· 

Waarom jij zoveel empathie toont voor de narcist en borderliner

Narcisten en borderliners willen dat jij volledig met hen meeleeft en hen alle aandacht van de wereld geeft. Daar is empathie voor nodig: die kweken ze bij jou in overvloed, zodat zij er onbeperkt gebruik van kunnen maken.

 

narcisten borderliners empathie empathisch slachtoffer
Narcisten en borderliners leren jou dat je rekening met anderen moet houden. Dat je empathie moet tonen voor anderen. Dat je anderen moet accepteren. Dat je anderen niet mag teleurstellen.

 

Normale omgangsvormen, toch? In dit geval niet. Het woordje 'anderen' kun je het beste vervangen door 'de narcist of borderliner': ze willen dat je empathie voor hén toont. Niet voor anderen, niet voor jezelf, maar voor de narcist of borderliner.

 

Als ze jou dit in algemene zin aanleren, denk je dat het normaal is, en zul je hen nooit kunnen verwijten dat zij zoveel van je vragen.

 

Ze willen oneindig veel empathie van jou

Bovendien willen narcisten en borderliners niet een beetje medeleven, nee ze willen het in overvloed. Daarom roepen ze constant dat jij geen empathie hebt en ongevoelig bent. Dit doet jou geloven dat
a) jij niet empathisch bent
b) zij wel empathisch zijn

 

(terwijl het tegenovergestelde waar is!)

 

Dus doe je nóg harder je best om nóg meer met hen mee te leven.

 

Bij jou wordt zo een overdaad aan empathie gekweekt, terwijl hun empathie ver te zoeken is. Dat is de enige reden waarom ze jou leren oneindig veel medeleven te tonen: van jouw empathie plukken zij de vruchten. Dit gebeurt op verschillende manieren, zoals via de slachtofferrol.

 

Als de narcist of borderliner maar gelukkig is

Hoe narcisten en borderliners je ook behandelen, het is bedoeld om jou klaar te stomen om hen te dienen. Ze buiten je uit en zuigen je helemaal leeg. Zo drijven ze je steeds verder tot het uiterste, totdat je nog slechts een zielig hoopje mens bent. Een hoopje dat zich nog steeds fanatiek inspant om het de ánder naar de zin te maken... Zo zijn ze altijd verzekerd van jouw liefde, aandacht en aanwezigheid. Ze nestelen zich in jouw aandacht en zijn niet van plan dit warme nest ooit nog te verlaten...


Gevolgen op latere leeftijd

Op volwassen leeftijd leef je je opnieuw eindeloos in, in iedereen om je heen. Iemand kan jou nog zoveel pijn doen, toch leef je je in diegene in, toon je veel te veel begrip en praat je zijn of haar gedrag goed. Overbodig te zeggen dat je hiermee in foute relaties en vriendschappen belandt.

 

Zeker als narcistische personen merken dat jij overempathisch bent, weten ze dat ze vrij spel hebben: ze kunnen alles doen wat ze maar willen, omdat jij hen toch wel zult begrijpen. Ze kunnen je zelfs de hemel in prijzen voor jouw prachtige karakter: jij bent altijd zo begaan met anderen, dat vinden ze zó mooi aan jou! Zodat jij je gevleid voelt en je nóg meer medeleven gaat tonen.

 

4 tips om je empathie te verminderen

Hier een aantal tips om je hoeveelheid empathie weer te normaliseren naar een gezond niveau:

  1. Probeer je niet voor te stellen hoe erg het is wat de ander meemaakt, hoe die zich nu moet voelen. Je schiet er niets mee op, je haalt zo alleen maar andermans negatieve gevoelens naar jezelf toe waardoor jij je rot gaat voelen.

  2. Probeer je niet voor te stellen hoe jij je zou voelen als jij in andermans situatie zou zitten. Ongetwijfeld voel je je meteen rot en zou je het fijn vinden als iemand met je meeleefde, waardoor je nu teveel met de ander zult meeleven. Niet doen!

  3. Geef de ander niet steeds het voordeel van de twijfel. O wat deed ik dat vaak bij mijn narcistische ex! Dagelijks gewoon. Jouw twijfel ontstaat niet voor niets; neem je twijfel altijd serieus, ook als je niet precies weet waaróm je twijfelt.

  4. Iemand die op theatrale wijze het slachtoffer uithangt, is geen echt slachtoffer. Wie échte problemen heeft, zet deze niet in een etalage om publiek aan te trekken. Zulke personen willen alleen maar aandacht; ren de etalage snel voorbij! Verspil je medeleven er niet aan.

 

Toon jij eigenlijk wel empathie voor JEZELF?

Zo eindeloos veel empathie heb jij altijd maar voor de ander (gehad)... Maar toon jij ook empathie voor jezelf? Leef jij wel eens met jezelf mee? Troost jij jezelf wel eens? Waarschijnlijk niet... omdat je dat nooit mocht, omdat je het alleen voor de narcist of borderliner mocht doen. 

 

Onbewust verwaarloos jij jezelf hierdoor... Hoog tijd om nu eens empathie voor jezelf te tonen! In mijn werkboek 'Je eigenwaarde terug na narcistisch misbruik' leer je in 7 stappen weer van jezelf te houden.

 

Zo onderzoek je bijvoorbeeld in module 6 'Geven en nemen in balans' hoe je stopt met het eindeloos vervullen van andermans behoeften, en leer je om te nemen/ontvangen. Jij mág de liefde voor jezelf in ontvangst nemen, omdat het een basisbehoefte is! Jij kunt jezelf die liefde geven en dit werkboek begeleidt jou daarbij!

 


Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Esther (woensdag, 28 maart 2018 07:24)

    Zo waar allemaal en zo verhelderend. Maar wie kan mij erbij helpen? Al vele therapien gehad maar niemand die mij met mijn narcistische mishandeling door mijn moeder kan helpen. Kent iemand een goede therapeut? Liefst omgeving brabant/limburg? Help!

  • #2

    Nadine (woensdag, 28 maart 2018 10:18)

    Ja! Vooral dat theatrale! Dat in de etalage zetten van zijn problemen! 17 jaar na de scheiding ondervindt hij nog steeds problemen van mijn niet empatisch gedrag. En moeten mijn,ondertussen volwassenen, kinderen dit luid en duidelijk aanhoren. En ik krijg het op de een of andere manier altijd wel te horen. Van hem of via de kinderen. Die ook vinden dat ik niet overloop van empathie. Ik heb mijn ex altijd gesteund. Ook na het huwelijk was ik er voor hem. Ik heb me 10 jaar schuldig gevoeld dat ik bij hem wegging. Eigenlijk voel ik dat nog nog steeds, alleen doe ik niets meer met dat gevoel.
    Ik heb mijn problemen als alleenstaande moeder met een bedrijf, 3 kinderen en een ellenlange vechtscheiding altijd zelf opgelost. Niet aan de grote klok gehangen, zodat de kinderen niet via allerlei roddelcircuits nare dingen over hun vader zouden horen.
    Helaas heeft mijn onbaatzuchtige houding ervoor gezorgd dat hij , mijn ex , geloofd wordt door mijn kinderen en door veel van mijn toenmalige vrienden.
    Hij is in de ogen vanzichzelf het slachtoffer. En iedereen zal het horen! En gek genoeg geloven veel mensen hem.

  • #3

    Anneke Bakx (woensdag, 28 maart 2018 11:24)

    Ja, mooi en goed geschreven en ik ben er het totaal mee eens. Maar ik zit nu in een nieuwe fase met mijn n. moeder. Heb haar jaren niet bezocht. alleen een paar keer dingen geregeld met en voor haar die noodzakelijk waren. Was wel te veel en zwaar voor me, maar ik nam het op me. Dit was een verhuizing, die ik eigenlijk ook deed om mijn n. broer te ontlasten (heeft 2 linkerhanden en leeft in een droomwereld) én mijn zoon, die het druk heeft en een eigen gezin en ook al genoeg aan zijn hoofd met volgens mij ook een n. vrouw. Ik heb alles ook alvast geregeld voor haar sterven, want ze is nu 90 jaar en er was nog niks geregeld en er was te weinig geld. Samen met haar zelfs al de tekst van de rouwbrief opgesteld en zij had ook nog een paar dingen die ze er op wilden hebben. Prima...alles ligt klaar. Maar broer was het er niet mee eens en zoon ook niet, dus ik ben weer de boeman en moest me terugtrekken om niet gek te worden. Ik ben vorig jaar heel erg ziek geworden, van al die jaren die spanningen en nog veel meer met mijn eigen leven, wat ook een puinhoop was. En ik heb haar opgebeld. Sindsdien is ze heel lief voor me, als een klein meisje en dat gaat goed, tot er iemand anders in beeld komt. Dus ik hou het strak. Nu woont ze in een bejaardenhuis en het ging goed fout. Ze at niet en was heel depressief. In het begin heb ik wel met haar erover gepraat, en begrip getoond, maar ging niet daadwerkelijk over tot hulp bieden. Ben zelf nog heel kwetsbaar, mede door die ziekte (Reuma) en heb mijn handen vol aan beter worden en voor me zelf zorgen zoveel mogelijk. Maar vorige week ging ik haar (op mijn gevoel) opzoeken en kwam daar terecht in een hele vreemde situatie. Zij lag op bed. Ze was niet goed geworden....4 à 5 verpleeghulpen en ander personeel liepen af en aan en stonden rond haar bed en toen ik binnen kwam dropen die allemaal af met de mededeling, dat de huisarts die middag nog langs zou komen. Ik ben even gaan zitten, om zelf even krachten te krijgen na de autorit en erheen lopen en voelde al gauw aan, dat het iets anders was. Ik vroeg wat ze gegeten had die ochtend. Dat wist ze niet meer. "Een beetje tutti-frutti tussen de middag" zei ze. Ik had appelbollen mee voor ons twee en ik heb er één doorgesneden en voor haar gezet op haar borst op bed. Ik zei: "Als je hier trek in hebt, dan heb je honger, en dat is volgens mij het probleem" En heel langzaam begon ze te eten en liet alleen een stukje appel liggen, omdat die te zuur was in haar mond, waarin aften stonden en volgens de arts een schimmelinfectie. Maar ze wilde nog wel iets anders....en beschuitje. Ook dat gegeven en een kopje thee en binnen het half uur, zat ze weer rechtop in haar rolstoel bij mij aan tafel!!!! Dat was het probleem en dat was al eerder vastgesteld door de huisarts en er was astronautenvoer aangesleept, maar die lag ongebruikt in de koelkast! Sorry voor het lange verhaal, maar het is om iets te schetsen. Ik weet dat zij al heel lang een destructiviteit in zichzelf heeft. Het is niet de eerste keer dat ze totaal ondervoed was. En meer. Nu, zelfs onder het oog van zoveel personeel, was die zichzelf weer aan het uithongeren. En de huisarts maar tabletjes geven bij elk kuchje wat ze laat! Dus ik bekijk dat zo een paar dagen en heb alarm geslagen natuurlijk. En een plan opgesteld samen met haar om weer te gaan eten. Ook een cateringbedrijf is nu ingeschakeld. En intussen heeft ze natuurlijk heel veel aandacht gekregen! Want ze praten een mens ziek ook hier in Nederland. Ik heb zondag j.l. met haar een gesprek gehad en haar voorgehouden dat ze weer medicijnen zal krijgen als ze niet voor zichzelf gaat zorgen en dat ze dan weer ziek wordt. En ze houdt niet van pijn!!! Dus ik ben benieuwd. Nu was dit allemaal wel weer veel voor me, niet dit ingrijpen en de gesprekken met haar, maar het feit dat ik door mijn zoon en broer genegeerd word, is en blijft moeilijk voor me. Maandag heb ik haar gebeld...ze is weer helemaal in orde (voor zover!) alleen nog erg suf, maar zich meer bewust dat ze ook erg apathisch geworden was door de medicijnen. Dus ze is alerter. Maar ik merk dat het weer genoeg voor mij was. Nu weer terugtrekken en alleen gaan als ik het voel. Maar even vond ik het fijn, om voor mijn moeder te zorgen. Even dacht ik...we hebben een band, die misschien nu wel kan uitbreiden doordat ik desnoods voor haar ga koken!? Maar ik voelde wel al aan mijn eigen lijf dat het teveel was en niet gaat. Ik mag alleen nu blij zijn met af en toe een gesprekje met een klein meisje, die emotioneel nooit verder ontwikkeld is dan een jaar of drie! Maar dat is al bijzonder en ik praat niet meer over vroeger, wat er gebeurd is. Het is toch niet waar en ik kan dat nu ook loslaten gelukkig. Maar jaren heb ik er zelf zo'n behoefte aan gehad en liep ik natuurlijk tegen een muur. Maar ik pak mijn eigen leven weer op en ge verder met mijn heling.

  • #4

    Sandra (woensdag, 28 maart 2018 20:13)

    Jasmijn bedankt voor je krachtige artikelen. Ik heb pas sinds een jaar door dat mijn moeder een borderliner was. Altijd zo 'ontzettend bescheiden', maar ondertussen ging alle (vooral negatieve) aandacht altijd naar haar. Ik heb zo ontzettend vaak te horen gekregen dat ik koud en ongevoelig was en geen enkele moeite deed om me in haar te verdiepen. Ze kreeg vorig jaar kanker en haar laatste levensfase werd mij alles ineens duidelijk. Met als klap op de vuurpijl het gesprek met de persoon die zou spreken tijdens haar uitvaart. Daar antwoordde ze op de vraag wat de belangrijkste zaken in haar leven waren: het werk, de honden, muziek, caravan......... Hij: en de kinderen? Die wilden mijn liefde niet ontvangen. Daar zaten mijn zus en ik dan. Met het zweet op onze rug. Zo kan ik wel een boek vol schrijven. Mijn vader heeft altijd weg gekeken en haar gedrag goed gepraat. Hij had zijn handen vol aan haar. Ze heeft hem hun hele gezamenlijke leven tot op het bot vernederd en toch is hij altijd gebleven. Het bewust worden van mijn verleden helpt maar ik ben er nog niet. Ik heb nog steeds last van overdadige empathie. Ik heb gebroken met bijna al mijn vrienden. Die bleken bij nadere bestudering stuk voor stuk narcist te zijn. Wat een eyeopener! Ik voel me regelmatig eenzaam, maar ik heb ook het vertrouwen dat het steeds beter met me zal gaan en dat er fijne mensen op mijn pad zullen komen. Keep up the good work!

  • #5

    Jasmijn Couwenberg (donderdag, 29 maart 2018 13:16)

    Dank je wel weer voor jullie reacties lieve mensen! Fijn (nou ja, fijn?) dat het herkenning oproept en ik hoop dat het jullie weer wat nieuwe inzichten heeft gegeven. Nogmaals, het belangrijkste is: heb EERST maar eens empathie voor JEZELF. Wat heb jij nodig? Wat zou jij graag willen (voor jezelf)? Geef het aan jezelf. Nu. Vandaag. Je hebt het jezelf al zó lang onthouden!
    Onthoud dat anderen het prima zelf kunnen redden, dat jij nooit hun laatste strohalm bent en het dus niet jouw verantwoordelijkheid is. Je bent nooit verplicht om een ander te helpen. Dat klinkt misschien hard, maar wij als naasten moeten juist wat harder worden. Niet kil zoals zij, maar gewoon wat harder en assertiever. Want zouden zij ons helpen als we in de problemen zitten? Nee! Dat willen ze helemaal niet. Er is geen enkele wederkerigheid. Er is alleen misbruik. Kies alsjeblieft voor jezelf!

  • #6

    metha visser (vrijdag, 04 mei 2018 17:13)

    hoi esther.. (en iedereen natuurlijk) ik je heel mijn verhaal besparen maar ik voel en begrijp je onmacht hierin.. ik weet niet als om te “dienen”.
    door heel veel en alles te lezen over dit onderwerp is het mij duidelijk geworden.. er is niks mis met mij.. wees ook niet boos op jezelf.. kijk in de spiegel en zeg hardop tegen jezelf”ik hou van jou. je bent een prachtig mens.”dit heeft mij inzicht gegeven en ben wel onder behandeling om alles van me af te praten. praten en praten en vertellen.
    liefs metha