Terug naar de narcist of borderliner?

Het kan gebeuren dat je na het verbreken van je relatie met de narcist of borderliner toch weer terug gaat. De ziekelijke, emotionele binding is een sterke en daar hoef je je niet voor te schamen. In dit artikel vertel ik waarom ik (tijdelijk) weer terug ging naar mijn narcistische ex.

narcist borderliner relatie eenzaamheid narcistische wereld ontvlucht jasmijn couwenberg omstandersvan.nl

Ongeveer anderhalf jaar later kwam ik mijn narcistische ex weer tegen. Direct klampte hij zich letterlijk aan me vast, zijn armen om me heen, jammerend dat hij me zo gemist had... We raakten aan de praat (een valkuil!), ik gaf hem mijn nieuwe nummer en we spraken de volgende dag alweer af...

 

Dit keer lagen de macht en controle wel meer bij mij: ik bepaalde wanneer we elkaar zagen, hij kon mij alleen appen en niet bellen, en zodra het uit de hand liep, stond ik direct op en ging weg. Ik merkte dat hij merkte dat ik veranderd was. Hij kreeg niet altijd meer voet aan de grond bij mij en droop dan af. Ik durfde mijn grenzen aan te geven.

 

We waren eens een dagje vlakbij de Belgische grens. Als een kleuter zeurde hij dat hij naar België wilde om Belgisch bier te halen (om weer dronken te worden). We zouden echter een aantal locaties in deze stad bezichtigen. Ik hield vol en zei dat we dat wel een andere keer zouden doen. Na drie keer gaf hij het op en de rest van de dag gedroeg hij zich normaal. Het werd zelfs echt een gezellige dag.

 

Terug, weg, en nóg een keer terug...

We zijn nog best een geruime tijd weer met elkaar omgegaan. Uiteindelijk dreigde alles weer zo enorm uit de hand te lopen dat ik de relatie opnieuw verbrak, en dit keer definitief. Maar, op een gegeven moment voelde ik me weer zó ontzettend eenzaam, waardoor ik weer contact zocht met hem. En ja, dat is zelfs nog niet eens zo heel lang geleden: ongeveer een jaar...

 

Eenzaamheid dreef mij terug in zijn armen

Misschien denk je nu: 'Waarom?! Na alles wat je hebt meegemaakt, je was zo blij van hem verlost te zijn?!' Ja, ik vind het ook bizar, maar ik weet wel waar het vandaan komt. Het komt puur door het tergende gevoel van eenzaamheid, of beter gezegd alleenzijn, dat weer het gevolg is van mijn geïsoleerde opvoeding. Dat zal ik uitleggen.

 

De meeste mensen hebben familie en vrienden om zich heen die ze regelmatig zien. Familie ontbreekt bij mij, door toedoen van mijn bezitterige borderlinemoeder, en vrienden heb ik weinig en zie ik weinig omdat ze het druk hebben.

 

Vrienden die ik bijna moet smeken om eens een keertje af te spreken, en waarbij ik het gevoel krijg alsof ik een vreemd voorstel doe wanneer ik zeg dat het toch ook wel eens leuk is om een dagje weg te gaan of een terrasje te pakken, in plaats van weer een flitsafspraakje van amper een paar uurtjes eens in de zoveel maanden.

 

Hoe dan ook, hij was er...

Is het dan gek dat ik nog wel eens terug verlangde naar mijn narcistische ex? Niet echt. Hij was de enige die altijd tijd voor me vrijmaakte en met wie ik op stap kon om leuke dingen te doen. Met wie ik kon praten (nou ja, voor zover je kunt communiceren met een narcist) en allerlei dingetjes samen kon doen.

 

Nu doe ik die leuke dingen in mijn eentje, waar ik zeker heel veel plezier aan beleef (de eenzaamheid voel ik gelukkig ook niet altijd, de meeste tijd red ik me prima in mijn eentje, het duikt soms echter ineens heel heftig op), maar bepaalde dingen doe ik dan weer liever niet alleen, zoals uit eten gaan of een terrasje pakken bijvoorbeeld.

 

Soms wil je gewoon even met anderen zijn

En soms is het best fijn om dingen die je meemaakt te kunnen delen met anderen. Ook al luisterde mijn narcistische ex zeer gebrekkig naar mijn verhalen, ik kon het tenminste nog tegen iemand kwijt.

 

Ik weet heel goed dat je daarmee geen genoegen moet nemen, maar de meeste mensen hebben nog wel andere opties. Die staan er niet alleen voor. Die hebben familie en vrienden die voor steun, afleiding en gezelschap zorgen.

 

Als je echter weinig sociaal contact hebt, ga je vanzelf wel terug verlangen naar degene die er op de een of andere manier wél voor je was, ook al ging dat gepaard met mishandelingen. En soms, soms, kon het echt even heel normaal en gezellig zijn met hem. Dan is de keuze snel gemaakt... 

 

Beslissingen nemen in je eentje

Een verkeerde beslissing is bovendien extra snel genomen als je er alleen voor staat. Wat me wel geleerd heeft om minder hard voor mezelf te zijn als ik een fout maak: doordat ik met niemand kan overleggen, zal ik nu eenmaal sneller fouten maken dan iemand anders, waardoor ik best wat milder voor mezelf mag zijn en mezelf niet iedere fout kwalijk hoef te nemen.

 

Hoe het afliep?

Hoe het afliep toen ik opnieuw contact zocht met mijn narcistische ex? Hij blijkt geëmigreerd te zijn... Dat is maar goed ook, want met mijn verstand weet ik heel goed dat ik nooit meer terug moet gaan, alleen heeft het gevoel soms even de overhand...

Reactie schrijven

Commentaren: 12
  • #1

    Geluksvogel (dinsdag, 10 april 2018 20:50)

    Precies! Zo is het bij mij ook, super herkenbaar.

  • #2

    Jasmien (dinsdag, 10 april 2018 21:00)

    Inderdaad, ik heb ook veel last van dat eenzame gevoel. Zo erg.
    Ook ik ervaar dat het toch makkelijk en aangenaam was mijn verhaal ‘s avonds te kunnen doen tegen iemand.
    Het doet verdorie zo pijn. Ik hoop dat er ooit een einde aan komt.

  • #3

    Deva (dinsdag, 10 april 2018 21:11)

    Is zo herkenbaar. Ik ben ook 1 x teruggegaan naar mijn ex. En het liep precies hetzelfde weer. Weer emotioneel mishandeld en ook lichamelijk grof behandeld. In het begin is alles zo mooi en als hij je dan heeft, dan verandert hij in zichzelf. En dat is zo'n demonische zelf. Daar wil ik nooit meer mee te maken hebben. Ik heb het dus 2 x uitgemaakt en het is al 3/4 jaar geleden, maar hij is daar nog steeds witheet van. Ik ben afgelopen weekend zelfs door hem bedreigd dat hij me wat aan gaat doen en dat als hij me met de auto tegenkomt gewoon over me heen rijdt. Via de buren moest ik dat horen.

  • #4

    cindy (dinsdag, 10 april 2018 21:38)

    hij wil mij terug, kan niet verder zonder me, nu heb ik hem wel eruit gezet.
    ik weet het even helemaal niet meer, ik vrees dat hijzelf het slachtoffer is van zn borderline moeder en wil hem nog steeds helpen maar de woorden en daden komen niet overeen... blijf ik ook naar hem herhalen, zeg duidelijk mijn grenzen. Hij doet er niets mee, muv huilen aan de telefoon en talloze berichten sturen ... heeft zelfs een reis geboekt, ik weet het niet, hou wel vol door hem niet te willen zien( anders plooi ik opnieuw). ik heb hem al zoveel kansen gegeven, steeds opnieuw zoekt hij affectie etc bij andere vrouwen die het dan ook leuk vinden me dit op een of andere manier te laten weten, we wonen nl op 150 km van mekaar...op 12 april vorig jaar dacht ik te dood te gaan, nu is mijn moraal veel beter en gaat het beter met het negeren van de berichten en oproep maar toch...nog steeds beinvloedbaar, ik heb wel veel sociale kontakten...maar toch, het lijkt wel alsof hij in me zit...
    ik blijf deze blog lezen, helpt enorm, zo herkenbaar
    dank je

  • #5

    Anoniem (dinsdag, 10 april 2018 22:11)

    Bedankt voor weer een helder artikel.

    Ik kan het me heel goed voorstellen dat je toch weer terug gaat. Eenzaamheid is ontzettend naar. In mijn geval denk ik dat het ook is omdat ik ergens de hoop blijf houden dat ze veranderd. Het is ook iets menselijks, denk ik tenminste, om iemand volledig te willen en kunnen vertrouwen en als dat ontbreekt ga je er vanzelf naar op zoek. Zelfs als het niet in de persoon waarin je het zoekt blijkt te zitten ook al zoek je nog zo hard.

  • #6

    anoniem (woensdag, 11 april 2018 07:42)

    heel herkenbaar heb nu (relatie) met een borderliner. ik weet dat dit niet hoort maar kan haar niet alleen laten. als ze belt vertelt ze en is kwaad op mij en ik kan mij verhaal niet kwijt en hangt op voor ik kan vertellen wat ik te zeggen heb. Ze heeft nog een (vriend ) die helemaal loko is heeft ze 2 maand mee gelopen masr hij claimt haar ook maar ze zoekt hem ook op ook al heeft hij haar geslagen en bedreigd. 2 x heeft ze mij gezegd dat deze persoon echt gek is en contact met hem verbreek maar maand later toch weer contact met hem. Ik begrijp beide kanten alleen niet de mijne waarom ik nu niet eindelijk zeg genoeg steeds geef ik haar de kans regen beter weten in.

  • #7

    Anneke Bakx (woensdag, 11 april 2018 11:06)

    Ja, herkenbaar...in een heel erg lang verleden heb ik dat ook wel eens gedaan, want we hadden tenslotte ook samen een kind. Maar oh wee, als meneer het niet met mij eens was. Ik heb het geweten!! Hij had de voogdij over onze zoon. Lang verhaal, maar ik had destijds een psychose en het was in het belang van het kind, dat hij niet al die ellende overnam en bij mij kwam er veel agressie en verdriet uit, na huwelijk met N., maar ook bleek dat ik een N. moeder en broer had, waar ik mijn hele leven mee te maken had gehad. Dus het kwam van drie kanten.Maar we spreken over het l982 en ik wist dit alles niet!!! Wat wisten wij veel.
    Dus al gauw kreeg ik mijn zoon niet meer te zien. Na een jaar kreeg ik te horen dat de ex ging sterven, maar die was vlug-vlug getrouwd met een vrouw en die wilde mijn kind houden. Kinderbescherming erbij...onderzoek van zowat een jaar, maar ik kreeg toch de voogdij van de rechter toegewezen en mijn kind kwam bij mij. Ik was intussen wel veel sterker natuurlijk, maar ik kreeg een kind wat totaal kapot gemaakt was. je hoefde nog maar naar hem te wijzen, of hij begon al te huilen enz. Jaren volgden van praten, hem weer geloof in zichzelf te geven, in het leven, in de mensheid. Heeft zo'n 10 jaar geduurd, eer hij me begon te vertrouwen, met moeite en toen kwam de puberteit: het losmaken. Wij wisten ook niet wat er allemaal aan de hand was. Het losmaken van die vrouw van zijn vader, het losmaken van mijn moeder en broer....alles liep door elkaar en ik had zelf ook, in mijn wanhoop de meest vreemde vriendinnen en vriendjes! Een chaos. En mijn zoon begon mij ook te manipuleren! Soms bewust, meestal onbewust. Toen hij 17 was werd het te gevaarlijk om hem nog in huis te hebben...hij was 2.00m lang en woog 130 kilo intussen en het manipuleren werd erger. Hij is op kamers in de buurt gaan wonen en we hebben samen alle meite gedaan en gewerkt aan een betere relatie. En dat liep redelijk goed.....tot....er een meisje in zijn leven kwam. Toen begon alles weer van voren af aan. Zij accepteerde me niet en hij liet zijn oren naar haar hangen. Hij wilde geen kinderen....er werd toch getrouwd en er kwam een kind (anders ging ze verder zoeken!). Toen werd het voor mij en mijn zoon onmogelijk om nog contact te hebben. Ik heb het nog 4 jaar volgehouden, maar hij werd verscheurd! Hij huilde bij mij aan tafel: "Mam, ze is zo anders!" Ik heb losgelaten en er is bij hen nog een kind gekomen. En het dram houdt niet op....Ik ben gevlucht, uit wanhoop naar een andere provincie, met weer een relatie met misbruik. Ik ben weer terug gekomen in deze regio en ben ingestort!! Ook fysiek. Ik heb sinds 2017 zware reuma en heb toen in wanhoop (van de pijn) mijn moeder gebeld (90 jaar oud) en heb een aantal maanden contact gehad. Ik zat onder de prednison en ben daar mee gestopt, omdat ik zo suf was en word weer wakker. Mams van 90 begon ook weer te manipuleren en heb haar gemeld, dat ik geen contact meer wil voorlopig. het is te zwaar voor mij. Schrijnend in deze is dat ook mijn zoon wel weer contact met mijn moeder en mijn broer heeft sinds een aantal jaar en hij zelfs haar eerste aanspreekpunt is, indien er iets gebeurd. heftig allemaal, maar ik moet genezen. Ik wil genezen en zonder die chemische troep, die me suf en apathisch maakt. Ik ga nu naar psycholoog en osteopaat. en hoop dat ik eruit kom....sterker word...genees!

  • #8

    Karin (woensdag, 11 april 2018 12:15)

    Weer goed beschreven Jasmijn! Vooral hoe je de eenzaamheid bij narcistisch/ borderline misbruik beschrijft. In 2015 heb ik definitief het contact met mijn moeder verbroken (ze is vorig jaar overleden). Mijn familie koos haar kant en die van mijn broer. Het was haar en mijn broer goed gelukt om mij zwart te maken. Ik bracht een groot offer, had geen familie meer, maar het heeft mij bevrijd. In therapie heb ik geleerd weer mezelf te zijn en op mijzelf te kunnen vertrouwen. Een bijzondere ervaring was dat ik ws een andere uitstraling kreeg, waardoor sociale contacten blijkbaar makkelijker verliepen. Oude banden met vrienden werden aangehaald en verstevigd. Ik werd actief in een actiegroep, in een natuurorganisatie en in de gemeentepolitiek en kreeg nieuwe vrienden. Was mij in de loop der jaren steeds meer terug gaan trekken en had een angstoornis ontwikkeld. Niet de meest gezellige persoon om mee om te gaan. Mijn hele leven speelde mijn moeder een te dominante rol; altijd droeg ik deze last met me mee. Er was niets meer van mijn eigen ik over. Soms heb ik een terugval, maar er zijn steeds meer positieve momenten/ ervaringen. Het is alsof ik weer moet leren hoe met mensen om te gaan en dat het ook leuk en gezellig kan zijn.
    Jasmijn, ik wens je alle geluk en gezelligheid toe. Ik waardeer je zeer!

  • #9

    Happy Girl (vrijdag, 13 april 2018 13:26)

    Helemaal herkenbaar. Als bij mij het gevoel de overhand neemt, lees ik artikelen (zoals jou boek, en blog enz...), waardoor ik weer geconfronteerd wordt met de werkelijkheid. Hou voor ogen, dat jij (ik) genoten hebben van de mooie momenten tijdens de relatie, maar de narcist alleen genoten heeft van het misbruik (macht/controle/manipulatie).

  • #10

    Anneke Bakx (zondag, 15 april 2018 01:53)

    Ik lees hier enkele reacties, waaronder anoniem 6 en herken het...dat begrip voor iedereen, maar onszelf geen plek geven. Ik zit hier nu midden i de nacht en had een uur geleden hevige pijnen van de reuma en ga nu dan affirmeren en proberen die boosheid en dat verdriet er uit te persen en het lukt!! Maar het komt van ver. Ik heb wat geschreven in dagboek, maar dat gaat vaak te rationeel. Ik deed het lang geleden ook wel eens, maar had het jaren niet meer gedaan. Me uiten...en dat is volgens mij uitgelopen in die rotziekte. ik weet het wel zeker. Ook mijn organen zitten allemaal blokvast volgens osteopaat, vooral de lever. En het gezegde zegt het al: "Wat heb je op je lever?"Jaren heb ik met niemand kunnen spreken over het verlies en de ellende om mijn zoon, die ik kwijt ben door P.A.S.Is 35 jaar geleden aangevangen. Heb hem wel terug gekregen toen hij ong. 5 jaar was, maar hij was kapot, beschadigd. Jaren aan gewerkt, alsook aan mijn N. misbruik door moeder en broer en ex en het ging redelijk toen zoon 23 jaar was én hij een meisje ontmoette, die me eruit werkte en hem ging manipuleren en tsjakka...alles begon weer van voren af aan! Ik kreeg de schuld weer van alles en sindsdien ben ik aan het uitvinden wat er allemaal aan de hand was, maar ik kon er met niemand over praten...tot nu...in mijzelf, met mijzelf, met mijn overleden vader...het doet er niet toe, maar het moet eruit...en nu ook nog eens op deze manier...prima...laat maar komen! Weer een stuk van het gif eruit! Veel sterkte allemaal!

  • #11

    Jasmijn Couwenberg (maandag, 16 april 2018 10:10)

    Dank je wel voor jullie reacties! Heftige situaties weer... Mooi om te lezen hoe jullie uiteindelijk toch de kracht in jezelf weten te vinden! Schrijven is inderdaad een goede uitlaatklep Anneke, ik kan het iedereen aanraden om alles van je af te schrijven.

  • #12

    Suzanne (donderdag, 19 april 2018 22:04)

    Wat naar dat je uit eenzaamheid toch weer kan verlangen naar zo'n slechte relatie...
    Dat is misschien bij veel slachtoffers ook een probleem omdat een narcistische relatie vaak vriendschappen kost.
    Onder druk heb ik veel contacten laten verwateren en de jarenlange pogingen van mijn ex om mijn familie te overtuigen dat ik een vreselijke vrouw was en ontzettend gestoord waren helaas succesvol, waardoor ik dat nu ook kwijt ben.
    Maar kort na het einde van de relatie heb ik deze quote van Robin Williams uitgeprint en opgehangen:
    "I used to think that the worst thing in life was to end up alone. It's not. The worst thing in life is to end up with people who make you feel alone."
    Ik was al een tijd vrijgezel toen ik mijn ex ontmoette, maar ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als in de relatie. Ik heb echt geen enkele twijfeling en wil niks meer met hem te maken hebben.
    Wat mij heeft geholpen is om alle nare dingen op te schrijven en daardoor onder ogen zien hoe verschrikkelijk het was. Pas na zo'n 8 maanden kwam ik in een fase van verwerking die ik nog niet had gehad: woede.
    Ik had me helemaal niet gerealiseerd dat ik nooit echt boosheid had gehad. En dat had ik natuurlijk al jaren onderdrukt om de relatie niet nóg erger te maken, en zelfs nadat de relatie voorbij was vond ik hem vooral zielig.
    Maar toen ik in een rustige periode door ziekte steeds herinneringen kreeg aan alle vreselijke vernederingen, gaf ik hem in gedachten eindelijk wat hij verdiende. Dat kan ik beter niet beschrijven, laat ik het er maar op houden dat ik schrok van hoeveel agressie ik in me had ;-)
    Ik vond het niet fijn, maar ik weet dat het heel goed is geweest dat ik die (terechte!) woede heb gehad en dat het me verder heeft geholpen.