Het psychische geweld in de zaak Holleeder

Wie narcistisch misbruik heeft meegemaakt, zal veel herkennen in het proces van Willem Holleeder en in het boek 'Judas' dat zijn zus Astrid Holleeder schreef. In dit blogartikel bespreek ik een aantal ontwikkelingen en geef ik er mijn eigen visie op.

 

willem holleeder astrid sonja judas boek peter r de vries rtl late night psychisch geweld narcistisch misbruik narcist borderliner psychopaat

Het proces rond Willem Holleeder is in volle gang. In de media en op social media twijfelt men hier en daar aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van zijn zussen Sonja en Astrid Holleeder. Was het nou echt zo erg?

 

Zo zou het 'gitzwarte beeld' dat Sonja over Willem schetste, niet kloppen volgens Willems advocaat Janssen, omdat Willem cadeaus gaf aan Sonja en haar kinderen. Ja, dát ontslaat hem natuurlijk direct van alle verdachtmakingen.

 

Cadeaus vormen een perfect en bekend manipulatiemiddel in een omgeving van geweld. Waar geweld is, zijn ook lieve gebaren, om het slachtoffer aan de dader te binden.

 

Herkenbare uitspraken uit het boek 'Judas'

Ik twijfel er niet aan, omdat ik zóveel herken van het psychische geweld dat Astrid in haar boek beschrijft. Precies mijn narcistische ex en mijn borderlinemoeder, afgezien van de doodsbedreigingen en het fysieke geweld:

 

Enkele van de herkenbare uitspraken uit het boek 'Judas' van Astrid Holleeder: 

  • En bellen deed hij altijd, niet een keer, maar tien, vijftien keer achter elkaar als hij ons niet te pakken kreeg.
  • Als ze niet thuis was, ging hij bellen. 'Waar zit je? Wat ben je aan het doen? Kom even naar me toe, nu!' Het moest altijd NU!
  • Alleen al het zien van een oproep van hem roept spanning op, omdat ik weet dat er dan weer wat aan de hand is.
  • Maar hij wil niet logisch redeneren, hij wil gewoon een ander de schuld kunnen geven. Wat hij ook voor ellende aanricht, het is nooit zijn schuld, hij heeft nooit wat gedaan.
  • Alle scenario's die we hadden bedacht, golden ook voor het geval wij hém niet hadden gezien, maar hij ons wel. Dat gebeurde wel vaker. Dan ging hij eerst zogenaamd belangstellend vragen wat je gedaan had die dag, om te kijken of je het antwoord gaf dat paste in zijn observaties. Gaf je een fout antwoord, dan had je wat te verbergen en was je verdacht.

Voor buitenstaanders klinkt dit vreemd; voor slachtoffers van narcistisch misbruik is dit dagelijkse kost. Het klinkt ongeloofwaardig, maar is niet onmogelijk. Het gebeurt écht. En veel vaker dan men denkt. Zulk geweld speelt zich in menig Nederlands huishouden af. 

 

Medelijden met Willem

Astrid heeft zelfs nog medelijden met Willem. Ook dat is gebruikelijk bij psychisch geweld. Enkele uitspraken die ze hierover deed tijdens de zitting van afgelopen maandag

  • “Nu moet ik met het vooruitzicht leven dat hij vastzit voor de rest van zijn leven. Als ik een gebakje eet, dan weet ik dat hij dat nooit meer zal kunnen.” 
  • “Ik doe hem dit aan. Ik vind het heel zielig voor hem. Voor mezelf vind ik het heel vervelend, maar voor hem ook. Verraden worden door je eigen familie is niet niks. Dit is het ultieme verraad.” 
(terwijl zij het slachtoffer is, niet hij...)

Hoe heftiger de mishandelingen, hoe loyaler aan de dader

Maar als iemand jou écht mishandeld heeft, treur je toch niet om een gebakje? Ja, dus wel! Iedereen die een relatie met een narcist, borderliner, antisociale persoonlijkheid of psychopaat heeft gehad, of een ouder of ander familielid met zo'n stoornis heeft, wéét dat dit wél zo kan zijn. We hebben eindeloos medelijden met degene die ons kapotmaakt; niet omdat we dom zijn, maar omdat we zo geprogrammeerd zijn.

 

Hoe heftiger de mishandelingen, hoe loyaler je aan de dader blijft (en, helaas, hoe ongeloofwaardiger het voor de buitenwereld lijkt). Dát is juist het complexe en schadelijke aan psychisch (en fysiek) geweld.

 

Meebuigen met angst en terreur

Maandag zat Peter R. de Vries bij RTL Late Night. Hij wist goed te verwoorden hoe Astrid de terreur van Willem Holleeder ervaren moet hebben. Dat je in zo'n situatie 'moet meebuigen met de angst en terreur om het te kunnen overleven'. Hij vertelde: Dat is wat angst met je doet. Je probeert soms de lieve vrede te bewaren, wat je niet moet opvatten alsof er een goede relatie is – integendeel.

 

Een van de keren dat Willem het kantoor van Astrid weer eens onaangekondigd binnenstormde, haalde hij uit naar een secretaris die vervolgens onderuit ging. Heel vaak ging ze daar dan maar in mee om het niet nog erger te maken, want op het moment dat ze zou zeggen 'Willem, ben je nou helemaal gek geworden', dan kon hij daar ter plekke natuurlijk ontploffen, zei Peter daarover.

 

Mishandeling is NIET jouw schuld

Dus hoezo zouden de getuigenissen van de zussen niet waar zijn? Het klinkt bijna sadistisch om tegen een slachtoffer van mishandeling te zeggen dat het zijn of haar eigen stomme schuld is...

 

Niemand kiest ervoor om mishandeld te worden. Niemand wil graag mishandeld worden. Niemand.

 


Reactie schrijven

Commentaren: 10
  • #1

    Yvonne (woensdag, 14 maart 2018 08:56)

    Je bent helaas niet de enige ervaringsdeskundige (want een slachtoffer ben ik niet) die zich doodergert aan de onnozele publieke opinie. Wat een ergernis. Ik heb zo ontzettend veel medelijden met Astrid, Sonja, hun moeder en kinderen. Jezelf zo moeten verdedigen terwijl je niet om die ellende hebt gevraagd en dus, zoals blijkt, overdreven reageert. Verschrikkelijk. Bestond er maar een manier om al deze ellendige gehandicapten af te schieten naar een andere planeet. Ik ben bewust geen slachtoffer omdat ik weiger tegemoet te komen aan een van de machtswensen van een narcist. Het grandioze gevoel van overwinning als je doelwit gebombardeerd wordt als slachtoffer. Jij bent niet het slachtoffer. De narcist is het slachtoffer van een giga fout van de natuur. Namelijk het gebrek van een aantal wezenlijke hersenfuncties die je in staat stellen te kunnen liefhebben en genieten van het leven. Ik begrijp dus geel goed dat Astrid haar broer zielig vindt omdat hij dit in zijn leven nooit zal voelen.

  • #2

    Nora (woensdag, 14 maart 2018 10:17)

    Mooi geschreven Jasmijn !

  • #3

    AS (woensdag, 14 maart 2018 10:26)

    Ben het met je eens. Toen ik dit Inc de krant las hoopte ik alleen maar van harte dat de rechtbank door de (voor buitenstaanders tegenstrijdige) opmerkingen over de taartjes enzo heen kan prikken.
    Daarom is het noodzakelijk dat deze aspecten en gedragingen van zowel borderliners/narcisten als hun ‘overlevers’ in de rechtbank duidelijk door deskundigen worden toegelicht en uitgelegd, want je moet er niet aan denken dat dit allemaal niet in de volle omvang meegewogen wordt...

  • #4

    Anoniem (woensdag, 14 maart 2018 11:42)

    Vreselijk voor die familie van Willem Holleeder. Het maakt ander misbruik door borderliners/narcisten niet minder erg, maar van hem is bekend dat hij echt grof fysiek geweld gebruikt... Heel dapper van ze om toch tegen hem in te gaan!

  • #5

    Jac (woensdag, 14 maart 2018 12:20)

    Heel herkenbaar!!

  • #6

    Miranda (woensdag, 14 maart 2018 12:49)

    Exact zo is het. Ik heb inderdaad zelf vroeger al eerder uitgesproken naar familie toe dat ik zoveel van mijn ex-partner herkende als het ging om bepaalde handelingen en vele uitspraken van Willem Holleeder. Het is een soort betovering waar je in zit, je handelt denkt en spreekt in continue angst voor escalaties. En dat kan zelfs nog lang aanhouden als je de relatie hebt beëindigd en ver weg woont. En op een gegeven moment ga je langzaam de bevrijding voelen. Al is dat nog vaak moeilijk als het ook de vader van je kind is. Maar volharding en vertrouwen helpen je een heel eind op weg. Al is het helaas ook nog zo dat jouw nieuwe geluk of alleen al de rust die je nu hebt, een extra reden kan zijn voor de narcist/degene die je heeft mishandeld om proberen door te gaan met macht over je uit te kunnen oefenen al gaat het om een nietszeggend iets. De kunst van het loslaten komt dan om de hoek kijken. Want juist zo’n iemand verdient geen enkele plek in je leven.

  • #7

    tule (woensdag, 14 maart 2018 13:21)

    Zo iets komt mij herkenbaar voor. Voor menig buitenstaander is dit niet te pruimen. Hoe ver ga je door. Ja, die loyaliteit kent geen grenzen.

  • #8

    Joyce (woensdag, 14 maart 2018 14:53)

    Wat een mooie blog en artikel!
    Ik ben nog heel kort uit een soortgelijke relatie. Het artikel deed mijn trauma en pijn heel erg triggeren.
    Een enorme eetbui na het lezen!
    Ik ervaar een zware herstel dag vandaag.
    Herstel is zwaar. Toch voel ik dankbaar dat ik KAN herstellen. Er is veel moed en lef voor nodig om eruit te stappen.
    Het is mij gelukt. De liefde voor mijzelf was sterker. Sterker dan mijn angst.
    De angst is niet weg. Mijn leven is in puin.
    Opbouwen en gezond worden is in mijn kracht gaan zitten. Herstel is ook heel mooi!

  • #9

    Karin (woensdag, 14 maart 2018 19:46)

    Ik heb het boek van Astrid met veel herkenning gelezen. Mijn ex was gelukkig niet zo extreem als Willem is maar de gelijkenis is groot. Het bellen, controleren, wantrouwende, de constante spanning. Allemaal herkenning. Het meest tragische is misschien wel het feit dat deze type mensen niet te helpen zijn, de wereld is ziek, zij zijn het in hun ogen in ieder geval niet. Heel veel sterkte voor een ieder die nog in zo'n foute relatie zit en voor degene die de kracht hebben gevonden er uit te stappen. Blijf trots en wees strek.

  • #10

    Jasmijn Couwenberg (zaterdag, 17 maart 2018 09:18)

    Dank je wel voor jullie reacties en aanvullingen! Het is inderdaad ontzettend dapper van Astrid dat ze ermee naar buiten durft te stappen, zeker gezien de serieuze doodsbedreigingen en de publieke opinie van onwetend maar wel oordelend Nederland die ze ook nog eens over zich heen krijgt. Ze laat hiermee wel zien dat we allemaal een verborgen kracht in ons bezitten en dat we zoveel sterker zijn dan we denken. We kúnnen ontsnappen, hoe lang en zwaar die weg ook is. Het voelt vaak alsof mishandeling ons volledig kapotmaakt, en ja dat doet het deels wel helaas, maar er is altijd iets in ons dat niet kapot te krijgen is. Laat dat hetgeen zijn van waaruit we onze weg naar een gelukkiger en bevrijdend leven volgen!