· 

Wat is de narcistische invloed op je sociale contacten?

Narcistisch misbruik zorgt ervoor dat je je extreem aanpast aan anderen. Niet alleen aan de narcist of borderliner, maar eigenlijk aan alle mensen in je omgeving. In dit blogartikel geef ik een voorbeeld van de invloed van narcistisch misbruik op hoe je je opstelt in vriendschappen.

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner vriendschap sociale contacten vrienden vriendinnen

Narcistisch misbruik stoomt je klaar om jezelf aan te passen, weg te cijferen en onderdanig op te stellen aan de narcist of borderliner. Dit is wat je leert, je weet niet beter, dan dat dit de wijze is waarop je met mensen in het algemeen hoort om te gaan. 

 

Dat betekent dat je je ook in allerlei andere sociale contacten op deze manier opstelt. Vrienden, kennissen, collega's, noem maar op, denken hierdoor dat ze te makkelijk met je kunnen omgaan. Jij zegt toch nergens wat van... ze raken gewend aan jouw flexibele persoontje. Dit bemoeilijkt het enorm om normale, gezonde vriendschappen op te bouwen.

 

Moeizaam afspreken

Een vriendin die ik al sinds de middelbare school kende, woonde op een kwartier bij mij vandaan. Afspreken ging altijd moeizaam: een dagje weg of een terrasje pakken wilde ze nooit. Als ik het probeerde voor te stellen, werd ik aangekeken alsof ik een heel vreemd voorstel deed.

 

Ik twijfelde enorm aan mezelf: bij mooi weer zitten de terrassen vol, dus zo vreemd kan mijn voorstel toch niet zijn? Ik snapte er niks van. Tegelijkertijd vroeg ik me af: wie zijn al die mensen dan? Waarom maken al die mensen, zoveel mensen, wél tijd voor elkaar vrij om samen wat leuks te doen? Hoe kan dat?

 

Met veel moeite lukte het om hooguit één keer per jaar een middagje te winkelen met haar. Ze wilde alleen maar eens in de twee à drie maanden even gauw een paar uurtjes thuis afspreken, want dat paste binnen de schooltijden van haar kinderen. Waarbij van de helft van die uurtjes de kinderen aanwezig waren, wat het lastig maakte om rustig met elkaar te praten zonder telkens onderbroken te worden. Ik heb geen kinderen, waardoor ik kennelijk maar degene moest zijn die zich moest aanpassen aan haar.

 

Lauwe reactie

Vorig jaar overleed mijn kat. Ze reageerde alleen maar met een berichtje ‘dat is niet leuk’, terwijl ik helemaal ingestort was. Ik had niet eens eten of medicijnen in huis; niemand die vroeg of ik misschien hulp nodig had. Twee weken later was ik jarig, wat ik uiteraard nooit kan vieren, en stuurde ze een berichtje om me te feliciteren. Niet echt gepast in zo’n situatie, maar goed. Ik reageerde dat het helemaal niet goed met me ging. Nou, dan mocht ik van de week wel een keer langskomen hoor…

 

Mezelf afsluiten

Toen ik daar was, kon ze alleen maar dolenthousiast praten over haar nieuwe kat die ze voornemens was te nemen, inclusief allerlei vragen die ze mij begon te stellen: welk merk kattengrind heb jij, heb jij ook een krabpaal, tot aan het eten en speelgoed.

 

Vanbinnen ging ik kapot. Ik sloot mezelf af en probeerde hetgeen ze vertelde zoveel mogelijk niet tot me te laten doordringen, was vooral bezig om niet in huilen uit te barsten. Precies zoals ik mijn hele leven al op andere mensen reageer, besefte ik later. Uit angst en gewoonte durfde ik nooit iemand ook maar een heel klein beetje tegen te spreken, en zo gedroeg ik me nog steeds.

 

Het lag vast weer aan mij

Ik durfde er niks van te zeggen, omdat ik zó gewend ben alles maar te pikken van anderen. Ik moest natuurlijk dankbaar zijn dat ze überhaupt tijd voor me vrij maakte, wie weet zag ik het allemaal wel verkeerd, misschien was haar reactie wel normaal, want ik hoorde mijn leven lang al van mijn borderlinemoeder en narcistische ex-partner dat ik niet normaal was.

 

Later, veel later, maanden later, durfde ik er pas met haar over te praten want het bleef me dwarszitten. Ze begreep totaal niet waar ik me druk om maakte, ze begreep niet 'dat ik dat zo voelde'… Mijn kat is dood, jij vertelt enthousiast over jouw nieuwe kat, en dan nog begrijp je niet dat mij dat pijn doet?! Waar is je gevoel dan gebleven...

 

Vriendschap is over

Van deze vriendschap is inmiddels niks meer over. Steeds moest het van mijn kant komen; ik probeerde het initiatief te nemen om vaker en buiten de deur af te spreken, tevergeefs. Vervolgens maak ik iets verschrikkelijk heftigs mee, toont ze nauwelijks medeleven en begrijpt ze niet eens waarom ik moeite heb met haar reactie. 

 

En zo kan narcistisch misbruik een flinke invloed uitoefenen op je andere sociale contacten. Het is en blijft moeilijk hoe je daarmee om moet gaan. 

 

Meer lezen?

In een eerder blogartikel 'Als anderen jouw ware Zelf niet accepteren' beschreef ik al eens hoe de mensen in je omgeving op je kunnen reageren, wanneer je zodanig ver bent in je herstel van narcistisch misbruik dat je eindelijk voor jezelf durft op te komen.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Jessica (maandag, 22 oktober 2018 17:51)

    Ik herken vooral het stukje van de "rare" reacties. Ik was supergevoelig, trok me alles aan. Moeder begreep me niet. Had een vriend in huis verslaafd aan drugs. Eerste reactie van thuis was dat het mijn eigen schuld was dat ik slaag kreeg enz. Erna zijn ze me toch komen weghalen. Heb mijn appartement opgezegd, ben bij hun mogen wonen. Wel drie jaar op een matras op een veel te kleine kamer. Toen mijn broer ging samenwonen en zijn kamer vrij kwam mocht ik daar niet gaan liggen, anders kregen ze mij nooit meer weg. Merk na al die jaren wel dat ze het niet "express" deed(empatisch vermogen is er gewoon niet). Maar op dat moment doet dat verschrikkelijk pijn. Nu woon ik weer op mezelf, maar heb wel nog contact. Het zijn en blijven mijn ouders..

  • #2

    EK (maandag, 22 oktober 2018 18:04)

    Zodra je jezelf meer waarde gaat toekennen, je eigen grenzen gaat herkennen en gaat aangeven aan de buitenwereld, is het niet meer moeilijk om hiermee om te gaan. Leef niet in angst, maar in overtuiging. Als je jezelf al gaat inprenten dat het moeilijk blijft, zal je met deze negatieve gedachtegang jezelf verhinderen positief te veranderen.
    Met zulke mensen als in dit artikel beschreven, heb ik geeneens zin om mee om te gaan. Graag of heel niet. De rollen draai je om: als zij/hij elke keer jou afwimpelt, stop je gewoon met vragen. Zodra je de negatieve mensen dumpt, komt er ruimte en aandacht voor andere mensen. En omdat je je eigenwaarde (her)kent en je grenzen weet en stelt, ga je leuke, positieve mensen aantrekken en zoeken. De overgangsfase is pittig; je kan in een gat vallen: de negatieve mensen vallen weg en de positieve mensen heb je nog niet gevonden. Maar hou jezelf voor ogen dat je beter alleen en gelukkig kan zijn dan samen en ongelukkig. Negatieve mensen zuigen je leeg, je hebt niets aan ze. Dan maar een tijdje alleen. Die energie heb je broodnodig om zelf weer te herstellen. Gun jezelf dat herstel!

  • #3

    Wendy (maandag, 22 oktober 2018 19:58)

    Ook weer zo herkenbaar. En ook het gevoel hebben dat het aan mij ligt. Ik zal wel een onmogelijk persoon zijn, want al die anderen hebben wel leuke vrienden die iets voor hen over hebben, alleen ik heb steeds profiteurs. Jarenlang worden ze uitgenodigd op drinks, BBQ's, etentjes. En wij, mijn man en ik, worden 2x uitgenodigd, 1 keer op een BBQ waar we ons vlees zelf moesten betalen en 1 keer op een etentje waar we met 4 personen moesten toekomen met een halve kip. We zijn daarna maar naar het frituur gereden �. Die mensen zien we nu ook niet meer, gelukkig.

  • #4

    Deva de Bruijn (maandag, 22 oktober 2018 20:30)

    Ik heb precies dezelfde ervaring. Opgegroeid met narc ouders. Mensen vinden bij ons geen klankboord. We zijn een verlengstuk van ieder ander waar ze niets aan hebben. Ze krijgen geen tegengas, maar ook geen spiegel. Ze kunnen zichzelf aan ons niet spiegelen en dit is heel ongemakkelijk. Narcisten zelf vinden dit heerlijk. Iemand zonder tegengas die ook geen spiegel is. Het perfecte slachtoffer. Is eigenlijk een prooi die en ander al deels heeft vernietigd. Zalig om dit eerst te misbruiken en dan de taak af te ronden. Niet wetende dat ieder codependent zoals iedereen een onverwoestbare kern heeft, die na zo'n behandeling zichzelf helemaal kan herstellen. Het enige wat je narcist dan kan doen is zich eerst over je verbazen en dan zich narcistisch herstellen om je transformatie vervolgens te ontkennen. (Overigens ben ik nog in de herstel periode)

  • #5

    Layla (woensdag, 24 oktober 2018 12:31)

    Heel herkenbaar idd
    Alles trek ik mezelf aan. Ik heb altijd het idee dat het aan mij ligt. Als mensen in een groepje staan en mij op een afstand aankijken denk ik gelijk. Ooh ze praten over mij en denk aan het ergste, terwijl je later hoort dat ze juist heel veel bewonderingen voor me hebben. Een collega die mij niet zag en geen gedag zei kan meteen mijn dag verpesten. Zo kan je uren doorgaan. Ik sta ook versteld van mensen die rekening met me houden , empathie tonen waaw !!! dat heb ik nooit gekend
    Mijn moeder dacht alleen aan haar eigen behoeftes en nog steeds. Ze is nu bezig met en stiltebehandeling door mij te negeren en alleen dingen verteld waarvan ze zeker weet dat ik verdrietig van wordt. Dit wordt nog een hele opgave om te leren hoe het wel moet. Alles trek ik me aan.

  • #6

    Dirk (woensdag, 24 oktober 2018 21:13)

    Ik ben dus op tijd uit mijn borderline relatie gestapt als ik deze blog lees! Ik heb heel even getwijfeld of ik (de) gek was. Maar gelukkig heeft mijn beste vriend mij gelijk overtuigd van het tegendeel. Hij was trouwens meteen na de eerste ontmoeting met mijn borderline vriendin uit de gratie bij haar. Zij had hem pas een half uur gezien!

    Iedereen heel veel sterkte met het verwerken .