· 

Worden slachtoffers zelf ook narcistisch?

Veel naasten van narcisten en borderliners vragen het zichzelf wel eens af: 'Ben ik nu ook een narcist of borderliner?' Gelukkig hoeft dat lang niet altijd zo te zijn. Check de volgende 6 punten.

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner narcistisch slachtoffers

Kinderen van narcisten en borderliners kunnen later ook een narcist of borderliner worden, maar dat hoeft lang niet altijd het geval te zijn. 

 

Hieronder vind je 6 punten die duidelijk maken dat familie en partners van narcisten en borderliners zelf vaak juist verre van narcistisch zijn:

 

1.Narcisten en borderliners zijn egoïstisch

Narcisten en borderliners denken alleen aan zichzelf. Andere mensen zijn er alleen maar om hen te dienen. Zij zijn god, zij hebben het moeilijk, zij willen gelukkig zijn, zij kunnen het niet alleen: daarom moeten anderen ervoor zorgen dat hun leven op rolletjes verloopt.

 

En jij? 

 

Vaak durf jij niet eens aan jezelf te denken omdat je leerde dat anderen altijd belangrijker dan jij zijn. Je cijfert jezelf compleet weg, voor iedereen, en benoemt anderen tot hoogste prioriteit in je leven. Je bent eerder het tegenovergestelde van narcistisch...

 

2.Narcisten en borderliners zijn dwingend

Aan al hun wensen moet worden voldaan; zo niet, dan dwingen ze het wel af. Ze verstrekken jou voortdurend opdrachten en gaan ervan uit dat jij deze nú en perfect uitvoert. 

 

En jij?

 

Vaak durf jij niet eens iemand om een gunst te vragen, laat staan dat je anderen ertoe dwingt. Bovendien leerde je dat je niets nodig hebt, dus waarom zou je ergens om vragen? Je gunt jezelf vaak niets goeds meer. Trouwens, daar heb je ook geen tijd voor, want je bent al druk genoeg met het realiseren van andermans wensen! 

 

3.Narcisten en borderliners vernederen en kleineren graag

Narcisten en borderliners zeggen alles wat ze denken, hoe kwetsend het ook is, en doen dit op dominante, beschuldigende en persoonlijke wijze. Van anderen pikken ze dit echter absoluut niet: anderen dienen hen te gehoorzamen

 

En jij?


Vaak durf jij nauwelijks je mening te geven omdat je bang bent dat anderen dat niet zullen accepteren. Je bent gewend van de narcist of borderliner dat daar straf op volgt, dus denk je dat iedereen jou wel zo zal behandelen. Laat staan dat je iemand zou durven vernederen of kleineren. 

 

4.Narcisten en borderliners kennen een extreme woede

Narcisten en borderliners worden woedend om het minste of geringste en ontsteken in een extreme, angstaanjagende en buitenproportionele woede, en dat keer op keer. Ze worden ontzettend makkelijk boos en gooien dit er zonder enige schaamte uit.

 

En jij?

 

Vaak slik jij al je boosheid in omdat je deze niet eens durft te uiten. En als je het een keer wel uit, is dat gezien de situatie juist heel normaal. Je wordt immers voortdurend onderdrukt én narcisten en borderliners vinden het helaas ook gewoon 'leuk' om agressie bij jou uit te lokken, waarbij ze zelf plotseling de rust zelve zijn, zodat ze jou nu als oorzaak van alle ellende kunnen benoemen...

 

5.Narcisten en borderliners blijven het slachtoffer spelen

Gezonde mensen vinden het fijn om te vertellen over de leuke dingen in hun leven, narcisten en borderliners vinden het fijn om vooral (permanent) te klagen en te jammeren over alles en iedereen, zonder een oplossing te zoeken. 

 

En jij?

 

Vaak voel jij je vooral de dader. Zodra je je ervan bewust wordt dat jij het slachtoffer bent, wil je niets liever dan je situatie veranderen. Je wilt immers geen slachtoffer blijven. Je zoekt naar een uitweg en de kracht in jezelf om op te staan en verder te gaan.

 

6.Narcisten en borderliners geven anderen de schuld

Alles is de schuld van anderen, want narcisten en borderliners doen niets verkeerd. Ze wijzen jou als schuldige aan van al het kwaad in hun leven. Zij zijn immers perfect en kunnen nooit ergens wat aan doen.

 

En jij?

 

Vaak geloof jij dat alles jouw schuld is. Wat de ander (de narcist of borderliner of wie dan ook) jou ook aandoet, je blijft dit vaak hardnekkig geloven en doet er alles aan om de boel recht te zetten en een 'beter' mens te worden. 

 



Reactie schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Karin (woensdag, 28 februari 2018)

    Beste Jasmijn, weer bedankt voor je blog!
    Het was het eerste wat ik tegen mijn psycholoog zei: ik ben toch niet net zoals mijn moeder en broer? Of ligt het alleen aan mij, ben ik 'vreemd' en veroorzaker van de problemen? Uitgeput en vermorzeld was ik via mijn huisarts bij een psycholoog beland. Moegestreden na een jarenlang kat en muisspel van mijn moeder en broer. Toen mijn vader in 1999 overleed werd hun gedrag voor mij steeds meer zichtbaar en gemener. Mijn vader was ws als een spons in het gezin geweest en zwakte hun gedrag af. Er was uiteindelijk niets meer over van mijn zelfvertrouwen. Nu ben ik twee jaar verder na mijn eerste kennismaking met mijn psycholoog en het is nu een half jaar na het overlijden van mijn moeder, door wie ik ook nog eens onterfd ben (ws aangemoedigd door mijn broer). Door het opeisen van mijn legitieme deel en het kindsdeel van mijn vader zijn veel feiten op tafel komen liggen. Moeder en broer (gemachtigde en executeur en enig erfgenaam) gunden mij het licht in de ogen niet. Mijn erfdeel/ testament van mijn vader is bv niet gemeld bij de notaris, toen ik onterfd werd. Met een advocaat eis ik nu hetgeen op waar ik recht op heb. Alle schenkingen/ kwijtscheldingen/ leningen aan mijn broer moeten 'terug in de pot' en hieruit wordt mijn portie uitbetaald. Vroeger had ik me schuldig gevoeld, wanneer ik een geldbedrag op zou eisen. Maar ik ben nu grotendeels hersteld van narcistisch/ borderline misbruik en bezit weer zelfvertrouwen en een gezond egoïsme.

  • #2

    Wendy (woensdag, 28 februari 2018 20:52)

    Dat is idd. ook waar ik vaak bang voor ben, "zou ik niet ook zo zijn". Die woede zit wel in mij in, daarom dat ik mezelf zo in vraag stel. Als het na een hele tijd slikken echt te veel voor me wordt kan ik ook uitbarsten in een allesoverheersende woede, die er dan af moet. Daarna voel ik me helemaal leeg en moe en na een nachtje slapen gaat het dan weer beter. Dat maakt me vaak angstig.

  • #3

    Romia (donderdag, 01 maart 2018 00:50)

    Weer een goed verhaal.. Ik ben zeer onder de indruk van alles wat je hebt geschreven. Bedankt daarvoor!

  • #4

    Els (donderdag, 01 maart 2018 16:19)

    Voor degenen die bang zijn dat ze ook narcistisch zijn:het feit dat je het je afvraagt en je er zorgen om maakt , is het bewijs dat je NIET narcistisch bent. Een narcist zal dit zichzelf nl nooit afvragen want het ligt niet aan hen maar altijd aan een ander.

  • #5

    Jasmijn Couwenberg (dinsdag, 06 maart 2018 20:12)

    Dank je wel voor jullie reacties, Karin, Wendy, Romia en Els! Het is onze grootste nachtmerrie hè ;-)

    Els, je slaat de spijker op zijn kop: zo is het precies!

  • #6

    Suus (vrijdag, 09 maart 2018 00:03)

    Zo herkenbaar ieder keer weer en het helpt me zo goed als ik het lees. Jasmijn jou 6 punten zijn mijn leven. Het is heel moeilijk en ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik zie nu in dat het niet mijn schuld is. Het doet heel veel pijn nu ik het door heb hoe ik al die tijd ben behandeld. 6 Jaar een relatie met iemand met borderline is een hel geweest. Nu moet ik ervan af komen en dat is niet makkelijk, want borderliners accepteren geen nee. Maar door jou verhalen te lezen gaan mijn ogen heel ver open! Erkenning en ik ben niet de enige. Bedankt Jasmijn je hebt mij nu al enorm geholpen, mijn strijd is nog maar net begonnen maar ik ga ervoor.

  • #7

    Shihtzu (vrijdag, 16 maart 2018 17:49)

    En wat kan je aan doen als je als Moeder, kontakt door je zoon vernedert wordt omdat meneer geen tegenspraak duld en iedereen naar zijn pijpen laat dansen?

  • #8

    Karin (zondag, 25 maart 2018 15:13)

    Lieve allemaal,
    Ik ben 50 nu en weet gewoon niet meer hoe te leven. De pijn binnenin is soms ondraaglijk. Mijn narcistische vader is 1,5 jaar geleden uit het leven gestapt. 4 jaar geleden vernam ik pas via internet wat narcistisch ouderschap werkelijk inhoud en alles was meteen zo klaar als een klontje. Gelukkig had ik wel een goede moeder (4jaar geleden gestorven), aan de rest van het gezin en familie had ik niets. Ondertussen leef ik alleen en zijn mijn volwassen zonen uit huis. Met hen heb ik een fijne band maar voor de rest lijkt me niets te lukken. Alsof na al die jaren ineens alle pijn naar boven komt? Ik sluit me op en af van iedereen, ben depressief, kom niet meer buiten. Ik heb mijn huisarts gemaild om een begin te maken aan deze ellende. Ik versta niet hoe ik nu ineens zo een wrak geworden ben... Net alsof ik telkens opnieuw moet beginnen en dit wordt steeds moeilijker. Ook ik stelde en stel me nog regelmatig de vraag of ik zelf ook narcistisch ben. Mijn arts zegt dat hij net het tegenovergestelde bij me ziet, maar waarom kan ik dan geen relaties opbouwen met anderen? Ik mis vriendschap zo erg... Ik kan moeilijk verwachten dat mijn zonen alle leegte opvullen. Te gek voor woorden... Ik hoop echt dat iedereen die dit meegemaakt heeft of nog doorleeft hulp en inzicht mag vinden. Ik wens iedereen heel veel warmte, vriendschap en rust toe <3