Gevolgen van ouderverstoting en familieverstoting op volwassen leeftijd

Ouderverstoting vernietigt een kind al voor het leven, laat staan familieverstoting. Leven zonder familie is niet alleen onprettig en eenzaam, het is ook gevaarlijk, omdat je niemand hebt om op terug te vallen. In dit artikel zet ik een aantal gevolgen uiteen van ouderverstoting/familieverstoting.

ouderverstoting familieverstoting borderlinemoeder kindermishandeling gevolgen problemen familie jasmijn couwenberg

Na de scheiding op mijn 6e mocht ik mijn vader niet meer zien van mijn borderlinemoeder. Ouderverstoting dus, en in mijn geval zelfs familieverstoting. En nee, dan bedoel ik niet enkel de familie van mijn vaders kant (die ik uiteraard ook niet zag), maar óók de familie van haar kant.

 

Ik groeide niet op in een gezin, maar in een ziekelijke 1-op-1-relatie, waarmee ze mij voor het leven beschadigd heeft. Ze zette mij op de wereld om haar te dienen. Zoals ze zelf een keer zei: 'Als ik jou niet had gehad, was ik nu alleen geweest.'

 

Vandaag de dag ondervind ik nog steeds allerlei gevolgen van deze extreme vorm van kindermishandeling. Leven zonder familie, die je ook nog eens op zo'n vernietigende manier is afgenomen, is niet altijd leuk en makkelijk (nog zacht uitgedrukt).

 

Praktische en sociale gevolgen

Emotioneel is het al zwaar, maar ook op praktisch en sociaal gebied loop je tegen allerlei dingen aan. Hieronder een aantal voorbeelden van problemen die ik ondervond/ondervind met 'dank' aan een bezitterige borderlinemoeder:

 

Studiefinanciering
Destijds ondervond ik veel problemen met de aanvraag van studiefinanciering omdat men inkomensgegevens van beide ouders wilde zien. Er waren allerlei verklaringen nodig, waaronder van mijn moeder. Doodsbang liet ik haar de papieren zien omdat zij een verklaring moest schrijven dat er geen contact met mijn vader was.

 

Ze noteerde zowaar een aantal (nietszeggende) zinnen op papier. Ik was allang blij dat ze überhaupt meewerkte, laat staan dat ik meteen mijn kans greep om nadere vragen te stellen... De huisarts weigerde bijna een verklaring te schrijven, waardoor ik helemaal overstuur werd en begon te huilen. Ik zag mijn hele studie en toekomst aan me voorbij gaan...

 

Financieel
Door werkproblemen een aantal jaar geleden zat ik een paar maanden zonder inkomen. Waar andere mensen van hun familie geld kunnen lenen in zo'n situatie, zette ik noodgedwongen een heleboel van mijn spullen op Marktplaats om de vaste lasten te kunnen blijven betalen en te kunnen eten. Een tijdlang had ik ook een extreme angst om mijn huis uitgezet te worden en dakloos te raken, omdat ik nergens terecht kan. Dag en nacht tergde die angst me.

 

Wonen

Ik zag onlangs een leuke woning via de makelaar te huur staan (meerdere zelfs), die helaas een garantstelling vroeg. Dag, huis.

 

Toen ik samenwoonde en die relatie voorbij was, moest ik op zoek naar woonruimte. Voor sociale huurwoningen zijn wachtlijsten, en urgent vond men mij niet omdat ik geen kinderen heb (?); kennelijk was ik als 'alleenstaande zonder kinderen' niet belangrijk genoeg om een dak boven mijn hoofd te mogen hebben...

 

De enige optie was een woning kopen, wat het nu moeilijker maakt om te kunnen verhuizen, iets wat ik al jaren graag wil. Normaal gesproken kun je wel tijdelijk bij familie terecht, en ja dat kon ik toen wel bij mijn moeder met wie er toen nog contact was -die stond te springen om haar bezit (mij) weer te kunnen opsluiten- maar dan was ik zeker weten in een inrichting geëindigd door al haar hersenspoelingen.

 

Gebrekkige vriendschappen
Mijn vriendschappen zijn vrijwel nooit gezond. Doordat ik me als kind altijd al dienstbaar moest opstellen tegenover andere mensen, trek ik als volwassene nog steeds types aan die dit van mij verwachten. Doordat ik het gewend ben, laat ik me er vaak weer in meeslepen, zeker omdat ik verder niemand heb. Als ik me laat gebruiken, kan ik hordes vrienden hebben, maar zodra ik niet meer gehoorzaam, laten ze me vallen. Ik heb nu bijna geen vrienden meer over, en degenen die nog over zijn, zie ik sporadisch (enkele keren per jaar).

 

Geen feestdagen en verjaardagen
De decembermaand is altijd zeer confronterend en recent voelde ik me weer rot op Koningsdag. De dag dat iedereen erop uit trekt met familie of vrienden. Verjaardagen? Ik weet niet eens hoe zoiets in zijn werk gaat, omdat er geen verjaardagen zijn om te bezoeken. Mijn eigen verjaardag vieren zit er niet in omdat er niemand is om uit te nodigen. Feestdagen en verjaardagen horen bij het leven, het zijn gewone, menselijke zaken, maar voor mij compleet onbekend terrein.

 

Noodsituaties
Als mij iets overkomt, zal het maanden of langer duren voor iemand het zal opmerken. Voor mezelf maakt dat niet meer uit, maar wel voor mijn huisdieren!

 

Groepsangst
Van huis uit ben ik geen groepssituaties gewend, waardoor verschillende banen mislukten en ik een opleiding moest afbreken omdat ik doodsangsten uitstond. In groepen voel ik me totaal niet op mijn gemak, durf ik niks te zeggen, antwoord heel kort als me wat gevraagd wordt.

 

Wonen/verhuizen

Mocht ik ooit weer gaan samenwonen (kans is uitermate klein), dan zal ik mijn huidige woning ook aan moeten houden, puur voor het geval het ooit weer mis gaat zodat ik niet op straat kom te staan. Bizar natuurlijk, om twee huizen te moeten hebben...

 

Tegenwoordig wordt de studieschuld meegenomen in de berekening van de maximale hypotheek die je kunt krijgen. Ook dat maakt het voor mij nog lastiger om te verhuizen, want die studieschuld is flink. Mijn moeder had namelijk vroeger zowaar (een piepklein beetje) gespaard voor mij, wat ze op mijn 15e echter verbrast heeft (wat mijn schuld weer zou zijn), en mijn vader heeft ook nooit iets voor mij apart gezet.

 

Ooit had ik het met mijn moeder over mijn studieschuld en toen begon ze te lachen... had zij weer eens schulden, dan zat ze te janken als een gek en moest ik direct geld komen brengen. 

 

Dit is nog niet eens alles...

En dan heb ik het nog niet eens over de praktische en sociale problemen toen ik nog kind was, en alle emotionele problemen van toen en nu... Ouderverstoting/familieverstoting: je blijft er hoe dan ook je hele leven last van houden.

 

Het is ook een van de oorzaken, misschien wel de grootste, die meespelen bij mijn depressies. Het is ZO eng en pijnlijk om op niemand te kunnen terugvallen, om volledig op mezelf aangewezen te zijn, en dat er niemand is die van me houdt of mij echt kent of graag bij me wil zijn...

 


Reactie schrijven

Commentaren: 10
  • #1

    Hetty (woensdag, 02 mei 2018 09:31)

    Lieve Jasmijn, met verbijstering lees ik je blog. Al deze dingen herken ik zo, ook al is mijn situatie anders Bijna alles wat je schrijft, herken ik. Ja het versterkt ook mijn depressieve gevoelens en eenzaamheid. En ja, gezonde relaties, hoe doe je dat. Zelfs het praktische stuk rond regelzaken en wonen herken ik. Ik heb nooit het geheel zo gezien en het verband zoals je schrijft, omdat ik mezelf van veel dingen de schuld geef. Dank je wel voor je openhartige en kwetsbare verhaal. Ik hoop en gun je dat je lieve zorgzame mensen om je heen mag vinden. Veel sterkte en liefs

  • #2

    El (woensdag, 02 mei 2018 11:32)

    Lieve Jasmijn, een heel herkenbaar stukje heb je geschreven. De eenzaamheid, altijd die moeite met gezonde relaties aangaan. Altijd die angst en onzekerheid en niet weten hoe je moet reageren. Heel herkenbaar dat stukje over groepsangst.
    Het blijft altijd moeilijk weet nooit hoe ik moet reageren en wat ik moet zeggen in groepen zoals verjaardagen. Heb geen vrienden. Wel 2 lieve zussen en schoonfamilie en een lieve vriend en een prachtige dochter. Na 11 jaar heb ik eindelijk werk gevonden waar ze mijn accepteren zoals ik ben. Voor het eerst heb ik een zeer positief functioneringsgesprek gehad. Ook toen wist ik niet hoe ik moest reageren op complimenten. Ik hoop in de toekomst in iedergeval 1 vriendin te vinden. Ik vind jouw stukjes altijd erg prettig om te lezen. Jouw stukje betekenen veel voor mij. En ik hoop voor jouw dat je ook lieve mensen om je heel zult krijgen in de toekomst. Groetjes en veel liefs

  • #3

    Catherina (woensdag, 02 mei 2018 14:56)

    Ouderverstoting kan (in ons geval) ook plaatsvinden. 5 juni as is het 1 jaar geleden dat onze zoon ons verliet voor een vrouw met borderline en uiteindelijk kwamen we erachter een narciste. Alle contacten uit ZIJN leven verbrak hij. Nooit de kans gekregen met hem ALLEEN te praten. Ik denk 24/7 aan hem..maak me zorgen om zijn geestelijke maar ook lichamelijke gesteldheid. De onmacht in mijn gedachten, hart, ziel. Depressie dat is waar ik nu in zit..goede maar veel slechte dagen. Nooit 1 berichtje van hem persoonlijk alle "haat" berichten krijg ik van haar en 1x van mn zoon 6 mnd geleden maar va haar mobiel. Hij is helemaal onder haar invloed. De familie/vriendenman (26 jr nu) die hij was is weg...en dat maakt mij als moeder wanhopig. We hadden zo'n fijne vertrouwensband.. .sinds zij in zn leven kwam febr 2017 was dat weg. Via via horen we heel soms iets..zo ook in dec..na 6 mnd verkering is hij met haar getrouwd...zij 7 jr ouder kon nog via ivf 1x zwanger worden. Ik hoop dat dit niet lukt alhoewel ik hem een kind gun maar niet met haar want dan komt hij en wij nooit meer van haar af.

    Ouderverstoting kan dus ook andersom zijn...en dat doet zooooo'n pijn.
    Lieve Jasmijn ik wou dat ik jouw de liefde kon geven die ik mijn kinderen geef en gaf. Je bent een heel mooi en lief mens waar ik als moeder veel steun bij vind. Je boek, blogs geven me kracht en ik weet of beter gezegd hoop dat hij ooit (voor het echt te Laat is) bij ons terug keert en ontsnapt uit deze gekte. Xx

  • #4

    Mar (woensdag, 02 mei 2018 15:37)

    Lieve Jasmijn,
    Je bent een bijzonder mens, lief en dus kwetsbaar. Zo werkt dat vaak. Ik heb veel overeenkomsten herken veel, maar gelukkig van de kant van mijn man is er wel familie.
    Jouw blog zorgt er voor, zo der dat mensen je in het echte leven kennen, je wel een geweldig mens vinden. Mensen hebben echt wat aan je blog, laat dit je sterken en veel vertrouwen geven
    Veel liefs en fijn dat je er bent, ik lees je graag en dat sterkt mij weer.

  • #5

    Martje (woensdag, 02 mei 2018 22:19)

    Dag lieve Jasmijn,
    Ik herken alles in mijn leven wat jij neerschrijft. Ik ben hoog sensitief. Ik sta er ook voor alles alleen voor, heb veel dieren die ik zal moeten overleven. Zelfstandig worden is mijn redding geweest. Ik heb een prachtig bloemenwinkeltje met leuke klanten. Twee jaar heb ik een relatie gehad met een narcist met heel veel ups en verschrikkelijke downs. Dankzij je boek de narcistisch wereld ontvlucht heb ik van mijn hart een steen kunnen maken. Ik had bijna mijn winkel opgegeven. Was emotioneel volledig uitgeput. Zonder jouw boek was ik nog steeds verward en wss al terug gegaan. Ik heb het nog moeilijk hem te vergeten. Hij blijft in mijn hoofd spoken maar er is geen woede meer, alleen heel veel verdriet omdat ik zoveel meer waard ben! Ik lees dan weer een stukje opnieuw en bekijk het dag per dag. Ik hoop uit mijn hart dat je leven een leuke wending maakt! Want dankzij jou kan ik terug alles doen met hart en ziel

  • #6

    Jasmijn (donderdag, 03 mei 2018 09:39)

    Wat een lieve reacties weer, dank je wel Hetty, El, Catherina, Mar, Martje! Heel fijn, het geeft me steun om jullie woorden te lezen. Ik wens jullie ook veel liefde en kracht toe!

    Nog twee aanvullingen, zal ze zo toevoegen aan het artikel:

    Wonen/verhuizen:

    -Mocht ik ooit weer gaan samenwonen (kans is uitermate klein), dan zal ik mijn huidige woning ook aan moeten houden, puur voor het geval het ooit weer mis gaat zodat ik niet op straat kom te staan. Bizar natuurlijk, om twee huizen te moeten hebben...

    -Tegenwoordig wordt de studieschuld meegenomen in de berekening van de maximale hypotheek die je kunt krijgen. Ook dat maakt het voor mij nog lastiger om te verhuizen, want die studieschuld is flink. Mijn moeder had namelijk vroeger zowaar (een piepklein beetje) gespaard voor mij, wat ze op mijn 15e echter verbrast heeft (wat mijn schuld weer zou zijn), en mijn vader heeft ook nooit iets voor mij apart gezet.

    Ooit had ik het met mijn moeder over mijn studieschuld en toen begon ze te lachen... had zij weer eens schulden, dan zat ze te janken als een gek en moest ik direct geld komen brengen.

  • #7

    Ik (donderdag, 03 mei 2018 10:13)

    Heel erg herkenbaar!
    Verjaardagen,feestdagen....
    :'( :'( :'(
    Dank je wel voor het delen!

  • #8

    Silvia (donderdag, 03 mei 2018 10:31)

    Ik herken het wel in de omgedraaide versie. Ben opgegroeid met gezin, waarvan 2 narcistische ouders, zussen en allemaal diende ze mijn moeder. Ik was als jongste de pispaal want ik diende haar niet en doorzag mijn ouders. Zodoende heb ik er voor gekozen om alle familie banden difinitief te verbreken 2 jaar geleden. Heb nauwelijks vrienden en zit vaak in gevecht met de menigte/maatschappij. Wat je schrijft is dus in zekere zin herkenbaar echter heb ik hier zelf voor gekozen, voor die familie verstoting. Het enige wat ik nu wel heb en nooit eerder kon is mijn eigen keuzes maken en dus mijn eigen toekomst inkleuren.

  • #9

    SJT (donderdag, 03 mei 2018 12:20)

    Jasmijn,
    Wat een herkenning. Ik heb een narcistische moeder die mij mijn hele leven al tegen alles en iedereen uitspeelt. Mijn zus ia het engeltje en ik het zwarte schaap. Als ik weer een fout maak dan krijg ik weer een stiltebehandeling. Deze duurt nu al ruim 10 maanden. Er is niemand die je begrijpt en als klap op de vuurpijl krijg je van iedereen om je heen de schuld. Ik ben het moeilijke kind die niks waard is. Ik behandel mijn moeder als stront. Wat doe jij me wel niet aan...kan ze altijd zo mooi zeggen. Mijn zus heeft ze al zover dat ook zij volledig achter mijn moeder staat. Mijn vader houdt tewille van de vrede zijn mond tot grote frustratie van mij. Ze is vastbesloten om mijn kind van me af te nemen door bij instanties te klagen en alles bijelkaar te liegen en zo kan ik je nog wel 1000 dingen vertellen wat ze mij heeft aangedaan maar 1 ding moet je goed onthouden. Hoeveel leed onze moeders hebben ons hebben aan gedaan, ze krijgen ons niet kapot omdat we geleerd hebben te vechten en dat maakt ons sterk. Elke keer weer zijn we in staat om voor ons zelf op te komen en verder te gaan. Kijk naar wat je bereikt hebt ondanks wat je moeder je heeft aangedaan en dat is iets wat zij nooit kan. Onze moeders kunnen niet zonder een ander maar wij kunnen dat wel omdat we al onze emotie kunnen vertonen. Kies voor jezelf ondanks dat je je schuldig voelt. Verbreek het contact en je zal zien dat het steeds beter zal gaan. Vraag niet naar het waarom maar accepteer dat het zo is hoe moeilijk het ook is. Je krijgt geen antwoord op het waarom dua waarom zou je je daar mee bezig houden terwijl het leven je zoveel mooie dingen biedt. De wereld zit vol met dit soort mensen maar geloof me dat er ook mensen zijn die wel om je geven en je wel begrijpen. Je hebt geen grote aantallen vrienden nodig om gelukkig te kunnen zijn een tot drie is genoeg. Kies voor jezelf en je zal zien dat jij je steeds beter gaat voelen. Jouw moeder is niet te genezen en wil niet geholpen worden dus waarom zou je je daar nog langer mee bezig houden. Dus kies voor jezelf en ga er voor!!

  • #10

    Wendy Webster (vrijdag, 11 mei 2018 18:15)

    Yep, en dan sta je daar alleen. Door de Bordeline moeder en een vader die verdwenen is, zijn de andere familieleden ook weg. Ik neem aan dat je ongeveer wel weet wie je familieleden zijn, en ik neem aan dat je misschien vroeger wel contact met bepaalde familieleden hebt gehad, maar nu niet meer.

    Mijn vader was ook ontzettend goed om iedereen uit mijn familie (en die van moeder en zussen) te verdrijven. Alles kapot maken, inclusief de relatie met zijn 2 broers en 1 zus. Nou zijn die 2 broers ook narcisten, maar die ene zus, mijn tante, dat was een groot verlies.

    Uiteindelijk een paar jaar voordat mijn vader stierf, heeft hij het contact weer aangehaald met zijn broeren en zus, met leugens, en "honing". Toen mijn vader stierf, kwam de aap uit de mouw, en wisten mijn ooms en tante precies hoe ze behandeld waren.

    9 jaar later na de dood van mijn vader, is uiteindelijk ook mijn moeder overleden. Het kostte haar eindeloos om van die narcistische programmering als "deurmat" een beetje af te komen. En zelfs op het eind, was ze nog niet haarzelf.

    Maar, toen kwam het geregel van huis verkopen en zaken regelen, en we ontdekte een kastje van mijn tante in mijn moeder's huis. Of ik wilde bellen naar mijn tante, want mijn 2 zussen durfde niet zo goed, of hadden geen interesse om nog contact te hebben. Dat is me gelukt, en hoe!

    Het blijkt dus dat mijn tante verschrikkelijk is uitgespeeld door haar eigen vader (mijn opa), haar broers (waaronder mijn vader) totdat ze maar weinig mensen overhad. En ook ik had maar zeer weinig mensen over in mijn leven. En mijn ouders vonden het niet goed dat ik kontact met mijn tante zou hebben, want ze "zou dit en dat zijn", maar dat is helemaal niet waar.

    En nu schrijven of bellen mijn tante en ik elkaar een of twee keer per maand. En ik ben blij dat ik mijn tante weer in mijn leven heb. Ik had niet gedacht dat dit zou gebeuren. Want wanneer mijn vader iets "kapot maakt" vergaat het ook letterlijk tot stof, en zal een relatie of een situatie ook niet meer terugkomen. Mijn tante is de enige die deze "verstoffing" heeft overleefd.

    Ik hoop dat je ook geluk zal hebben in de toekomst en misschien een familielid of een echte vriend kan aantrekken. Maar, wat ik gemerkt hebt, en dit weet jij ook: je moet eerst jezelf helen, zoveel mogelijk. En als je jezelf blijft, met je interesses en dingen die "helemaal jou zijn", dan trek je uiteindelijk wel 1 of 2 mensen aan die bij jou passen. Ik heb het niet over liefdesrelaties, maar gewoon een vriend(in) of een kennis die wel goed met je is, en niet zomaar alles van je pakt, maar niet iets teruggeeft.

    Ik heb er ook zoveel van deze in mijn leven gehad, maar de meesten ben ik kwijt, want ik ben een keertje zo kwaad geworden, dat ik in 1 klap een hele schoonfamilie en 5 zogenaamde vrienden kwijtraakte. Mooi zo.

    Op dit moment leef ik liever met "eng" in mijn maag en alleen, dan dat ik ooit nog met narcisten om moet gaan. Dan maar geen huis, dan maar geen relaties, dan maar geen mensen om mij heen. Maar ja .... het is wel eenzaam, zoals je al zei.