Narcisme in vriendschappen: 4 voorbeelden

Zodra je weet wat narcistisch misbruik is, ontdek je vaak nog veel meer narcisten en borderliners in je omgeving, bijvoorbeeld in vriendschappen. In dit blogartikel beschrijf ik een aantal vreemde gebeurtenissen met een narcistische vriend. 

 

narcisme vriendschappen vriend vrienden narcistisch misbruik narcisten borderliners idealiseren spiegelen

Enige tijd geleden kwam ik weer in contact met een oude vriend van vroeger. Op mijn zestiende hadden we een paar maanden verkering, in de jaren daarna tot nu kwamen we elkaar geregeld weer tegen en was er een vriendschappelijk contact. 

 

We botsten wel eens vaker en er gebeurden wel vaker vage en vreemde dingen die ik toen nog niet kon plaatsen maar die me wel steeds weer opnieuw deden twijfelen aan hem. Al vaker zette ik het contact op een laag pitje of verbrak ik het een tijdje. Nu kwam er opnieuw tijdelijk contact, inclusief wéér dat twijfelachtige gedrag (en ook weer dat tegenstrijdige, want soms voelde ik me juist heel erg op mijn gemak bij hem en leek alles normaal en leuk te gaan).

 

Hieronder beschrijf ik 4 opmerkelijke gebeurtenissen met hem.

 

1.Idealiseren: overdreven complimenteren

Hij ging 's avonds ergens eten afhalen en appte of ik ook trek had. Met de auto zou hij me ophalen en hij waarschuwde me al van tevoren: 'Ik zie er niet uit.' Geen idee wat ik nu weer moest verwachten. Ik stapte in en hij verontschuldigde zich direct: hij droeg een joggingbroek... Ja, en? 'Maar jij ziet er zó netjes uit, echt zó netjes, jij zou zo kunnen uitgaan in de stad vanavond, kijk dan, en kijk hoe ik eruit zie, blablabla.' Hij deed echt alsof hij zich kapot schaamde voor zichzelf en alsof ik er uitzag als een filmster...

 

Het maakte me heel ongemakkelijk. Ten eerste: wat moet ik 's avonds in de stad doen want ik ga nooit uit (wat hij weet). Ten tweede droeg ik gewoon een spijkerbroek met een shirt en ten derde gingen we naar de drive-in van een fastfoodrestaurant dus wat doet kleding ertoe?

 

2.Spiegelen: napraten

We hadden het over afspraken maken met mensen in het algemeen en ja hoor, hij hield ook zo van duidelijke afspraken, net als ik. Ik dacht wel enigszins verbaasd: 'Huh, mijn ervaring met hem is juist totaal anders...' maar wat deed ik: ik ging er op in en zei hoe irritant ik het vond als mensen niet duidelijk zijn in het afspreken qua tijd of geen vast tijdstip willen afspreken, waar hij het ook helemaal mee eens was; hij ging er ook uitgebreid op in en beiden noemden we voorbeelden uit onze omgeving.

 

Later, toen het weer eens mislukte om een tijd af te spreken omdat hij zich weer niet wilde vastleggen (een tijdstip afspreken was altijd te moeilijk voor hem), ontkende hij dit stellig: 'Ik hou van duidelijke afspraken over omgaan met mensen, wat wel mag en wat niet. Maar met afspreken hou ik van spontaan zijn.'

 

3.Woorden en gedrag komen niet overeen

Ik had het over mijn toekomstige verhuisplannen waarop hij telkens weer zei dat hij me dan zou komen helpen. Ik was alvast bezig met het leegruimen van de kelder, en hij wilde zijn kelder ook leegruimen, dus zou hij wel een keer een busje huren en dan konden we alles samen naar de vuilstort brengen. Hij zou helpen met opruimen, hij zou helpen met grofvuil buiten zetten, hij zou helpen met de verhuizing door ook dan een busje te huren, hij zou helpen met van alles. 

 

Ondertussen had hij telkens geen tijd. Eén van de keren dat ik het vroeg, ging hij nét slapen. De rest van de avond, tot na middernacht, was hij echter vele malen online op WhatsApp (ja, dat checkte ik, omdat ik al vermoedde dat het een smoesje was).

 

Nadat ik een veel te grote zware kast demonteerde en met moeite de straat op kreeg voor de grofvuilophaaldienst, wat me een week lang een flinke rugpijn opleverde (zelfs een boodschappentas tillen lukte me niet eens meer), zei hij sarcastisch: 'Dat krijg je als je te enthousiast gaat tillen. Ik zei nog dat ik je wilde helpen.' Wanneer dan?

 

Ik mocht nergens wat van zeggen, want hij bedoelde het allemaal zo goed... Hij vond dat ik het hem kwalijk nam dat hij fulltime werkte en daardoor weinig tijd had. Eh, hij was toch degene die keer op keer beloofde mij te helpen? En keer op keer geen tijd had wanneer het er op aan kwam? In zijn woorden hielp hij mij met alles, maar qua gedrag deed hij het tegenovergestelde.

 

4.'Per ongeluk' contact zoeken

Op een gegeven moment was er al een jaar geen contact meer geweest (op mijn initiatief) toen hij een appje stuurde. 'Per ongeluk', zich van geen kwaad bewust: hij beantwoordde zogenaamd een berichtje van mij, van een jaar geleden, dat zogenaamd nu pas binnenkwam op zijn zogenaamd nieuwe mobieltje...

 

Ontmaskerd door kennis en ervaring

En zo zijn er nog meer voorvallen geweest, bijvoorbeeld qua communicatieproblemen (in een volgend blogartikel lees je hier meer over). Vroeger kon ik zijn gedrag nooit goed plaatsen; inmiddels herken ik er vele narcistische trekjes in. Door de ervaringen met mijn narcistische ex-partner en borderlinemoeder en mijn opgebouwde kennis over narcistisch misbruik herken ik narcistisch gedrag steeds sneller; kennis is macht! Hoe meer je weet over narcistisch misbruik, hoe sneller je het kunt herkennen, en hoe beter je jezelf kunt beschermen.

 

Wil jij ook je kennis over narcistisch misbruik vergroten? In mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' lees je er alles over.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Roos (woensdag, 26 september 2018 15:43)

    Ik had 2 beste vrienden, eentje 20 jaar al. Ineens kwam ik er achter dat deze mij vaak devalueerde. Alles wat ik deed was niet goed genoeg. Ik kreeg nooit een compliment en werd eigenlijk de grond in geboord. Als ik aankwam zei hij dat ik m’n bek maar dicht moest naaien. Toen ik hem vertelde dat ik CPTSS has, vond hij dat onzin. Dat mijn moeder mij psychisch misbruikt had vond hij ook wel meevallen.
    Toen ik aankondigde te gaan stoppen met roken zei hij dat het me toch niet ging lukken. Ik heb hem toen gevraagd mij een keer te steunen i.p.v. af te zeiken. Daarop blokkeerde hij mij op whatsapp en was de vriendschap wat mij betreft voor goed voorbij. Inmiddels ben ik 1,5 jaar gestopt met roken en van hem verlost. De vriendschap liep al vaker op de klippen, maar iedere keer was hij dan toch weer aardig.....dacht ik. Dat was maar tijdelijk, en als het hem uitkwam. Ik wilde dan uitpraten voordat het weer “goed” werd, maar daar stond hij niet open voor. Hij heeft nog een paar keer contact proberen te zoeken, maar ik heb hem verzocht daarmee te stoppen.
    Na en tijdens mijn eigen herstel van mijn narcistische moeder en ex viel mij op dat ik veel vrienden verloor en als ik goed nadacht waren dat helemaal geen vrienden. Ik heb daar even verdriet om gehad, maar besef me nu dat ik deze mensen helemaal niet mis. Zij vinden mij niet meer zo leuk omdat ik veranderde en niet meer zo meegaand was. Uiteindelijk ben ik daar heel blij om. Het ruimt goed op in mijn leven en het maakt weer plaats voor positievere vriendschappen.

  • #2

    H (woensdag, 26 september 2018 19:06)

    Sinds ik meer van narcisme weet en ook nog meemaak kijk ik kritischer en anders naar mensen, ook de mensen die ik ken. Soms voel ik me gewoon niet op m'n gemak bij iemand en merk dat dat altijd zo was. Voel dat ik me altijd geforceerd voel en me vreselijk aan die ander aan pas aan de ander, meer dan andersom Ook zie ik mensen soms gemeen doen naar anderen en dat brengt me in de war over wie ze echt zijn, wat hun drijfveren echt zijn. Ik kom er wel achter dat ik mensen die ik dacht te kennen soms dus echt niet gekend heb. Kortom mijn beeld van hoe ik naar mensen kijk is verandert en ik probeer meer te voelen of ik me op m'n gemak voel, of ik open durf te zijn en ik hou veel meer reserves voor ik me echt open stel. Als er geen gezonde uitwisseling is maar eenrichtingsverkeer ben ik ook gauw klaar. Het is wel raar en vreemd om zo anders naar mensen te kijken, vind me zelf dan soms veroordelend maar ik denk dat het ook goed is om minder naif te zijn. Ik ben hoogsensitief en heb altijd wel moeite gehad met hechte vriendschappen, meestal maar een enkeling die ik echt dichtbij liet komen en durfde te vertrouwen. Goed, het voelt dubbel, blij dat ik kritischer ben en aan de andere kant maakt het ook eenzamer voor mijn gevoel. Ook al denk ik dat dat niet helemaal waar is. Vriendschappen die niet veilig voelen werken uiteindelijk ook niet.

  • #3

    Rashid (zaterdag, 29 september 2018 00:58)

    Wat ik heb gemerkt, bij die borderliners en narcisten, is dat ze vaak wantrouwend gaan doen tegenover jou. Dit is hun projectie op jou toe. Je geeft bijvoorbeeld mooie complimenten die wel verdiend zijn (ik heb het niet over flirt gedrag, maar over bijvoorbeeld hun werk of hun natuurlijke talent)... Maar in plaats van natuurlijke waardering, krijg je verborgen beschuldigingen naar je toe. Vroeger had ik niet door dat dit een vorm van mishandeling was... Inmiddels snap ik dat dit tactiek vaak voorkomt bij storende types (die u beschrijft op deze site). Het is vaak ook zo dat deze types jouw natuurlijke positiviteit opzuigen en ervoor in de plaats hun vergiftigde bitterheid injecteren in je geest. Doordat je gewent bent geraakt aan het contact merk je dit niet meer. Dit maakt zulke types extreem gevaarlijk om dichtbij te hebben. Vrienden zijn met zulke types is een goede manier om jezelf helemaal naar de Filistijnen te helpen. Je kunt niet eens vrienden met hen zijn, omdat zij ware vriendschap niet kennen of zelfs verachten. Neem het jezelf niet kwalijk indien je niet eerder doorhad hoe gevaarlijk iemand was. Je weet het nu. Dat is wat telt. En herinner altijd: jij bent niet degene die volhoud in negativiteit, dat doen zij! Dus laat hen met hun duisternis! Waar het hoort!