· 

Het kind gebrandmerkt als bezit

Borderlinemoeders slokken hun kind op en behandelen het als bezit. Zodra ze een kind krijgen, lijkt ouderverstoting zelfs een logische vervolgstap. Wat daar ook bij hoort, is de achternaam van het kind wijzigen, zoals ik dat zelf meemaakte. Brandmerken dus. 

 

ouderverstoting borderlinemoeder borderline borderliners vader achternaam toestemming www.omstandersvan.nl

Ik werd geboren met de achternaam van mijn vader, wat natuurlijk een doorn in het oog van mijn borderlinemoeder was. Op mijn 9e jaar brandmerkte ze mij met haar achternaam. Mijn herinneringen waren al perfect uitgewist en dit zou de kers op de taart zijn. Niets zou dan nog aan mijn vader kunnen herinneren. Volgens haar stemde ik met de naamswijziging in: 'Ja, want hij zorgt toch niet voor mij'.

 

Mijn vader bood geen weerstand

Mijn vader moest toestemming verlenen, maar omdat hij geen gedoe voor mij wilde veroorzaken, stemde hij ermee in. Besefte hij wel dat deze levensbelangrijke gebeurtenis zoveel meer impact had op mij dan het 'gedoe' ooit had kunnen veroorzaken? Stond hij er niet bij stil hoe mijn klasgenootjes zouden reageren, dat ze mij hiermee zouden kunnen pesten? Wat de emotionele impact op mij was als mijn identiteit ineens veranderde?

 

Zoals met wel meer dingen, koos hij ook nu de makkelijkste weg. Na de scheiding mocht hij mij niet meer zien, maar vervolgens deed hij zelf niet heel veel moeite meer om mij toch te kunnen blijven zien. Hij wist niet wat hij nog kon doen, en dacht zelfs dat ik wel goed bij mijn moeder af was... en ondernam in de daaropvolgende 25 jaren geen enkele poging meer om contact met mij op te nemen.

 

Mijn borderlinemoeder vierde feest...

Terug naar de naamswijziging. Het enige wat ik me van daarvan herinner, is dat mijn moeder mij op school liet trakteren vanwege dit 'heuglijke' feit. Trakteren in de klas deed je wanneer je jarig was. Er waren wel eens kinderen die trakteerden omdat ze een broertje of zusje kregen. Maar niemand trakteerde omdat hij een andere achternaam kreeg. Niemand anders kreeg een andere achternaam. Ik wel, zodat ik weer moest opvallen, me het buitenbeentje kon voelen, en me kapot kon schamen.

 

Mijn klasgenootjes keken me vast met grote ogen aan. Waarom moest ik nou weer zoiets uitzonderlijks meemaken? Op zulke momenten wil je het liefst verdwijnen, jezelf onzichtbaar maken. Voor kinderen zijn bijzondere dingen toch al extra bijzonder, en ze zullen me vast wel gevraagd hebben wáárom dan. Wat zal ik geantwoord hebben?

 

Welke naam schreef ik op?

Hoe ging het er tot die tijd aan toe op school? In de periode tussen de scheiding op mijn 6e en de naamswijziging op mijn 9e jaar? Welke naam schreef ik op mijn schriftjes, in de schoolkrant, in vriendenboekjes, als ik een opstel schreef?

 

Mijn borderlinemoeder zal het vast verafschuwd hebben wanneer ik zijn naam noteerde. Ik kan me voorstellen, haar kennende, dat ze dat luid en duidelijk liet blijken wanneer ze de schoolkrant opensloeg.

 

Ik weet het niet meer, want ik heb heel veel uit mijn jeugd verdrongen. Ze wiste alles uit, tot in mijn hoofd aan toe. Zo geraffineerd zijn borderlinemoeders.

 

Het zou me niet verbazen als ze mij toen al dwong om háár achternaam te gebruiken. Op officiële documentatie stond natuurlijk wel mijn echte achternaam, die van mijn vader, maar op andere correspondentie zal ze dit waar mogelijk vast vermeden hebben. En wat ging er door me heen toen ik voor het eerst haar achternaam moest noteren in plaats van de zijne? 

 

Documentatie achterhalen

Ik heb nog geprobeerd om via mijn oude basisschool eventuele documentatie te achterhalen. Helaas was er niets meer van over. Zelf heb ik ook niets. Als er nog spullen overgebleven zijn, liggen die bij haar thuis. Net als alle foto's uit mijn jeugd. Het enige wat ik nog heb, is een kopie van een enkel fotootje wat mijn vader bewaard had.

 

De achternaam van iemand die mij mishandelde...

Als volwassene voelt mijn achternaam niet prettig aan. Het is niet de naam waaronder ik geboren ben, niet de naam waaronder ik ter wereld kwam. Het is niet mijn naam. Het is een naam die me werd opgelegd door iemand die haar bezit voor eeuwig wilde brandmerken.


Liever zou ik een andere achternaam dragen, wat helaas niet mogelijk is. Ik zou de achternaam van mijn vader weer kunnen aannemen, maar omdat het contact met hem helaas niet meer zo werd zoals ik hoopte, is dit voor mij geen optie.

 

Het blijft een raar gevoel: als kind word je mishandeld en vervolgens draag je de rest van je leven de naam van de dader... bizar gewoon dat dat kan.

 

Borderliners stoppen de jacht nooit

Inmiddels is er al een paar jaar geen contact meer met deze borderliner die mij 'opvoedde'. Maar nog altijd probeert ze haar bezit terug te krijgen. Ze is nog altijd op jacht. Het is te herkenbaar om te vertellen wat haar meest recente actie nu weer was, aangezien half internet ermee vol stond, maar het was echt weer heel bizar... Over een tijdje zal ik het zeker eens delen.

 

78 blogs gebundeld in een gedrukt boek

Lekker alle blogs op je gemak doorbladeren en belangrijke passages onderstrepen of markeren? Een papieren boek leest nog altijd het lekkerst!

 

Bestel dan hier de gedrukte versie (ringband, A5-formaat, 12 euro) van de nieuwe blogbundel 'Bundel: 78 blogs over narcistisch misbruik'! Ook verkrijgbaar als e-book (6 euro), zodat je altijd en overal ook offline alle blogs nog eens op je gemak kunt raadplegen en eveneens markeringen kunt toevoegen. 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Evi (dinsdag, 30 oktober 2018 07:40)

    Van de eeuwige jacht kan ik ook mee babbelen. Ik heb samen met mijn gezin het contact verbroken met mijne borderline moeder. Sinds kort zie ik ze op de dansles die ik volg. De dans die ik volg heeft haar nooit geïnteresseerd. Zij gaat (of ging...) naar een andere dansschool en volgde iets totaal anders! Hoe vaak word je leven nog op de proef gesteld?

  • #2

    Layla (dinsdag, 30 oktober 2018 11:17)

    Dat komt heel vaak voor evi dat narcisten ineens ergens opduiken omdat ze weten dat jij daar bent puur om de controle te hebben en ik denk ook wel een beetje pesterij. Het is idd verschrikkelijk. Ik blijf maar niet snappen hoe een moeder haar kind zo dwars kan zitten. Hier het zelfde hoor alleen maar steken onder water geven in de hoop dat ze me raakt. Ze blijft me maar straffen met haar stiltebehandeling. Tenminste dat denkt ze dat ze me straft want mij doet het niks meer. Ja en toe heb ik een dipje en voel me verdrietig op bepaalde momenten dat ik denk, waar verdien ik dit aan. Juist ik die het zo met haar voor had en haar nooit hebben vallen. Ik besefte dat ik misbruikt werd m’n huwelijk er onder door ging en op tijd wakker wist te worden. Tja dat is dus haar nachtmerrie en geeft me nu deze straf. Ze heeft zichzelf ermee. Heisa drama en ruzies geschreeuw moet ik voor lief nemen. Niet naar luisteren en verder te gaan met m’n leven. Het verdriet verwerken dat ik in een ilussie heb geloofd en oprecht dacht dat m’n moeder van me hield en me lief had. Nee ze had m’n daden lief omdat ik op commando met haar leefde. Alles wat ze zei deed ik en had niet eens inde gaten dat zei mij bestuurde. Zelfs het omgaan in m’n huwelijk moest volgens haar. Tot ze zelf te ver ging en definitief dacht dit klopt niet!!! Terwijl ii vroeger dacht dat het de normaalste zaak van de wereld was. Logisch zo ben ik opgevoed,ik werdt geïsoleerd en mocht met niemand omgaan. Ze maakte me wijs dat ze me wilde beschermen maar later kom je erachter dat ze vang was ontmaskerd te worden door de buitenwereld. Het financieel uitkleden was ze een ster in en niks was en is goed!! En dat zou ook nooit goed zijn . Ik bel omwille van m’n geloof af en toe maar ook voor m’n vader die mijngrote held is. Voor de rest leef ik m’n leven en laat niet meer met me spelen. Alhoewel ik nog veel schade heb in mijn dagelijks leven door het misbruik van mn moeder. De schade heeft enorme gevolgen voor m’n sociale contacten maar ook dat je je onbewust weer laat misbruiken. Het zelfbeeld van jezelf op een laag pitje staat . Ik het toch niks waard!! Maar dat is natuurlijk onzin. Door goede therapie en hulp om me heen kom ik erboven op.

  • #3

    Wendy (dinsdag, 30 oktober 2018 11:47)

    Het is waar. Ze laten je nooit gerust. Je kan doen wat je wil, ze blijven je achtervolgen. Enkel de dood kan soelaas brengen, en dan nog, denk ik dat het jaren duurt eer je er volledig over bent. En wat in mijn omgeving blijkbaar vaak voorkomt, mensen die echt een rotkarakter hebben, hebben precies het eeuwige leven. Die worden oud en blijven nog vrij gezond ook, ze klagen en zagen wel de sterren van de hemel hoe zwaar hun leven is en hoeveel miserie ze wel niet hebben, maar ze blijven toch maar lekker lang leven en worden nooit ernstig ziek. Terwijl mensen die hartensgoed zijn en waar je steeds van op aan kan, vroegtijdig sterven. Het is alsof het voorbestemd is. Op den duur wens je iemand dood. Terwijl ik dat nu niet de mooiste oplossing vind... maar ze kunnen je heel ver drijven.

  • #4

    Adje (vrijdag, 02 november 2018 14:20)

    Doordat ik het voor mijn vader opnam
    ben ik als oudste verstoten uit gezin van afkomst. Altijd tussen iedereen in gestaan en als 4 jarig meisje alle verantwoording gekregen van moeders en erbij uitgekomen toen mijn zusje van 14 maanden aan wiegendood is gestorven. Het was niet normaal hoe het er bij is thuis aan toeging. Mijn vader een hele gevoelige man kon niet tegen haar op en werd dikwijls meegenomen door politie of geplaatst in geestelijke instellingen na praatjes van mijn moeder. Ze zijn gescheidden maar hij kon na 2 jaar terugkomen bij haar. Ook toen was hij altijd boos en gefrustreerd. Hij vertelde nooit iets, maakte haar nooit zwart. Altijd dacht ik dat ze beide de dood van mijn zusje niet konden verwerken. Nadat ik het voor ons pap opnam heeft ze nu onze middelste dochter ook in haar macht. Ze wil het niet zien en vindt haar een zielige oma. Mijn broer heeft zelfdoding gedaan toen hij 53 jaar was, hij kon niet praten over zijn verleden en zocht geen hulp. Wat kunnen zulke mensen een ravage aanrichten en waar zijn de hulpinstanties?

  • #5

    Natalie (zaterdag, 17 november 2018 15:05)

    Wat een herkenbaar verhaal is dit! Mijn moeder ging bij mijn vader weg toen ik 1 jaar was. Een paar maanden later trouwde ze met een andere man. Deze man werd mijn papa. Ik droeg zelfs zijn achternaam (niet officieel). Alle foto's van mijn eigen vader werden weggedaan en mijn geboortebordje werd alsnog aangepast naar de achternaam van mijn nieuwe vader. We zijn zelfs geemigreerd om totaal het contact te verbreken met mijn echte vader en de hele familie. Pas toen ik 10 jaar was en ik een brief vond met mijn voornaam en een andere achternaam, voelde ze zich genoodzaakt te vertellen wat er aan de hand was. Na die dag mocht ik er nooit meer over praten, want mijn echte vader zou slecht zijn en erover praten deed haar pijn. Een paar jaar later werd mijn achternaam door haar veranderd naar haar achternaam. Ook wij hebben dat gevierd. Ik herken ook de gezichten van mijn klasgenootjes, die vonden het raar. Ik mocht er niet over praten en verzon allerlei leugentjes over waarom mijn naam veranderd was. Nu na vele jaren ben ik nog steeds bang mijn echte vader te ontmoeten. De angst zit zo diep. We hebben wat sporadisch e-mail contact gehad, maar het contact is niet echt goed.
    En ja, ik draag dus de naam van degene die mij mishandelde. Voor mij voelt dit niet goed. Het contact met moeder is nu verbroken en ik ben begonnen om zelf hiervan te helen. Ik hoop zover te komen dat ik geen angst meer heb en beide ouders in de ogen te durf kijken met mijn kant van het verhaal. Meer hoef ik niet van ze.

  • #6

    Jasmijn Couwenberg (zaterdag, 17 november 2018 15:56)

    Natalie, ik ben er stil van, jouw verhaal is exact hetzelfde... bij mij werd bijv. het babyfotoalbum 'gereproduceerd' en moest ik van school wisselen... Tegelijkertijd maakt het me kwaad dat nog zoveel mensen meer dit meegemaakt hebben. Ook dat wil ik met mijn nieuwe boek over ouderverstoting bereiken, dat andere volwassen kinderen (h)erkenning en steun vinden, zodat ze eindelijk weten wat er nu echt aan de hand was. Heel goed dat je inmiddels voor jezelf gekozen hebt!