Wij hoeven geen slachtoffers te blijven van narcistisch misbruik!

Ja, wij zijn slachtoffers van narcistisch misbruik, maar nee, we hoeven geen slachtoffer te blijven! Onbewust kun je te lang in de rol van slachtoffer blijven hangen, wat een belangrijke oorzaak kan zijn dat je geen stap vooruit komt. Hoe worden we slachtoffer af? Hoe komen we weer in onze eigen kracht te staan? 

 

narcistisch misbruik psychische mishandeling slachtoffer narcist borderliner eigenwaarde werkboek

Als je jarenlang psychisch bent mishandeld, ben je een slachtoffer. Je werd gebruikt door andere mensen en raakte beschadigd. Je hebt alle recht om je een slachtoffer te voelen, dat ben je immers ook.

 

Het is zelfs van belang dát je jezelf als slachtoffer durft te zien, dat je dit erkent, want ongeacht wat de narcist of borderliner je ook vertelt, zij zijn de dader en jij bent het slachtoffer.

 

Dit is niet met de vinger wijzen naar de ander, bij mishandeling is dit namelijk gewoon een feit: er is een dader en er is een slachtoffer.

 

Je bent slachtoffer, maar hoeft het niet te blijven!

Het betreft niet een relatie of familieband waar gewoon een beetje geruzied wordt ('Waar er twee vechten, hebben er twee schuld'); psychische mishandeling oftewel narcistisch misbruik betekent dat er sprake is van een zeer complexe en ziekelijke (afhankelijkheids)relatie, waarin de een de ander domineert, controleert en vernedert.

 

Daaraan heb jij géén schuld. Niemand wordt graag mishandeld! Je bent ook absoluut géén dader, zoals de narcist of borderliner jou maar al te graag wijsmaakt, maar slachtoffer. 

 

We hoeven echter geen slachtoffer te blijven! Als we boven onszelf gaan staan en de kracht in onszelf aanboren, in plaats van in de machteloosheid te blijven zitten, kunnen we de rest van ons leven zoveel mooier maken dan het was. 

 

Waarom je te lang in de slachtofferrol blijft zitten

Onbewust kunnen we onszelf teveel als slachtoffer (blijven) zien en ons ook daarnaar (blijven) gedragen. Je reageert dan voortdurend op de omstandigheden, alsof je er toch niets aan kunt veranderen en het altijd zo zal blijven. Als je je leven leeft vanuit deze machteloze slachtofferpositie gezien, kom je geen stap verder.

 

Terwijl je wel degelijk in staat bent om zelf nieuwe omstandigheden te scheppen, zodat je wél verder komt! Dat vergeten we nogal eens, of we geloven of durven het niet, of we zijn ons er niet eens bewust van omdat het ongemerkt een nieuwe gewoonte is geworden.

 

Gebeurd is gebeurd, hoe erg het ook is; het is nu aan jou om er op een juiste, constructieve manier mee om te gaan.

 

Heeft de pijn de macht over jou of heb jij de macht over de pijn? Sta jij toe dat wéér iets of iemand anders de macht over jou heeft? Of sta je op, vecht je terug en versla jij deze pijn?

 

Er is een uitweg, je moet hem alleen wel zien

Soms weten we gewoon even niet meer hoe we eruit moeten komen of we denken het niet te kunnen. Je voelt je op zo'n moment allesbehalve krachtig, omdat je je simpelweg gebroken van de pijn voelt, omdat je deze pijn macht over je laat uitoefenen, én omdat je geen uitweg ziet. In zo'n situatie is het logisch dat je die tijdelijk even niet ziet.

 

Wat niet betekent dat er geen uitweg is. Je moet je er echter wél voor openstellen en dan ga je vanzelf nieuwe wegen zien. Daarmee zet je al de eerste stap om eruit te komen. Geloof in verbetering!

 

Sta op en stel jezelf open

Probeer je eens voor te stellen hoe jij zou willen dat je leven eruit ziet. Laat die pestende gedachten 'Maar dat is mij niet gegund' en 'Dat lukt toch nooit' achterwege. Focus op hoe jij het wilt.

 

En geloof in jezelf! Geloof dat je leven ooit zal zijn zoals JIJ dat wilt. Ik weet het, op zo'n moment lijkt dat onmogelijk, en tijdens mijn depressieve periodes moet je bij mij ook niet met zulke taal aan komen. Maar als je gelooft dat iets niet mogelijk is, zal het ook nooit mogelijk zijn. Je sluit jezelf ervoor af waardoor je het nooit zal kunnen zien, toelaten, ontvangen en benutten.

 

Er komt altijd wel een moment waarop er in de donkere kamer waarin je je lijkt te bevinden, een streepje licht naar binnen valt en je eindelijk weer een heel klein beetje durft te hopen en geloven dat het beter zal worden. 

 

Hoe herken je de slachtofferrol bij jezelf, en wat doe je eraan?

Enkele punten waaraan je bij jezelf kunt herkennen of je in de slachtofferrol blijft hangen:

 

1.Je voelt je compleet machteloos.

Je denkt dat je je situatie niet kunt veranderen, nu niet en nooit niet, dat je geen enkele invloed hebt en dat anderen nog steeds de macht over je hebben. Dus probeer je het ook niet.  

 

-Jij hebt zoveel meer macht over je eigen leven dan je denkt! Je mocht die macht nooit uitoefenen, wat niet betekent dat je hem niet hebt. Je mag opstaan, je mag zelf weer de leiding gaan voeren over je eigen leven. 

 

2.Je bent van mening dat je téveel hebt meegemaakt om ooit nog gelukkig te kunnen zijn.

Dat zou een sprookje zijn, en sprookjes bestaan niet (denk je).

 

-Je toekomst hoeft absoluut niet hetzelfde te blijven als het verleden, maar blijft wel hetzelfde als jij zo blijft denken. Als je jezelf als slachtoffer blijft zien, bekijk je jezelf en je leven vanuit die positie gezien en laat dat geen ruimte toe voor een nieuwe, andere en betere werkelijkheid. Je toekomst begint bij vandaag, dus begin vandaag nog te geloven dat er écht wel een andere werkelijkheid mogelijk is, ook al weet je nog niet precies hoe!

 

3.Je denkt dat je alleen maar op de wereld bent gezet om gebruikt te worden door anderen.

Een nare gedachte waar ik ook vaak last van heb gehad. Je denkt het ook steeds weer overal in bevestigd te zien worden. 

 

-Maar juist omdat je zoveel hebt meegemaakt, verdien je het nu dubbel en dwars om gelukkig te mogen zijn! Laat het feit dat anderen jou gebruikt hebben juist jouw vechtlust aanwakkeren, gun juist daarom jezelf het allerbeste, en reken juist daarom af met je verleden, laat juist daarom niets of niemand meer nog één seconde langer de macht over je uitoefenen!

 

Zie de bevestigingen als uitnodigingen om juist jezelf te gaan waarderen in plaats van af te keuren! Laat de bevestigingen jou niet steeds verder naar beneden drukken, maar gebruik ze om steeds verder omhoog te klimmen! Kies voor jezelf en durf eindelijk eens je plekje op deze wereld in te nemen!

 

Laat de slachtofferrol je niet langer belemmeren in het leven

De slachtofferrol is een rol die je hebt aangenomen, en ook weer kunt verlaten. Verpersoonlijk het niet, door jezelf de identiteit van slachtoffer aan te meten. Jij heet (vul je voornaam in), jij heet niet Slachtoffer.

 

Jij bent zoveel meer dan een slachtoffer, jij bent een prachtig mens met heel veel innerlijke kracht en macht in je om jezelf een beter leven te kunnen geven!

 

Slachtoffer zijn en jezelf als slachtoffer zien, en er te lang in blijven hangen, betekent zeker niet dat je je aanstelt. Gun jezelf de tijd om te rouwen om het leven dat je nooit hebt gehad, maar sta tijdig weer op om jezelf alsnog het leven te geven dat je graag zou willen. Wanneer dat moment is, is voor iedereen anders, maar het moment zál komen. Het is het enige wat je kunt doen!

 

Maak jezelf sterk!

Vanuit jouzelf bestuur jij je eigen leven. Maak je innerlijke zelf daarom zo krachtig mogelijk, te beginnen met zelfliefde! Leer om liefdevol voor jezelf te zijn, om jezelf het ook te durven gunnen, om jezelf ervoor open te stellen, zodat de liefde jou daadwerkelijk kan bereiken en verwarmen. Hoe je dat leert, vind je in mijn werkboek 'Je eigenwaarde terug na narcistisch misbruik'

 

Iedereen is het waard om in liefde te leven!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Anneke (donderdag, 12 juli 2018 09:55)

    Nee, het klopt, maar het kan wel wat tijd innemen, vooraleer je alles op beeld hebt en je eigen patronen verandert. Maar het gaat. En het lukt mij zelfs op het ogenblik om met mijn N. moeder een hele aparte band op te bouwen. Ze is 90 en is de laatste jaren liever geworden naar mij toe. Ik ben 25 jaar al met al niet bij haar geweest daarvoor, dus ze weet, dat ik zo weer kan vertrekken. En daar zijn ze bang van! In de steek gelaten te worden. Maar bij jongere mensen gaat dat niet op, want die vinden wel weer een ander slachtoffer.Nu gaan haar streken nooit echt weg, dus je moet alert blijven. Maar ik gil dan van een eind tegen haar, dat ik geen familietje meer ga spelen, dus ook geen moeder-dochter! Die tijd hebben we gehad. Ze heeft zich de laatste decennia ook erg spiritueel ontwikkeld en had altijd fijne bijzondere mensen om haar heen. Dus dat is echt in haar voordeel. Ze heeft wel geen invoeling, maar ze probeert dingen dan wel te begrijpen. Ze doet haar best.Van de week was het wel weer even lachen....ze belde me dat ze een plek op haar arm had, rood en met puntjes in de vorm van een kruis!! Volgens haar had het te maken met dat ze misschien zalig verklaard zal gaan worden (En ze is echt niet dement!) Ik geloof het wel van die vlek, ga daar niet tegen in, maar heb haar wel gevraagd om het telefoonnummer van de paus, want dan zal ik die man maar eens opbellen, want dan zal er toch het één en ander geregeld moeten worden!! Ik heb de vlek nog niet gezien, maar vanmiddag kwam er iemand bij haar, die hopelijk een foto ervan kan maken en mij toesturen via Facebook! Even afwachten dus....

  • #2

    Bo (donderdag, 12 juli 2018 10:14)

    Misschien iets te positief maar doordat ik een punt achter de relatie gezet heb met mijn narcistische moeder heb ik ook een punt gezet om mezelf slachtoffer te voelen. Toen waren we slachtoffer en nu zijn zij slachtoffer van hun eigen gedrag. Het is na 2 jaar nog steeds een bevrijding, opluchting. De druk is weg. Af en toe bekruipt me wel een schuldgevoel maar dat weegt niet op tegen het gevoel van vrijheid.

  • #3

    Anoniem (donderdag, 12 juli 2018 21:43)

    Mooi blog weer, bedankt Jasmijn!

    Soms is het inderdaad heel lastig, hopelijk kan ik komend jaar eindelijk ontsnappen. Ik heb nog niet besloten of ik wel of geen contact wil gaan houden, dit hangt ervan af hoe ik me dan voel als ik eindelijk letterlijk ruimte en vrijheid om me heen heb. Eigenlijk is het raar; wanneer ik me voel alsof ik me weer in het zwarte gat bevindt met malende en negatieve gedachtes overheerst vooral boosheid en verdriet. Maar als ik me helder voel kan ik mijn moeder zien voor hoe ze is: Zelf net zo beschadigd als ik tot vorig jaar was. Ik voel me niet schuldig hoe ik soms over haar denk, maar ik heb wel medelijden met haar. Terwijl ik weet dat ik dat eigenlijk ook niet zou moeten hebben, want vorig jaar is haar de kans geboden om zelf ook de weg naar herstel in te slaan. Deze heeft ze toen min of meer afwezen (er kwam weer een enorme en elke week groeiende eisenlijst voor mij aan te pas en ze bleef helaas liegen tegen de hulpverleners) dus toen heb ik er voor mezelf een punt achter gezet en hoewel ik hoopte dat zij wel door zou gaan wist ik al dat ze dat niet zou doen. Ik denk dat het medelijden dat ik voel twee kanten op kan gaan: 1) een manier vinden om uiteindelijk toch een redelijke band met haar op te bouwen of 2) het ebt langzaam weg en ik verbreek uiteindelijk toch het contact. De tijd zal het leren denk ik...