perse niet het opgeven. Dit gluurde om de hoek, meer dan ėén keer. Ik heb mezelf hervonden, nieuwe therapie, vriendschappen van een enkeling die begrp hebben, en ja..... het kan dus.
    Veel depressieve periodes door een borderline opvoeding van een moeder waar ik ondanks alles veel van hou ik moet zeggen hield omdat ze overleden is. Ze kon het niet helpen haar gedrag, als ik dit bedenk, kon ik veel aan. Inmiddels is ze dus overleden maar ze zit nog volop in me.
    Sterkte Jasmijn, als je tijd en plaats hebt zou het fijn zijn je te ontmoeten. Dat is aan jou.
    Ik wens je veel wijsheid, liefde en vriendschappen, zoals ik al zei, laat weten en ik hoop je te ontmoeten om ook jou een warme vriendschap te gunnen.
    Liefs, Mar
    Liefs Mar

  • #6

    EK (zaterdag, 01 december 2018 22:35)

    Een jaar is nog maar zo kort. Dat is juist de periode van diepe dalen, grote schokken doordat wat onbewust was, bewust wordt. Verwerking heeft tijd nodig. Hou voor ogen dat er een stijgende lijn komt, maar geef jezelf de ruimte en tijd om in dit diepe dal eerst je scherven op te ruimen. De opbouw komt vanzelf met vallen en opstaan. En ja, je zal af en toe weer in elkaar klappen, maar je leert steeds meer goed naar jezelf te luisteren en er ruimte aan te geven. Hoe eerder je dat doet, des te sneller veer je ook weer op.

  • #7

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 02 december 2018 10:48)

    Dank je wel lieve mensen voor jullie reacties! Echt heel lief.

    Astrid, ik wil je zeker niet bang maken met dit artikel hoor! Soms maakt het je niet sterker, soms ook wel. Eea is ook afhankelijk van verdere omstandigheden.

    Gerrit, mooi dat je zo in je kracht staat, soms lukt het mij ook wel totdat de depressies weer roet in het eten gooien...

    Nicole, zeker een mooi plan! Ik vrees dat ik daar zelf niet de aangewezen persoon voor ben. Door mijn geïsoleerde opvoeding heb ik groepsangst en weet ik me niet staande te houden in groepen, ik klap helemaal dicht.

    Wendy, dat van die brug af springen... ik zeg eerlijk dat ik er al vaker over nagedacht heb. De enige reden dat ik het niet doe, is dat ik mijn huisdieren niet zomaar kan achterlaten...

    Mar, je mag me altijd een berichtje sturen hoor.

    EK, hopelijk gaat het over een paar maanden inderdaad alweer beter dan nu. Ik zal het voor ogen houden.

  • #8

    El (zondag, 02 december 2018 19:17)

    Wow dit lijkt mijn jaar wel, huisdier verloren, verhuis na narcistische relatie, door iedereen in de steek gelaten, ook en vooral door familie, zogezegde vrienden en vriendinnen enz enz.... uiteindelijk emotioneel en mentaal uitgeput en gezondheidsproblemen en verward door besef hoe wreed vele mensen zijn, waardoor ik mij ook isoleer, wat dan zorgt voor andere problemen
    Maar jouw jaar lijkt verbazend veel op mijn jaar 2018.
    Sterkte en hopelijk wordt het voor beiden een beter 2019

  • #9

    Layla (maandag, 03 december 2018 09:07)

    Ja ik snap dat veel mensen zeggen je wordt niet sterker van misbruik maar ook weer wel. Ik heb heel veel onderzoek gedaan over narcisme en met goede therapie bem ik nu sterker als mijn moeder mij weer naar de boksring lijdt. Dat kon ik 1,5 jaar niet zeggen. Ik was een emotionele wrak en idd ik zag alleen hoe ik van 10 hoog kon afspringen. Nog steeds heb ik angst en idd ook depressieve momenten. Als je het hebt over met niemand over praten. Sat is ook zo waar want als ik het met m’n vriendin over heb dan zegt ze nee je moeder is zo lief!!! Dan giert de woede de telurstelling door m’n lichaam. En ja voel me vaak alleen ook al heb ik siblings met het zelfde probleem. Ik heb er amper contact mee omdat m’n moeder weet ons precies wist uit te spelen. Of door steken onder water te geven dat ze het zo gezellig hadden tijdens een familiediners. Hoe kun je dit heb kind aandoen. Of dat ze gezellig samen op vakanties gaan. Terwijl ze juist zou morgen zeggen kom we gaan met z’n allen en een leuke vakantie van maken. Dus ja sterker kun je wel worden maar wat je zegt ook weer niet.