De beerput van ouderverstoting en familieverstoting

Deze week is het de Week tegen Kindermishandeling 2018. Een zeer ernstige vorm van kindermishandeling is ouderverstoting, maar ook familieverstoting. In mijn nieuwe boek kun je mijn volledige verhaal lezen over hoe ik dit als kind meemaakte.

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner relatie opvoeding ouders kind kinderen vader moeder ouderverstoting familieverstoting

Mijn boek over ouderverstoting vordert nu echt flink. Hierin zul je mijn volledige verhaal lezen over hoe 2x ouderverstoting én 2x familieverstoting bij mij een traumatiserende jeugd veroorzaakten en zelfs tot zelfmoordneigingen leidden. Het is een biografie, geschreven vanuit de beleving van het kind om te laten zien hoe zoiets zich concreet in de praktijk voltrekt.

 

De beerput gaat volledig open

Alles, echt álles, komt erin te staan. De uncensored versie zeg maar... De volledige beerput in gedrukte vorm. Met dus nog veel en veel meer gebeurtenissen en details dan ik op deze website beschreven heb.

 

In verband met herkenning kun je niet zomaar alles op internet gooien, want ik weet dat mijn borderlinemoeder nog steeds met de jacht bezig is om haar bezit (mij) op te eisen. Maar alles moet eruit. Het voelt als een overstroming die niet meer te stoppen is.

 

De gevolgen zijn levenslang

Met dit boek hoop ik mijn verleden, of beter gezegd de herbeleving ervan, enigszins te kunnen afsluiten. Het zal nooit helemaal lukken, want ik ondervind nog dagelijks de gevolgen ervan.

 

Ja, ik ben wel weer gelukkig over het algemeen, ik kan mezelf prima vermaken met mijn hobby's, maar niet elke dag weer opnieuw, 365 dagen per jaar. De angst, het gevaar en de eenzaamheid overdonderen me van tijd tot tijd nog steeds en dan lig ik weer in stukken.

 

Het wordt steeds ondraaglijker

Het is en blijft onmenselijk om zonder familie en vrienden te leven. Het is niet een leven lang vol te houden en ik merk dat het steeds ondraaglijker wordt. Ik heb steeds meer moeite om mezelf weer bijeen te rapen.

 

Dat ik nu alweer uitkijk naar januari als ik weer naar de tandarts mag, omdat ik dan tenminste weer iemand zie, al is het maar voor vijf minuten... het is net half november...

 

Omgaan met een isolement

Ik weet en roep altijd dat heftige gebeurtenissen nu eenmaal niet te voorkomen zijn, en dat het enige wat je kunt doen is op de juiste manier ermee omgaan. Maar omgaan met een isolement waarin je niemand hebt om op terug te vallen of mee af te spreken, lijkt onmogelijk.

 

Dat maakt de verwerking van mijn verleden ook zo lastig, omdat de situatie van het isolement nog steeds in het heden voortduurt en niet te veranderen is. Familie heb je, of die heb je niet. Die kun je niet zomaar even in een winkel 'kopen'.

 

Familieverstoting is wreedheid ten top

Kindermishandeling is altijd verschrikkelijk, maar dit is echt wreedheid ten top, omdat het je hele leven beïnvloedt, ook als volwassene, en de invloed niet te stoppen is. En dan bedoel ik dus niet alleen ouderverstoting, maar vooral familieverstoting: daar hoor je eigenlijk nooit wat over.

 

Met familieverstoting bedoel ik niet zozeer dat het kind ook de familie van de verstoten ouder niet ziet, wat automatisch gebeurt wanneer er sprake is van ouderverstoting. Ik bedoel er vooral mee dat het kind óók de familie van de verstotende ouder niet ziet. 

 

Zo hield mijn borderlinemoeder mij weg bij zowel mijn vader en zijn familie als bij haar familie. Als ik nu de verscheurende pijn vanbinnen voel van het alleen-zijn, vraag ik me af hoe ik dat als kind in hemelsnaam heb overleefd. Het was niet voor niets dat ik op mijn twaalfde jaar aan zelfmoord dacht.

 

Meer aandacht voor ouderverstoting en familieverstoting is hard nodig

Met mijn boek wil ik voor deze beide vormen van kindermishandeling aandacht vragen, want ouderverstoting komt veel te vaak voor (en ik vermoed familieverstoting ook), terwijl te weinig mensen weten wat het écht inhoudt en hoe het kinderlevens kapotmaakt.


Ook wil ik ermee laten zien hoe schadelijk het is voor een kind om een borderlinemoeder te hebben, en hoe zo'n 'opvoeding' -beter gezegd emotionele gijzeling- eruit ziet. Ook daar is, althans in Nederland, nog veel te weinig over bekend, omdat het vaak vooral over narcistische ouders gaat die hun kinderen mishandelen, terwijl borderliners dit óók doen. Kinderen van borderliners lijken vergeten te worden.

 

Blijf op de hoogte

Binnen enkele maanden verwacht ik mijn boek uit te brengen. Via deze website, de nieuwsbrief en Facebook blijf je uiteraard op de hoogte!

Reactie schrijven

Commentaren: 7
  • #1

    Anna Berg (donderdag, 22 november 2018 08:24)

    Heel heftig, JasMien. Je wenst het niemand toe en zeker geen kind. Met borderline heb ik geen ervaring maar met narcisten en megalomanen wel. Emotionele verwaarlozing, leugens en chantage horen bij hun zijn. Of niet-zijn ...

  • #2

    Tamarinde (donderdag, 22 november 2018 08:55)

    Ik heb familieverstoting meegemaakt waarbij mijn moeder met narcistische en borderline trekken Niets meer met beide families te maken wilde hebben en met ze brak want alles lag bij hen, dus ze kon niet anders. Saillant detail was wel dat wij de familie nog wel mochten zien onder bepaalde voorwaarden maar dat was dan omdat moeder achteraf niet beschuldigd wilde worden dan we nooit de familie mochten zien. Als je je hele leven hoort hoe slecht je familie is dan is het bijna verraad als je toch gaat en blij thuiskomen is dan niet de bedoeling. Kortom, ik ken ook familieverstoting. Na 20+ jaar is moeder nog steeds niet in contact met de familie en staat daar nog steeds achter. Zooo vreselijk jammer maar beter zo. Geen ruzies meer.

  • #3

    Neven Kristien (donderdag, 22 november 2018 13:48)

    Ik ken het ook, altijd schreeuwen, soms liegen,... wensen dat ik er niet meer ben.

  • #4

    Anne (donderdag, 22 november 2018 16:35)

    Herkenbaar, Mijn familie is kapot gegaan door de hel en ellende van persoonlijkheid stoornissen.
    Ik mocht wel bezoeken naar mijn familie maar met bepaalde voorwaarden bijvoorbeeld, mijn borderlinemoeder moest mee en als zij niet gaat dan ging ik ook niet. Als ik wel doe dan is vragen om ellende.
    Het is inderdaad heel lastig om iemand terug te vallen en je kunt niet levenslang bij de psycholoog praten.

    Ik heb mezelf besloten om geen contact met mijn ouders nemen. Dat doe ik voor mezelf en omdat ik moet mezelf verzorgen, de ander doet het niet voor mij.
    Ik zie mijn familie van mijn vaders kant en moeders kant bijna nooit. Hoog uit bij toevallig ontmoetingen. De meeste mijn familieleden hebben een psychiatrische achtergronden.
    Dat is waarom, sommige familie en ouders maken meer kapot dan je lief is.

  • #5

    Mar (donderdag, 22 november 2018 22:20)

    Ik kijk uit naar je nieuwe boek Jasmijn. Zo veel dingen herkenbaar die je schrijft.
    Vreselijk voor jou om zo sterk bezig te zijn maar je ook zo alleen te weten en te ervaren.
    Sterke, lieve groet,
    Mar

  • #6

    Wendy (vrijdag, 23 november 2018 12:02)

    Ook ik ken de familieverstoting maar al te goed. Mijn vader was een overte Narcist (een beetje zoals Donald Trump nu is, minus de presidentschap natuurlijk), en hij lag altijd overhoop met zijn kant van de familie. En goedheid verboden als we ook maar contact opnamen met onze tante.

    En nu ook met mijn man's familie. Dit is een beetje anders, want mijn man's ouders hebben juist hun hele familie aan "hun kant" geschaard met zogenoemde "Smear Campaigns" en leugens over ons weer. Dus die kant van de familie denkt dat wij nu de zwarte schapen zijn en hebben alle schuld bij ons gelegd.

    Mijn man heeft hier natuurlijk de meeste moeite mee, want het is allemaal zo onrechtvaardig, en hij loopt ook nu bij de psycholoog, ook mede door PTSD door het verleden met zijn ouders en andere familieleden.

    Ikzelf ben ze liever kwijt dan rijk. Als ze niet eens de waarheid (of op z'n minste beide kanten van het verhaal) willen horen, dan laat de no-contact maar zo. Maar heel zwaar is het wel. Behalve twee zussen en dus (eindelijk!) mijn tante, hebben we verder geen andere familie. Dus, ja, wij zijn in hetzelfde schuitje, zeg maar.

    Het nieuwe boek zal best wel zwaar zijn om te schrijven, maar geloof me, ik denk dat het niet alleen jou gaat helpen, maar ook de lezers. Je zei zelf al, er is niet zo heel veel informatie over familieverstoting, tenzij het verwerkt is in ander materiaal, wat lastig is te vinden. Heel veel succes! Groetjes, Wendy

  • #7

    Jasmijn Couwenberg (maandag, 26 november 2018 16:57)

    Dank je wel voor jullie reacties!

    Herkenbaar ook wat jullie schrijven...