Afgesneden van de buitenwereld door narcistisch misbruik

Narcistisch misbruik blijft vernietigend, ook als het allang niet meer op actieve wijze plaatsvindt, bijvoorbeeld doordat het je heeft afgesneden van de buitenwereld en andere mensen, zodat je verder moet leven zonder familie en vrienden. 

 

narcistisch misbruik alleen eenzaam familie vrienden depressie

Als er niemand van je houdt en je alleen maar mishandeld wordt, betekent dat absoluut niet dat je waardeloos bent! Toch blijft het heel moeilijk om in je bestaansrecht te blijven geloven, als je niemand om je heen hebt. Want als ik echt liefde waard ben, waarom houdt niemand dan van mij, waarom wil dan niemand met mij omgaan?

 

Een kwestie die niet iedereen zal herkennen, want de meeste mensen hebben familie en vrienden om zich heen. Die weten niet hoe het is om écht alleen te zijn. Iedereen die vanaf vandaag zonder familie en vrienden zou moeten leven, zou meteen depressief raken.

Stel je eens voor...

Stel je eens voor: je hebt vandaag iets leuks of juist verdrietigs meegemaakt, maar er is niemand om ermee over te praten. Je kunt met niemand leuke dingen samen doen. Je hebt niemand die jou kan helpen als dat nodig is. Je bent bang om ziek te worden, niet vanwege het ziekzijn op zich maar omdat er niemand is die jou kan verzorgen. Je wordt 's morgens wakker op je verjaardag, wetende dat er niemand komt, zelfs geen kaartje. Je gebruikt je mobiel alleen nog om het nieuws te lezen en foto's te maken, want er is niemand om te bellen/appen. Enzovoorts...

Met familie en vrienden is het leven zoveel makkelijker

Het leven is zoveel makkelijker als je familie en vrienden om je heen hebt. De meeste mensen beseffen dat niet eens, die kunnen zich niet eens een leven zonder familie en vrienden voorstellen. Ze vinden het vanzelfsprekend. De hele maatschappij is er op toegespitst: zoals reclames met families en aanbiedingen voor minimaal twee personen.

In je eentje alleen of in een relatie alleen?

Men zegt wel eens dat je beter in je eentje alleen kunt zijn, dan in een relatie alleen zijn. Geloof me: je bent pas écht alleen, als je ook geen familie en vrienden hebt. De meeste mensen weten echter niet eens hoe dat is, omdat ze familie en vrienden hebben. Die beginnen al te jammeren als ze geen partner kunnen vinden of een paar dagen niemand zien.

Dan maar liever in een narcistische relatie...

Zonder familie en vrienden zit je nog liever in een narcistische relatie, omdat je dan tenminste nog iemand hebt. Precies zo ervaar ik het, en als mijn narcistische ex niet geëmigreerd zou zijn, was ik allang weer naar hem terug gegaan. Niet omdat ik niet van hem kan loskomen, maar simpelweg omdat andere mensen in mijn leven ontbreken. In je eentje alleen zijn is veel erger dan alleen zijn in een relatie...

360 dagen per jaar alleen

Dat begrijpt niemand, want iedereen heeft op zijn minst nog wel enkele familieleden of vrienden over die ze bovendien regelmatig zien. Dan ben je dus niet alleen. Men zegt ook wel eens dat je aan een paar vrienden al genoeg hebt, wat inderdaad zo is als je hen regelmatig ziet. Ik heb ook nog wel een paar vrienden (of misschien kan ik ze beter kennissen noemen), welke ik slechts een paar keer per jaar zie; ze hebben het te druk, of ik ben gewoon niet leuk of belangrijk genoeg.

Bestaansrecht?

Ruim 360 dagen per jaar zijn ze afwezig. Ik weet dat dat meer over hen dan over mij zegt. Het is alleen zo moeilijk te geloven dat ik bestaansrecht heb als niemand van me houdt en met me wil omgaan... Ze zouden het niet eens merken als mij wat overkomt, of als we helemaal niet meer zouden afspreken.

 

Hoe ik die 360 dagen per jaar alleen door kom? Soms gaat het goed, omdat ik mezelf prima in mijn eentje kan vermaken en hobby's heb. Maar jezelf élke dag moeten vermaken, is gewoon onmogelijk. Dan kom ik weer in een depressie terecht. Het is gewoon een onhoudbare situatie. 

 

Een knop die om gaat

De afgelopen maanden lijkt het alsof er een soort knop omgegaan is, door bepaalde gebeurtenissen. Als ik allerlei motiverende, positieve teksten terug lees die ik geschreven heb, denk ik: waar is die persoon gebleven? Enkele projecten waarmee ik bezig was, heb ik zelfs afgeblazen. Daardoor heb ik minder werk te doen, wat ook weer een gat veroorzaakt, want met werken probeerde ik ook altijd een groot deel van mijn tijd op te vullen. Weer een leegte die op me afkomt. Het gaat me steeds meer en meer opbreken om zo alleen te zijn...

 

Reactie schrijven

Commentaren: 11
  • #1

    stevie (zondag, 27 mei 2018 20:43)

    ... en ik dacht dat ik de enige was..

  • #2

    jasmijn t. (zondag, 27 mei 2018 23:26)

    hoi Jasmijn , naamgenoot :-)

    ik lees je blogs graag, ik zit zelf vol in t proces, ivm 2 narcistische ouders en zwaar idem getekende broer en zussen. Naar aanleiding van deze blog wilde ik je graag laten weten dat ik je hoor, met hart en ziel.. zo herkenbaar…. en ik vroeg mij af, ben jij bekend met de verschijning codependentie ? ik ben daar net sinds kort mee bekend geraakt, en dat is voor mij precies net die brug tussen kennis en hoe t ook gevoelsmatig een duw in de goede richting te geven. de leegte is het niet in contact kunnen komen gevoelsmatig met jezelf, en met praktische kennis alleen kwam ik er maar niet… ik miste een overbrugging of , ja, eigenlijk heb ik er geen woorden voor…ik voel alleen maar pijn altijd.. 24/7.. en ik kom ineens iets meer bij mn gevoel…krijg zicht op t patroon, door deze kennis.. mij helpt t weer een stapje verder…. dat gevecht wat ik met mezelf heb, tussen kennis en realiteitservaring (die idd anders is, namelijk eenzaam..) is precies waar jij nu over schrijft, die intense pijn….

    https://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/172472-codependentie-symptomen-ontstaan-van-mede-afhankelijkheid.html

    onderaan die pagina staan nog veel meer links over codependentie per onderwerp.

    mocht je deze revu alreeds kennen of gepasseerd zijn, dan kan je mn bericht als niet verzonden beschouwen….
    ik moest het je mailen… ik hoop dat je er wat aan hebt,
    dikke hug, jasmijn

  • #3

    Jet (zondag, 27 mei 2018 23:29)

    Lieve Jasmijn,
    Je blog raakt me wel. Alleen zijn, zonder steun en netwerk is vreselijk zwaar. Het holt je uit en maakt het leven zwaar. Ik herken zeker de zwaarte van veel alleen zijn en alles alleen doen, ik een er aan maar het voelt niet goed. Te eenzaam, te afgesneden. Ik hoop dat je ergens toch een aanknopingspunt vind om hier verandering in te krijgen.

  • #4

    jasmijn t. (zondag, 27 mei 2018 23:45)

    deze is ook fijn:

    https://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/181610-codependentie-en-locus-of-control.html

    er is veel te vinden hierover,vooral op deze site.
    ik hoor je graag wat je ervan vindt, lieve groet jasmijn

  • #5

    Martje (maandag, 28 mei 2018 00:24)

    Dat is inderdaad helemaal waar Jasmijn. Ik heb ook geen ouders meer en mijn narcistische vriend eiste me helemaal op zodat ik geen tijd had om sociale contacten te onderhouden. Alleen zijn vrienden telden en dat werden mijn kennissen. Maar sinds de breuk heeft hij zijn gemene daden mooi in de kast gestoken en mijn boosheid succesvol uitvergroot. Hij is nu het grote slachtoffer in de ogen van zijn vrienden. Het deert me niet. Ik weet wat een mooie persoon ik ben met het hart op de juiste plaats. Ik sluit me niet meer af, ik ga niet in een ptss hervallen. Nee ik neem het initiatief, ik ga naar buiten en spreek met mensen af, kunnen ze fijn, kunnen ze niet ook OK. Ik praat ook veel met onbekenden, ik luister en stel mijn hart open, alleen zo kan ik het terug helen. Weet je ik voel me nu terug minder eenzaam, heb veel meer positieve energie,... Het lukt me behoorlijk, maar een echte zielsverwant moet nog op mijn pad komen. Dat komt nog denk ik, maar je moet blijven bewegen. Sluit je vooral niet op.

  • #6

    Happy Girl (maandag, 28 mei 2018 07:30)

    2 jaar uit relatie met narcist gestapt. Jasmijn, heel bangelijk, want zoals je het omschrijft zit ik in dezelfde fase. Voor ik je blog kreeg gisteren, had ik mezelf de vragen gesteld, wat er toch verkeerd is met me als persoon, om zo weinig contact te hebben. De meeste tijd is goed ingevuld, omdat ik een "einzelgänger" ben, maar stel me eveneens vragen hoe de toekomst er verder moet uitzien. En meer gedachten gaan terug naar de narcist. Al hetgeen we samen hebben ondernomen, waardoor het misgevoel weer bovenkomt. Maar aan de andere kant, stel ik mezelf de vraag, als ik met zo'n persoon terug wil samen zijn, en dan komen ook de vernederingen, verdriet, alleen zijn (stiltebehandeling) weer boven, en zeg ik zonder twijfelen "NEEN". Dan liever verder alleen, en ik hoop dat er andere mensen op mijn pad komen, met goede voornemens. Ik denk dat het ook te maken heeft met ons eigen proces, en hoe we in het leven staan. En dat ik niks meer hoor van de narcist, zie ik als heel positief, een teken dat hij ook aanvoeld dat ik veranderd ben, en geen prooi meer ben. Wens je veel sterkte, en weet, je bent echt niet alleen, ik zou de mensen eens willen samenzetten die hetzelfde gevoel hebben, denk dat er meer zijn dan we denken. En weet dat je veel mensen helpt, met je schrijven, en op deze manier met je zijn. �❤️�

  • #7

    Jet (dinsdag, 29 mei 2018 01:33)

    Hoi Jasmijn,
    Gisteren wilde ik nog wat toevoegen, maar deed het niet omdat ik je niet allerlei adviezen wilde gaan geven, dat is niet altijd fijn als mensen dat doen en toch bleef het bij me hangen en is het misschien meer een tip waar je misschien wat mee kan of aan hebt en zo niet dan ook helemaal goed. Ik weet niet of je op fb zit, ik dacht van wel, maar een tijd geleden tipte toevallig een lotgenoot van narcistisch misbruik me op de fb groep van sisters. Misschien ken je de groep al, maar zo niet, ik vind het een leuke en prettige groep van heel veel leden, alleen vrouwen, veelal wat spiritueel geïnspireerd met allerlei dagelijkse dingen, issues, vragen, workshops, aanbiedingen, alles kan daar gedeeld worden. Ik ervaar het als een zeer openhartige en laagdrempelige groep waar vaak ook initiatieven voorbij komen die leuk zijn om in contact te komen met andere vrouwen. Mijn hoofd is nog niet leeg genoeg, maar anders was ik wel eens naar een activiteit ergens gegaan, soms is er ook nog een regionale sisters groep die dingen doen of uitwisselen, wandelen of kleding ruilen of wat dan ook. Goed voel je vrij, misschien spreekt het je aan.
    Hartelijke groet,

  • #8

    Jasmijn Couwenberg (woensdag, 30 mei 2018 20:33)

    Iedereen weer bedankt voor de lieve reacties en verhalen, Stevie, Jasmijn T., Jet, Martje, Happy Girl! Fijn om deze te lezen, dat doet me goed.

    Stevie: niet dus... dat dacht ik altijd ook...

    Naamgenoot Jasmijn T. ;-) Codependency heb ik wel eens van gehoord en over gelezen, nog niet heel erg in verdiept, dus bedankt voor de linkjes, zal er eens naar kijken!

    Jet: het is precies zoals je het omschrijft ja...

    Martje: wat mooi dat het je zo goed lukt! Ga zo door.

    Happy Girl: inderdaad, er zijn dus meer mensen die dit voelen...

    Jet: bedankt voor de tip, is het de groep 'Sisters!'? Die een profielfoto van jezelf vereist?

  • #9

    Johanna (woensdag, 30 mei 2018 23:55)

    Dag Jasmijn,

    Ik wens je sterkte en ik hoop dat je je snel weer beter voelt. Je hebt zoveel moois geschreven wat mensen heeft geholpen! Het is ontzettend dapper wat je doet. Ik heb het ook zo gevoeld en voel het soms nog steeds zo; dat gevoel van alleen op de wereld zijn. Het is gelukkig minder maar dat is toch vooral dankzij de lieve mensen die, vaak in stilte, steun hebben verleend. Ik ben ook ziek en ik begrijp dus heel goed wat je omschrijft over de angst; wie zorgt er voor mij als er iets gebeurd. Ik ben heel blij dat je dit alles durft te benoemen wat dat doet me minder alleen voelen ermee. Ikzelf heb intussen wel weer meer mensen om me heen, maar vooral in de kennissensfeer. Het zijn veelal mensen met gelijkgestemde interesses, die we delen. Ik merk dat ik steeds meer "onthecht" en dat doet ook steviger voelen. Maar dat is ook mede dankzij het werk van mensen die veel over narcisme hebben geschreven. Nu pas kan ik daardoor wat mee. Ik hoop dat je snel sterker gaat voelen. Ik denk dat je hebt zelf ook zoveel mensen gesterkt. En niet meer zo alleen.

  • #10

    anneke (donderdag, 16 augustus 2018 20:37)

    Eindelijk! Je schrijft precies hoe ik me voel. Dat raakt me ontzettend veel.

  • #11

    Anita (zaterdag, 22 september 2018 16:41)

    Volgens mij gaat dit over mij�