Vage en tegenstrijdige communicatie

In de omgang met narcisten en borderliners is één ding duidelijk: dat niets duidelijk is. In dit artikel beschrijf ik een nogal vaag en tegenstrijdig voorval met die narcistische vriend waarover ik eerder schreef.

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner relatie opvoeding ouders kind kinderen vader moeder

Hij wilde afspreken om me te komen helpen, maar wist al dat hij geen tijd had. Het leek een soort vooropgezet plan: 'Ik stel voor jou te helpen, alleen heb ik geen tijd, dus zul je wel weer moeilijk gaan doen, wat mij een excuus geeft om jou nooit meer te hoeven helpen', zoiets moet hij gedacht hebben.

 

Eerst zal ik het voorval beschrijven, daarna ga ik in op zijn werkelijke bedoeling.

 

Ineens zou hij me helpen...

In het artikel 'Narcisme in vriendschappen: 4 voorbeelden' beschreef ik hoe ik een zware kast langs de kant van de weg zette zodat deze opgehaald kon worden door de gemeente. Met een heftige rugpijn tot gevolg, en met als kers op de taart een sarcastische opmerking van deze narcistische vriend die dit nogal leuk vond.

 

Eerder had ik deze kast van negentig kilo al helemaal gedemonteerd. Dat resulteerde in een groot aantal planken, van bijna twee meter per stuk, net als het demonteren van een linnenkast. De planken waren loodzwaar en ik vroeg me af hoe ik deze moest afvoeren. Die narcistische vriend zou me helpen met alle voorbereidingen voor de verhuizing, maar had telkens geen tijd.

 

Plots ontving ik een appje van hem: hij zou de volgende dag naar de milieustraat gaan en vroeg of ik ook nog wat had. Ik stuurde een foto van de planken, of die misschien in de auto zouden passen. Volgens hem moest dat wel lukken.

 

Het afspreken ging weer allesbehalve vlot

Ik vroeg hoe laat hij wilde afspreken. Dat was weer te moeilijk: 'Ik denk na 13.00 uur.' Hij kon dus weer geen exact tijdstip noemen, wat betekende dat ik mijn hele middag weer vrij moest houden.

 

Hij werkte op die dag altijd thuis en kon 'sowieso niet uren weg blijven' voor het geval hij gebeld zou worden. Stel het dan niet voor, dacht ik bij mezelf! Want die planken zouden wel meerdere ritjes heen en weer vergen, wat ik hem ook zei, zoiets zou niet in een uurtje klaar zijn. Zijn antwoord: 'Ja weet ik, geeft niet, maar ik bedoel: dat doen en dan weer aan het werk.' Eh, kun je nou wel of niet uren weg blijven? Gaat het nou wel of niet door?

 

Geen tijd, wel tijd?

Hij bleek wel degelijk uren te kunnen wegblijven, alleen niet voor mij, bleek uit het volgende:

 

's Morgens moest hij eerst nog naar de kapper: 'Meestal ben ik de eerste om 10.00 uur. Maar soms heb ik er twee voor me en dan kan ik soms tot 12.30 uur daar zitten.' Eh, je kon toch helemaal geen uren wegblijven vanwege je werk? Maar wel uren bij de kapper zitten?

 

'Laat maar zitten', zei ik, 'ik doe het zelf wel weer.'  Waarop hij antwoordde: 'Ik snap je wel. Ik ga sowieso. App me anders morgen als ik onderweg ben je dan nog wat hebt kan ik ook meenemen.' Weer zo'n onsamenhangende zin, en: hoe kan ik hem appen als hij onderweg is, ik weet toch niet wanneer hij onderweg is? En ik héb toch spullen staan, dat weet hij toch?

 

Later hadden we het er nog over en zei hij: 'Mijn kapper doet niet aan afspraken, daarom sprak ik met je af op een tijd dat ik het zeker wist' (hij wilde juist geen tijdstip afspreken), 'maar ik had de indruk dat je dacht dat ik je geen zekerheid kon geven' (klopt, hij gaf geen zekerheid), 'maar dat gaat niet als ik dat zelf niet heb' (waarom stel je dan voor om af te spreken?).

 

Moraal van het verhaal

Moraal van het verhaal: hij deed alsof hij me die dag zou komen helpen, om zijn goede wil te tonen, terwijl hij helemaal niet kón.

 

Hij wist dat ik daar wat van zou zeggen, zodat hij dan de rollen mooi kon omdraaien en zichzelf van zijn 'hulpplicht' kon ontslaan: hij wil me helpen, en ik doe weer moeilijk... Dat geeft hem natuurlijk een 'goede reden' om mij voortaan helemaal niet meer te hoeven helpen, want kennelijk wil ik geen hulp, en ben ik ondankbaar.

 

Dan was hij daar ook meteen weer van af, want hij had gewoon geen zin om me te helpen. Natuurlijk zei hij steeds van wel, want hij wilde een beeld van zichzelf schetsen als een goedaardig, behulpzaam iemand – puur om mij te versieren, zo bleek later (zie het artikel 'Wat gebeurt als je hun narcistische wond raakt?').

 

Tegenstrijdigheden doorzien

Het is heel belangrijk om zulke tegenstrijdigheden te doorzien, vandaar dat ik het voorval hierboven letterlijk beschreven heb. In mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' vind je nog veel meer beschrijvingen van destructief gedrag. In het hoofdstuk 'Narcistisch misbruik' vind je onder 'Manipulerende uitspraken en hun betekenis' bijvoorbeeld ruim 50 uitspraken die ze kunnen doen, inclusief wat ze werkelijk denken op dat moment, wat ze ermee willen bereiken, en hoe je daar het beste op kunt reageren.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Wendy (zondag, 18 november 2018 12:48)

    Weerom heel herkenbaar ;-) "Ik zou gerust de kids eens van school kunnen gaan halen, dan heb jij meer tijd om voor de oudste te zorgen, maar ja, ik geraak niet over en weer hé, ik moet nog dit en dat en heb daar nog een afspraak en ik woon te ver van jou af hé ". Godzijdank woont ze een eind van me af. Ik zou nog gekker worden als ze in hetzelfde dorp zou wonen ;-) Ik haal de kids zelf wel van school. Op je 43 ste en met 3 kids waarvan de oudste al 12 heb je al geleerd om alles zelf te doen.

  • #2

    Astrid (zondag, 18 november 2018 18:42)

    Ohhh echt he ik zit dit te lezen en het is zo herkenbaar en tegelijkertijd besef ik dat dit voor ‘normale’ mensen niet te snappen is..... daarom vind ik het ook zo moeilijk te verwoorden hoe zoiets gaat en hoe verstrikt je erin raakt!

  • #3

    Dirk (woensdag, 21 november 2018 19:52)

    Herkenbaar. Wel willen helpen. Maar er komt altijd iets tussen waardoor het toch niet gaat lukken. Het andere komt natuurlijk spontaan uit de lucht vallen en is belangrijker.