Wij hoeven geen slachtoffers te blijven van narcistisch misbruik!

Ja, wij werden slachtoffers van narcistisch misbruik, maar nee, we hoeven geen slachtoffer te blijven! Onbewust kun je te lang in de rol van slachtoffer blijven hangen, wat een belangrijke oorzaak kan zijn dat je geen stap vooruit komt. Hoe worden we slachtoffer af? Hoe komen we weer in onze eigen kracht te staan? 

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner relatie opvoeding ouders kind kinderen vader moeder slachtoffer herstellen

Je werd slachtoffer van narcistisch misbruik. Het is van belang om dit te erkennen en het is normaal om je een tijdlang slachtoffer te voelen. Maar je hoeft het niet te blijven. Als we boven onszelf gaan staan en de kracht in onszelf aanboren, ontsnappen we aan de machteloosheid van de slachtofferrol en kunnen we de rest van ons leven zoveel mooier maken dan het was.

 

Waarom je te lang in de slachtofferrol blijft zitten

Onbewust kunnen we onszelf teveel en te lang als slachtoffer (blijven) zien en ons ook daarnaar (blijven) gedragen. Je reageert dan voortdurend op de omstandigheden, alsof je er toch niets aan kunt veranderen en het altijd zo zal blijven. Als je je leven leeft vanuit deze machteloze slachtofferpositie gezien, kom je geen stap verder.

 

Terwijl je wel degelijk in staat bent om zelf nieuwe omstandigheden te scheppen, zodat je wél verder komt! Dat vergeten we nogal eens, of we geloven of durven het niet, of we zijn ons er niet eens bewust van omdat het ongemerkt een nieuwe gewoonte is geworden.

 

Er is altijd een uitweg

Soms weten we gewoon even niet meer hoe we eruit moeten komen of we denken het niet te kunnen. Je voelt je op zo'n moment allesbehalve krachtig, omdat je je simpelweg gebroken van de pijn voelt, omdat je deze pijn macht over jou laat uitoefenen, én omdat je geen uitweg ziet. In zo'n situatie is het logisch dat je die tijdelijk even niet ziet.

 

Wat niet betekent dat er geen uitweg is. Je moet je er echter wél voor openstellen en dan ga je vanzelf nieuwe wegen zien. Daarmee zet je al de eerste stap om eruit te komen. Geloof in verbetering!

 

Jij hebt de macht over jouw leven

Gebeurd is gebeurd, hoe erg het ook is; het is nu aan jou om er op een juiste, constructieve manier mee om te gaan. Heeft de pijn de macht over jou of heb jij de macht over de pijn? Sta jij toe dat wéér iets of iemand anders de macht over jou heeft? Of sta je op, vecht je terug en versla jij deze pijn?

 

Maak jezelf sterk!

Vanuit jouzelf bestuur jij je eigen leven. Maak je innerlijke zelf daarom zo krachtig mogelijk, te beginnen met zelfliefde! Leer om liefdevol voor jezelf te zijn, om jezelf het ook te durven gunnen, om jezelf ervoor open te stellen, zodat de liefde jou daadwerkelijk kan bereiken en verwarmen. Hoe je dat leert, vind je in mijn werkboek 'Je eigenwaarde terug na narcistisch misbruik'

 

Iedereen is het waard om in liefde te leven!

 

Commentaren: 3 (Discussie gesloten)
  • #1

    Bo (donderdag, 12 juli 2018 10:14)

    Misschien iets te positief maar doordat ik een punt achter de relatie gezet heb met mijn narcistische moeder heb ik ook een punt gezet om mezelf slachtoffer te voelen. Toen waren we slachtoffer en nu zijn zij slachtoffer van hun eigen gedrag. Het is na 2 jaar nog steeds een bevrijding, opluchting. De druk is weg. Af en toe bekruipt me wel een schuldgevoel maar dat weegt niet op tegen het gevoel van vrijheid.

  • #2

    Anoniem (donderdag, 12 juli 2018 21:43)

    Mooi blog weer, bedankt Jasmijn!

    Soms is het inderdaad heel lastig, hopelijk kan ik komend jaar eindelijk ontsnappen. Ik heb nog niet besloten of ik wel of geen contact wil gaan houden, dit hangt ervan af hoe ik me dan voel als ik eindelijk letterlijk ruimte en vrijheid om me heen heb. Eigenlijk is het raar; wanneer ik me voel alsof ik me weer in het zwarte gat bevindt met malende en negatieve gedachtes overheerst vooral boosheid en verdriet. Maar als ik me helder voel kan ik mijn moeder zien voor hoe ze is: Zelf net zo beschadigd als ik tot vorig jaar was. Ik voel me niet schuldig hoe ik soms over haar denk, maar ik heb wel medelijden met haar. Terwijl ik weet dat ik dat eigenlijk ook niet zou moeten hebben, want vorig jaar is haar de kans geboden om zelf ook de weg naar herstel in te slaan. Deze heeft ze toen min of meer afwezen (er kwam weer een enorme en elke week groeiende eisenlijst voor mij aan te pas en ze bleef helaas liegen tegen de hulpverleners) dus toen heb ik er voor mezelf een punt achter gezet en hoewel ik hoopte dat zij wel door zou gaan wist ik al dat ze dat niet zou doen. Ik denk dat het medelijden dat ik voel twee kanten op kan gaan: 1) een manier vinden om uiteindelijk toch een redelijke band met haar op te bouwen of 2) het ebt langzaam weg en ik verbreek uiteindelijk toch het contact. De tijd zal het leren denk ik...

  • #3

    Anoniem (vrijdag, 13 juli 2018 12:55)

    Ik heb 3 jaar rot relatie gehad en rot behandeld niet geslagen wel geknepen lachend werk weggaan moest bij hem wonen hij hield zo veel van mij en hij was zo eenzaam al 20 jaar hij was m eerste vriendje van vroeger .ik bij bij hem ingetrokken ...Na 2 half jaar heeft hij mij gelukkig er uit gezet zonder rede .hij heeft zo lelijk in die 2 jaar gedaan ik heb alleen maar gezorgd en gezorgd ik durfde niet eens voor m zelf iets te doen ik was bang gewoon want hij keurde alles af ..ik reed naar me moeder elke dag ff zelfs daar zat ik op me zenuwen. ..deze man is zo chaggerijnig keek m vies aan 2 jaar dan had I soms goede bui dan ging hij weer 14 dagen op randje liggen van ze bed dan zei hij blijf van me af anders trap ik j er uit .te veel om op te noemen .als ik hem een kus wou geven als hij thuis kwam moest ik op kankeren zei die dan ..samen hobd gekocht maar ik was alleen maar meegereden heb kleinkind gekregen in die tijd is niks van mij zei die ..ik durfde niks meer ook bang om er uit gegooit te worden want ik hield immers van hem nooit visite hij heeft echt niemand iedereen haat die en iedereen heeft het op hem gemunt zegt I .om 5 uur sta ik op om ze eten te maken en staat op en gooit zo de deur in slot ..om 1 uur tafel dekken en om 7 uur avond eten en 9 uur naar bed ..als ik iets vergat dreigde hij volgende x trap ik je er uit hè de hele dag door ..en nu Heb ik al 7 maanden verdriet om dat ik hem nog steeds mis ..iedereen zegt je treurt om een gek me moeder ook maar hij was m grote liefde ...nu zegt I ik heb zo rot gedaan ondat ik in het verleden vriendjes heb gehad .. ik snap het niet