Depressies na narcistisch misbruik

Narcistisch misbruik laat diepe wonden achter. Zowel wonden die je grotendeels kunt helen, als wonden die telkens weer opengaan. Zo kun je bijvoorbeeld last hebben van terugkerende depressies. In dit blogartikel vertel ik over mijn depressieve perioden.

 

depressie depressies depressief depressieve borderlinemoeder relatie narcist narcistisch misbruik jasmijn couwenberg narcistische wereld ontvlucht boek omstandersvan.nl gedachten

Ik heb vaker last van depressieve periodes, waarin ik in een zwart gat beland en nergens meer toe in staat ben. Niet zo vreemd als je wordt opgevoed door een borderlinemoeder, weggehouden bij je vader en later ook bij je stiefvader, zelfs weggehouden bij je complete familie, en dus geïsoleerd en eenzaam en angstig opgroeit met alleen je dominante bezitterige borderlinemoeder, op je twaalfde zelfmoord overweegt, later een relatie met een narcist krijgt en niets anders hoort dan dat je dom en waardeloos bent. 

 

Iedere keer weer trek ik mezelf overeind, ik weet dat ik sterk ben, ik ben grotendeels hersteld van alles, maar af en toe overvalt alles me ineens weer en ben ik weer een wrak

 

Je bent tijdelijk uitgeschakeld

Er zijn momenten dat ik er even doorheen zit of een kleine terugval heb. Op zulke momenten weet ik mezelf altijd weer moed in te spreken en mezelf overeind te trekken. Op andere momenten beland ik in een depressie en lukt helemaal niets me nog. Eindelijk durf ik het mezelf te gunnen om gelukkig te zijn en van mezelf te houden, maar op zo'n moment?

 

Dan is alles weg. Alles wat ik aan zelfontwikkeling geleerd heb, is tijdelijk verdwenen. Het lijkt of ik dat gevoel van eigenwaarde niet kan vasthouden, maar als ik na enkele dagen weer beter ben, is dat gevoel gelukkig nog net zo goed en stevig aanwezig als voorheen.

 

Hoe mijn depressies ontstaan

Hoe de depressieve periodes precies beginnen, heb ik nog niet helemaal helder. Soms lijkt er geen aanleiding te zijn. Soms komt er weer iets van vroeger in me op, wat me in een herbeleving terecht doet komen. Soms ben ik ook gewoon even moegestreden, wat me vatbaarder maakt op dat moment. Waar doe ik het nog voor, waarom moet ik telkens vechten voor mijn plekje op deze wereld, ik kán niet meer, ik wil niet meer.

 

Soms echter komt zo'n gedachte of herinnering in me op en maakt deze me niet somber. Dan gaat deze aan me voorbij zonder dat er verder wat gebeurt, of, als de gedachte toch blijft hangen, zeg ik tegen mezelf: 'Deze gedachte mag er zijn, ik hoef er niets van te vinden, ik hoef er niet van te balen, ik laat me er niet door beïnvloeden en stem mijn gedrag er niet op af.' En met succes. Ik sta dan in mijn kracht en eigenwaarde; zodra de depressie weer stilletjes in aantocht is, sta ik dat kennelijk even niet, en lukken zulke oefeningen niet.

 

Depressie als een vloedgolf die je overspoelt en meeneemt

Alsof die depressie mij overspoelt als een enorme vloedgolf waar je geen weerstand tegen kunt bieden. Je moet maar afwachten waar die je brengt. Als de storm uiteindelijk gaat liggen, spoel ik weer aan op het droge en begin ik langzaam weer tot mijn positieven te komen. Dan ben ik mijn ware Zelf weer: positief, vol inspiratie, zin in het leven. Doe ik weer leuke dingen, ga ik de natuur in, werk mijn ideeën uit en geniet gewoon van het leven.

 

Een gevoel van verlamming

Achteraf zie ik wel in: deze depressie nodigt mij juist uit om liever voor mezelf te zijn. Maar als ik er middenin zit, gaat dat er echt niet in bij mij! Dan werkt helemaal niets: affirmaties, oefeningen, van me af schrijven, iets lezen, iets doen waar ik doorgaans plezier aan beleef; niets. Nergens zie ik nog het nut van in en lijk ik wel verlamd om ook maar iets te doen. Ik eet en drink niet, of heb juist vreetbuien. Ik huil, zit apathisch voor me uit te staren. Mijn gedachtenmachine maakt overuren. Ik probeer niet overdag mijn bed in te gaan, want dan lig ik 's nachts wakker, al houd ik dat niet altijd tegen.

 

Gedachten en depressies

Ik weet dat gedachten een grote rol spelen bij het ontstaan van die depressieve periodes. Op de goede momenten dat ik mezelf ben, werk ik keihard aan een andere mindset, wat vrij goed lukt. Zodra de depressie begint, heb ik daar niets meer aan, al denk ik wel dat het kan helpen. De depressies zullen misschien wel nooit verdwijnen, alleen dienen ze zich door een sterkere mindset hopelijk wel minder vaak aan, worden ze minder heftig en duren ze korter. We houden vol!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Karin (woensdag, 04 april 2018 08:42)

    Beste Jasmijn, met een brok in mijn keel lees ik je blog. Ik heb bewondering voor je hoe je je eigen situatie beschrijft en daar anderen mee wil helpen. Je beschrijft precies het proces waar we als slachtoffers doorheengaan. Heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens, die opgeroepen worden door nare herinneringen of situaties. Ik ben zelf nooit depressief geweest, maar ga vooral malen wanneer iets mij triggert. Ook krijg ik hartkloppingen, maar met medicijnen blijft dit binnen de perken. Ik ben nu zover dat ik het malen kan stoppen, door te helikopteren boven de situatie, afstand te nemen en door de natuur in te gaan ervaar ik als helend. Maar wat mij vooral geholpen heeft is het overlijden van mijn borderline moeder en geen contact meer hebben met mijn broer en familie van moederskant. Allemaal van hetzelfde soort. Ik richt mij op mijn gezin, vriendenkring en familie van mijn manskant. Maar bovenal probeer op mijzelf te vertrouwen. Ik moet me nog wel regelmatig met mijn haren uit het moeras trekken, wanneer ik onzeker dreig te worden.

  • #2

    Siri (woensdag, 04 april 2018 10:43)

    Precies dit....Heel veel sterkte

  • #3

    Sophia (woensdag, 04 april 2018 11:24)

    Beste Jasmijn , Karin en al die anderen, in februari is mijn gediagnosticeerde borderline moeder overleden, na een heftig jaar ziekte; vaatlijden en vasculaire dementie.
    In dat laatste moeilijke jaar is er tussen mijn broerzus en mij, oudste dochter, toch nog van alles is misgegaan. Mijn moeder is beschadigd geraakt als kind in de oorlog en daar hebben zowel mijn vader, - 24 jaar geleden na een kort ziekbed op 59- jarige leeftijd overleden, hij kón niet meer-, en mijn broer, zus en ik ieder op eigen wijze ernstig onder geleden. Mijn broer heeft in zijn middelbare school- en studietijd drie keer een psychose gehad. Zelfs tijdens mijn moeders ziekte het afgelopen jaar, is het haar toch nog gelukt een wig tussen mijn broer, zus en mij te drijven. Haar uitvaart was een boze droom voor me en ik zie mijn broer en zus nu niet meer. Voor mij als ongewild kinderloze pijnlijk; ook de twee kids van mijn zus niet meer. Ze kwamen hier graag logeren, mijn man en ik waren zó dol op hen. Ik heb gedurende mijn moeders laatste jaar meerdere malen bij mijn broer en zus bijna gesmeekt om deze laatste fase van onze moeder open en loyaal naar elkaar in gelijkwaardigheid gezamenlijk voor haar te zorgen maar dat is mislukt. Mijn zus, de benjamin, heeft zich voor mijn moeders karretje laten spannen, is met haar naar de notaris gegaan zonder medeweten van broer en ik en is al vast spullen gaan zitten verdelen met onze moeder door ze ze vast met haar op een lijst te gaan zetten :' wat gaat naar wie' Waarop mijn moeder , toen ik haar daar tóch naar vroeg, -stom...!-, prompt antwoorde : "ja, en die zilveren armband, díe gaat naar ..( mijn zus), want jíj hebt me zo veel aangedaan!!"
    Dezelfde moeder die krijste, toen ik dertien was en vrolijk en blij met mijn vader thuis kwam na een potje tennis, - wat zij niet onder de knie kreeg en hij en ik wél..- " Die griet er uit, of ik ga weg!!!" Ik heb nooit meer met mijn vader getennist. Hij kon niet tegen haar op, ze dreigde met suïcide en bij ons thuis gold de ongeschreven wet; "als mama maar gelukkig is!! " Mijn vader zei voor hij naar zijn werk vertrok vaak :" Zorgen jullie vandaag een beetje voor mamaatje?!!" De moeder die, toen ik nog een jong kind was al tegen me zei :" De mensen moesten eens weten hoe jij écht bent, jíj!!" En :" Als je dat nóg eens doet, doe ik je weg, in een huis voor moeilijke meisjes!!" Ik besloot toen nóg beter mijn best te doen......
    Ik heb er als 16-jarige jeugdhulpverlening bij gehaald want ervaarde de beperkingen die broer en mij werden opgelegd steeds sterker als wurgend maar begreep pas na mijn broers eerste psychose;' hier is iets goed mis..' Ik hield van mijn ouders, had medelijden met mijn moeder om haar zieligheid.., wilde het zó graag goed met ze hebben maar was ook gewoon verliefd op dat allereerste vriendje en wilde ook iets buiten ons gezin.... Er is door hulpverlening meedere malen gepoogd te bemiddelen, ook de jaren erna toen mijn broer en ik allebei in de zomervakantie voor ons eindexamenjaar zonder iets op straat waren gezet omdat we ' ongehoorzaam waren geweest'. Er zijn vele periodes geweest dat ik geen contact had met mijn ouders maar steeds als ik dacht dat het weer ging tussen ons, begon het ge-etter opnieuw, ook toen ik allang volwassen was. In mijn moeders beleving had ik haar gezin ontwricht. Ook alle jaren na mijn vaders overlijden bleef ze me aantrekken en afstoten, hoe ik ook mijn best deed, het was gewoon nooit goed. Hoe ik ook probeerde te voorkomen dat ze niet nog een keer die pillen zou innemen, probeerde mijn moeder blij te maken, haar mee uit te nemen, ze bleef mij op de meest onverwachte momenten het gevoel geven dat ik niet o.k. was, ook naar mijn man, mijn schoonmoeder: " ik zal je eens vertellen wat voor schoondochter jij krijgt!!" en naar haar jeugdvriendinnen in een afscheidsbrief bij een suïcide poging:" houd Sophia in de gaten want die ís heus zo aardig niet!!"
    Gisteren zijn we mijn schoonvader gaan begraven, dus vrij snel na mijn moeder.
    Ik denk om alles wat ik ben kwijt geraakt, hoe ik ook mijn best heb gedaan. Om de jaren dat mijn vader wél leefde maar er voor mij niet kon, mocht of durfde te zijn uit loyaliteit naar mijn gestoorde moeder. Om mijn familie die ik nu ( definitief?) kwijt ben. Om alle gemiste kansen. Om de kinderen die ik zó graag gewild heb maar om medisch onverklaarbere redenen...nooit heb gekregen. Ik heb niet voorzien dat ik op mijn 57e nog zo zou onderuitgaan, ondanks mijn mediteren, spirituele kennis, mijn lieve man en fantastische vrienden. Ik hoop dat ik dat gat in mijn hart weer gestut krijg, mijn nuchtere, relativerende eigen kracht en (zelf)vertrouwen weer terug krijg, het moet....

  • #4

    Mirthe. (niet mijn eigen naam) (woensdag, 04 april 2018 14:37)

    Dank Jasmijn en Sophia, jullie verwoorden precies de pijn die ik ook ondervindt met mijn moeder (met borderline trekken) en ander gezinsleden. Misschien in mindere mate dan wat Sophia beschrijft maar ook bij mij zorgt mijn moeder ervoor dat de gezinsleden elkaar niet meer 'echt' spreken. Ze speelt spelletjes met ons. Ik heb ook een vader die alles doet om mijn moeder te gerieven. Al jaren leeft hij zo. Tegen mij zegt hij: "lief zijn voor je moeder hè". Een gewone gezinsband is niet mogelijk.

  • #5

    Esther (woensdag, 04 april 2018 18:06)

    Lieve Jasmijn, sterk van je Zo herkenbaar...of je mijn leven beschreven hebt. Start ging fout.. als baby al ouders die jong trouwde en oog voor elkaar en gered wilde worden door geloof..geen gehoor gaven aan een groot gezin omdat ze zelf grotendeels kinds zijn gebleven..niet gehoord niet gezien geen echte interesse toonde wat ons bezig hield het oog houdenop de toekomst en vergeten in het hier en nu te leven.. zware onmenselijke straffen en vernedering om gelouterd te worden in dienst staan van het geloof wat mijn hart nooit bereikt heeft.ik geloof in liefde .. en liefdeloosheid haat ik.gevoelens die alle kanten opvliegen .. de periode s die jij beschrijft Jasmijn zo herkenbaar. Nu zit ik in een depressie en lees jou verhaal de tranen lopen over m'n wangen en zie wazzig terwijl ik je dit schrijf. Eenzaamheid .. en geen uitzicht zien slopen me.. ik wens jou Liefs en sterkte..!!! Groet Esther.

  • #6

    Mar (woensdag, 04 april 2018 22:59)

    Lieve Jasmijn,
    Veel herkenning, hoewel mijn borderline moeder weer heel anders was. Maar juist die depressieve periodes zijn denk ik voor velen met een soortgelijke achtergrond zo herkenbaar. Je bent een sterke vrouw die juist door hierover te schrijven andere weer een goed gevoel kan geven, met name het gevoel dat ze hier niet alleen in staan.
    Dank je, lieve groet,
    Mar

  • #7

    Anneke Bakx (donderdag, 05 april 2018 11:42)

    Weer goed om even te lezen en te beseffen dat ik niet alleen ben. Ik zat er gisteren weer helemaal door. Heb heel veel pijnen door reuma op het ogenblik en wil niet meer aan die medicijnen. Ik wil het op eigen kracht kunnen opvangen, maar gisteren was ik bij een hele goeie osteopaat en die schrok toch enorm van hoe mij lichaam er aan toe was. Jarenlang al die strijd om te overleven na n. misbruik, van 3 kanten. Mijn moeder is een N., mijn broer en mijn ex en door die ex ben ik mijn zoon kwijtgeraakt toen hij klein was. Heb hem beschadigd weer terug gekregen (P.A.S.) en jarenlang hebben wij samen geprobeerd uit te vissen wat er toch met ons gebeurd was. Wisten wij veel! Toen mijn zoon 23 was liep het redelijk tussen ons en er kwam een vriendinnetje in beeld bij hem en alles begon weer van voren af aan. ik vermoed dat zij ook een N. is. Hij is er mee getrouwd en ze hebben 2 kinderen en ik werd buitengewerkt! Was toch te open voor haar blijkbaar. Het moest naar haar zin gaan en mijn zoon laat zijn oren hangen. En nog veel meer ellende volgde. Teveel om hier op te noemen. Nu ben ik vorig jaar erg ziek geworden en heb weer contact met mijn inmiddels 90 jarige moeder gezocht. Zij was een tijd heel erg lief, maar haar N. streken beginnen weer. En het is me teveel! Fysiek ben ik een wrak en moet idd. mezelf weer omhoog trekken. Ik zal het doen, weer. Ik geef hen de macht niet! Ik wil beter worden en weer de macht over mijn eigen lichaam en leven krijgen. Dankjewel voor het artikel!

  • #8

    Jasmijn Couwenberg (donderdag, 05 april 2018 23:16)

    Dank je wel voor jullie lieve reacties! En ik wens jullie ook allemaal heel veel sterkte met jullie heftige situaties.
    Karin, dank je wel. Je bent goed bezig. Het is en blijft een proces van vallen en opstaan.
    Siri, dank je wel.
    Sophia, wat heftig! Het gemis van alles wat er had moeten zijn maar er nooit was, veroorzaakt een immens gat.
    Mirthe, spijtig dat je vader ook zo onder de plak zit. Het is echt een angstregime wat zulke types zoals je moeder binnen het gezin creëren.
    Esther, ja eenzaamheid speelt een flinke rol bij het ontstaan van depressies, weet er alles van... een dikke knuffel voor jou!
    Mar, dank je wel, het is een opluchting om hierover te kunnen schrijven en fijn dat anderen er ook wat aan hebben.
    Anneke, denk nu aan jezelf!