3 manieren waarop een borderlineopvoeding het kind vernietigt

Kinderen van borderlinemoeders ondergaan een opvoeding die bestaat een samensmelting en waarin de rollen zijn omgedraaid: het kind vormt een verlengstuk en moet zelf de ouderrol op zich nemen. In dit artikel 3 manieren waarop zo'n opvoeding het kind enorm beschadigt. 

 

borderline opvoeding borderlinemoeder borderlinemoeders kind verlatingsangst minderwaardigheidscomplex slachtoffer verantwoordelijkheid

Over de schadelijke gevolgen voor kinderen van narcistische moeders wordt meer geschreven dan over de net zo schadelijke gevolgen voor kinderen van borderlinemoeders. Althans in Nederland, want in Amerika schrijft men er wel heel veel over, zowel online als in boeken, en kunnen slachtoffers van borderliners ook openlijker erover praten, zoals op speciale fora. 

 

Daarom haal ik in mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' ook diverse bronnen aan van Amerikaanse psychologen en therapeuten over dit onderwerp.

 

Eén citaat noemde ik op deze website al eens eerder en noem ik hier nogmaals, omdat het zó typerend is:

 

“Als een borderliner een baby krijgt, krijgt ze precies wat ze denkt nodig te hebben. Waar een echte samensmelting met een andere volwassene en tegelijkertijd de controle hierover houden bijna onmogelijk lijkt, is dit precies wat de borderliner met een baby wel bereikt.”

('The Emotional Toolbox: A Manual for Mental Health', Daniel A. Bochner)

 

Nog een zeer herkenbaar citaat: “Sommige kinderen van borderliners ervaren hun jeugd als een emotioneel gevangenenkamp, gerund door willekeurige vijandige bewakers.”

('Understanding the Borderline Mother', Christine Ann Lawson)

 

Borderlinemoeders slokken hun kind zodanig op dat ze de ziel van het kind vernietigen. Hieronder noem ik drie manieren waarop dat gebeurt.

 

1.Extreme verlatingsangst

Borderlinemoeders hebben extreme verlatingsangst, dus mag het kind hen fysiek en emotioneel letterlijk geen seconde verlaten. Zelfs een seconde uit het raam kijken tijdens een gesprek vatten ze al op als 'verlating', net als het hebben van een andere mening.

 

Gevolgen: het kind heeft geen enkele vrijheid, niet in zijn doen en laten, niet in gedachten. Het is alsof er een touw om de nek van het kind zit vastgeknoopt en er onophoudelijk aan dit touw getrokken wordt en het kind niets anders kan dan meebewegen. Niet alleen fysiek, maar ook geestelijk: het kind krijgt geen gelegenheid om een eigen identiteit, eigen meningen, gedachten en gevoelens te hebben en te ontwikkelen.

 

Gevolgen op volwassen leeftijd: niet weten wat je wilt, niet eens durven denken wat je wilt (veel kinderen hebben zelfs het gevoel dat hun borderlinemoeders hun gedachten kunnen lezen), volledig gefocust zijn op anderen en constant opletten of de ander het wel naar zijn zin heeft en daarnaar handelen.

 

2.Slachtofferrol

Borderlinemoeders spelen Het Ultieme Slachtoffer, dus moet het kind De Redder In Nood zijn. Een klein, kwetsbaar jongetje of meisje moet zijn of haar volwassen ouder met een psychische stoornis helpen en beschermen... Als dat niet lukt (en het lukt nooit want voor borderliners is het nooit goed genoeg), voelt het kind zich slecht en begint zichzelf te haten. 

 

Gevolgen: het kind cijfert zichzelf weg en is enkel nog bezig met het helpen en beschermen van zijn borderlinemoeder. Hij leert dat zijn eigen problemen niet belangrijk zijn, dat zijn problemen niet eens problemen zijn, en krijgt zelf niet de hulp die hij nodig heeft. Sterker nog: als het kind problemen heeft, is dat zijn eigen schuld...

 

Gevolgen op volwassen leeftijd: je durft je eigen problemen niet te erkennen, want a) ze zijn niet belangrijk en b) dit is jouw verdiende loon. Je 'faalde' immers in het helpen van je borderlinemoeder, want voor haar was het nooit goed genoeg, dus verdien jij zelf al helemaal geen hulp. Je voelt je een dader, een slecht mens, een misdadiger...

 

3.Geen verantwoordelijkheidsgevoel

Borderlinemoeders hebben geen verantwoordelijkheidsgevoel (alles is altijd de schuld van anderen dus moeten anderen het maar oplossen), dus moet het kind vanaf de geboorte al deze volwassen verantwoordelijkheid op zich nemen. 

 

Gevolgen: het kind kan en mag geen kind zijn, maar moet de rol van ouder, partner, hulpverlener, gezelschap enz. op zich nemen. Voor een gezonde ouder kan het ouderschap al een uitdaging zijn, en het beroep van hulpverlener is ook ontzettend zwaar. Ga maar na hoe een klein kind zich dan moet voelen als hij al deze rollen tegelijk moet vervullen... én foutloos.

 

Gevolgen op volwassen leeftijd: nog steeds de volle verantwoordelijkheid op je nemen voor andere mensen om je heen, daardoor uitgeput raken, het gevoel hebben het leven niet meer aan te kunnen, opnieuw mensen tegenkomen die jou gebruiken, en dat permanente gevoel hebben dat alles wat fout gaat jouw schuld is.

 

Het kind krijgt een gigantisch minderwaardigheidscomplex

Stel je eens voor: je wordt geboren, als een hulpeloos baby'tje, en jouw moeder, degene die voor jou moet zorgen, is zelf hulpbehoevend. Ze voelt zich alleen, dus moet jij haar gezelschap houden. Ze heeft zoveel pech en problemen, dus moet jij die oplossen. Ze kan nergens wat aan doen, het is altijd de schuld van anderen, zoals jij, dus moet jij de verantwoordelijkheid voor haar en haar leven op je nemen.

 

Ondertussen heb jij nog een speen in je mond, of misschien kun je inmiddels al je eerste stapjes zetten. Jij kúnt niet eens al deze opdrachten vervullen! Dus faal je, en straft ze je ervoor omdat jij nu haar leven verpest. Logisch dat je dan de rest van je leven met een gigantisch minderwaardigheidscomplex rondloopt, en dezelfde soort partners tegenkomt waardoor het hele proces van mishandeling zich weer opnieuw herhaalt...

 

Hou van jezelf!

Moederliefde? Nee, dit is de zelfhaat van de borderlinemoeder die zij in het kind programmeert, waarmee ze de ziel van het kind vernietigt. Onthoud alsjeblieft dat de zelfhaat die jij nu voelt, haar eigen zelfhaat is die ze bij jou dumpte om zichzelf er beter door te voelen.

 

Laat die zelfhaat niet langer in je voortleven, want jij bent wél een mooi mens dat alle liefde en goeds verdient! Gewoon, omdat je er recht op hebt als mens, het is je basisrecht, het komt je gewoon toe, ook al werd het je vroeger verboden, dus erken dit recht nu en benut het eindelijk ten volle! Mijn nieuwe werkboek 'Je eigenwaarde terug na narcistisch misbruik' kan jou daarbij helpen!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 10
  • #1

    Deva (woensdag, 20 juni 2018 15:34)

    Hier staat exact wat er vroeger met mij gebeurd is.

  • #2

    P. (woensdag, 20 juni 2018 16:07)

    Ook ik heb een borderline moeder en het zijn monsters!!!!!! De ergste mensen die er bestaan!!!!!!!! Alles klopt wat er staat!!!!!

  • #3

    M. (woensdag, 20 juni 2018 17:58)

    Het geeft weer hoe het vroeger was.
    Maar mijn moeder vervulde die rol op zo’n zielige, kwetsbare manier dat ik vanaf heel jong wist dat ik moest troosten en er zijn voor haar. Ze zei letterlijk, wil je bij me blijven, anders voel ik me zo alleen, dat was dan na schooltijd terwijl andere kinderen buiten speelden. Je hebt verschillende vormen van borderline, mijn moeder was het eeuwige slachtoffer, daardoor kan ik haar niet zien als een monster, zoals hier boven staat, maar snap goed dat het er ook heel anders aan kan toegaan.
    Heb er in mijn latereleven veel last van gehad, vooral omdat ik niets anders kon dan haar verontschuldigen.
    Door therapie en het lezen hierover zijn mijn ogen pas open gegaan en kijk ik met een realistischere blik terug op mijn jeugd met een borderline moeder.
    Het boek “surviving a borderline parent” door Kimberley Roth en anderen geschreven is heel verhelderend.
    Geeft ook aan dat er vier type borderliners zijn.
    Lieve groet, heel goed beschreven Jasmijn.
    M.

  • #4

    Evi (woensdag, 20 juni 2018 20:14)

    Opgegroeid met een borderline moeder. Een wolf in een schapenvelleke...

  • #5

    PBM (woensdag, 20 juni 2018 20:55)

    Haha heerlijk 'het zijn monsters'
    Zo noem ik haar tegenwoordig ook, ik noem dr niet meer m'n moeder, maar het monster. Nog niet to her face of course.. Just A matter of time ;-)

    Wauw weer goed geschreven Jasmijn, knap hoe je onze gevoelens op een rijtje voor ons zet, zonder dat ik er nog woorden voor had.

  • #6

    Adam (woensdag, 20 juni 2018 21:43)

    Ik herken wel de gevolgen maar mijn situatie was lang niet zo heftig. Dat vind ik wel verwarrend, dat mijn moeder als iemand bestempel met een stoornis in het borderline/narcisme spectrum, terwijl ik niet dergelijk heftige situaties voor me kan halen. De gevolgen helemaal wel.

  • #7

    Vogel (vrijdag, 22 juni 2018 08:23)

    Ik ben niet in staat gebleken me van die gevolgen los te worstelen en ik heb mijn twijfels of dat ooit gaat lukken.
    Wel ben ik bij machte gebleken om al die vaardigheden die ik noodgedwongen heb moeten leren om te zetten in iets constructiefs; ik ben gedragsdeskundige voor dieren geworden.
    Observeren en anticiperen en gedragingen duiden zijn nu talenten in plaats van overlevingstechnieken. Bij dieren kan ik het wel goed doen en ik weet tolk te spelen en bruggen te slaan tussen huisdieren en hun eigenaren.
    Daarmee breng ik veel rust en positiviteit en dat is mijn (nog immer stiekeme) beloning.

    Zij. (moeder) Wint. Niet. Liever was het me geweest als ik die strijd in mijn hoofd en hart niet meer voelde en ze geen speler meer was; dat lukt me nog niet. Ik heb helaas een kras op de harde schijf, maar stiekem ben ik inclusief kras best een beetje trots op mezelf dat ik mijn verleden heb weten om te buigen. Duurde maar twaalf jaar psychotherapie, een (inmiddels geschoond) strafblad en 44 jaar :-)
    Ik deel het hier met enige zenuwen, kwetsbaar opstellen is nog steeds geen hobby van me.
    Ik weet ook niet meer wat ik eigenlijk wilde schrijven, maar het artikel en jullie comments kwamen hard binnen door de herkenbaarheid. Het is fijn om te weten dat ik niet alleen ben, hoewel dat vaak wel zo voelt en ik liever had dat ik de enige was die zich kon herkennen in dit artikel :-)

  • #8

    Anneke (zaterdag, 07 juli 2018 16:25)

    Ja, ik twijfel nu ook meer over het feit dat ik mijn moeder Narcistisch moet noemen of borderlinepatient?? Dat hangen op deed ze wel degelijk, maar gelukkig was mijn vader 24 uur in de buurt. We hadden vroeger een restaurant en mijn vader was de kok. Dus er was toezicht, ook van personeel erbij. Toen pa stierf is het wel erger geworden, maar intussen was mijn eigen volwassen leven zo'n puinhoop, dat ik me, weliswaar met veel ruzie en gedoe kon losmaken, maar dat schuldgevoel kreeg ik niet weg. Ik lees hier ook van het enorme verantwoordelijkheidsgevoel dat kinderen van Borderliners hebben en dat kan kloppen met mij! Heel veel last van gehad!! Tot ik zelf instortte een paar jaar geleden, mede door nog andere problematiek wat mijn eigen zoon betreft en de gevaarlijke vriendjes die ik al decennia aantrok. Dus het was hoog tijd om schoon schip te maken...en elke dag vind ik via de boeken van Jasmijn en Iris Koops nog dingen, net als nu weer. Het begint op zijn plek te vallen en het verdrongen verdriet komt ook boven. Ik laat het maar komen...want ik wil genezen. (Van reuma en M.E.) Vreemd genoeg ben ik tegelijkertijd nu ook een gezonde band aan het opbouwen met mijn inmiddels 90-jarige moeder, maar hou zelf de regie in handen. Ik heb hele aparte gesprekken met haar, al een tijdje, waarin ik duidelijk aangeef dat ik geen moeder-dochtertje meer speel en het werkt!! Ze heeft zich ook wel zelf ontwikkeld de laatste decennia; ze las veel en is daar nog mee bezig en had altijd fijne slimme mensen om zich heen. Want zij is en was emotioneel een heel angstig kindje van een jaar of drie, maar zag wel in dat ze mij toch niet meer kwijt wilde....Heel bijzonder!

  • #9

    Jasmijn Couwenberg (zaterdag, 07 juli 2018 21:24)

    Dank je wel allemaal voor jullie reacties! Mooi om te lezen hoe jullie ermee omgaan en welke ontwikkeling jullie doormaken, wat wel laat zien dat jullie stuk voor stuk prachtige mensen zijn die het verdienen om gelukkig te zijn!

    Adam: de situaties kunnen qua heftigheid verschillen. Zoals M. zegt, dat het moeilijk is om iemand die zo erg in de slachtofferrol zit als monster te zien, laat ook wel zien dat het soms op zeer subtiele wijze gespeeld kan worden waardoor je niet of nauwelijks beseft dat je eigenlijk gewoon wél keihard gemanipuleerd wordt en het wel degelijk heftig is wat zich afspeelt. Dat is ook het geniepige van bijv. de slachtofferrol: ze stellen zich zó extreem (gespeeld) zielig op dat je er onmogelijk iets kwaads in kunt zien... terwijl er wel kwade bedoelingen achter steken.

  • #10

    Daan (zondag, 16 september 2018 18:28)

    Maar wat zijn nu de verschillen tussen narcisme en borderline? Ik herken beide in mijn moeder, maar ze is vooral gek op de slachtoffer rol en haar problemen zijn altijd 1000 maal erger dan de problemen van een ander. Ook kan ze mensen de huid vol schelden als ze niet exact doen zoals zij zegt of wenst