De telefoon als machtsmiddel van narcisten en borderliners

Narcisten en borderliners willen je volledig controleren. Laat het mobieltje daar nou net hét ideale middel voor zijn. Zo kunnen ze je zelfs nog controleren als je niet bij hen in de buurt bent. In dit artikel noem ik wat voorbeelden van de telefoonterreur door mijn narcistische ex-partner.

 

telefoon mobiel bellen opnemen gebeld narcisten borderliners stalking telefoonterreur wantrouwen

Tegenwoordig hoef ik niet meer op mijn telefoon te letten. Die kan ik nu gewoon in de woonkamer laten liggen als ik in de keuken bezig ben. Vroeger moest ik altijd direct opnemen voor mijn narcistische ex-partner. Ik sleepte mijn mobiel overal mee naartoe, en rende er op af als ik toch even enkele meters er vandaan was.

 

Pure waanzin hoe iemand je zo op afstand kan besturen alsof je een robot bent: dat je zó angstig bent om je telefoon niet te horen of om te laat op te nemen omdat je weet dat je dan gestraft wordt... zo werkt telefoonterreur door narcisten en borderliners.

 

'Waarom geef jij je nummer aan andere mensen?'

Voor mijn werk destijds werd ik regelmatig door mensen gebeld voor afspraken. Vaak stond ik in dubio: ik zou vanmiddag naar hem toe gaan, maar ik verwacht ook een telefoontje. Met hem in de buurt kon ik niet normaal aan de telefoon zitten: hij wilde weten wie mij belde, waar het over ging, waarom ik mijn telefoonnummer zomaar aan iedereen gaf, wat die mensen van mij moesten, of ze soms méér van mij wilden, waarom ik vriendelijk sprak (o wee als ik even lachte!) en natuurlijk of het een man of vrouw was.

 

Wat ik ook zei, hij geloofde me nooit, beschuldigde me van rare dingen en werd boos, waarmee de toon gezet was voor de rest van de dag. Het gebeurde echt meerdere keren dat ik mijn telefoon op stil zette om deze toestanden te voorkomen, en dan moest ik op mijn werk weer een smoesje verzinnen waarom het nou nog steeds niet gelukt was een afspraak met iemand te maken.

 

Oproepgeschiedenis wissen

De oproepgeschiedenis en internetgeschiedenis wiste ik altijd wanneer ik naar hem toe ging, wat niet altijd even handig was in verband met mijn werk. Er zat uiteraard een pincode op mijn telefoon, maar stel nou eens dat hij me zou dwingen om mijn telefoon in te zien, dan kon hij in ieder geval niets 'verkeerds' vinden.

 

Voor schut zetten

Hij belde ook altijd wanneer hij wist dat ik bezoek had of ergens op bezoek was. Een vriendin kwam een keer even iets brengen toen hij me precies op dat moment belde. Ik was al bang voor wat er zou gebeuren, maar was ook bang voor de consequenties wanneer ik niet zou opnemen. 


Dus nam toch maar op... Ja hoor, hij was dronken, zat weer ergens in een kroeg, en begon me direct uit te schelden. Ik probeerde hem zo snel mogelijk weer weg te drukken wat door de paniek niet meteen lukte, en die vriendin hoorde zijn geschreeuw. Ze keek wel verbaasd, zei verder niets, ze wist ook niets af van hoe mijn relatie werkelijk in elkaar zat. Ik schaamde me rot en begon gauw over iets anders.

 

Even pesten!

Hij belde ook eens om te zeggen dat hij op het strand zat en omringd werd door allemaal mooie dames. Weer een van zijn vele pesterijen. Ik werd boos en moest zo hard huilen dat mijn ogen helemaal rood werden. Laat ik nu net een uur later een belangrijke afspraak voor mijn werk hebben... die ik moest afzeggen omdat ik me zo niet kon vertonen.

 

Telefoontrauma?

Ik hou nog steeds niet van bellen en gebeld worden en doe het ook nooit meer, tenzij noodzakelijk. Zo belde ik pas een instantie die mij later zou terugbellen. Dan raak ik al gestrest, wetende dat mijn telefoon over kán gaan. En als hij dan overgaat, voel ik gewoon de paniek binnenin me. Alsof er iets in mij geactiveerd wordt, dat ik direct paraat moet staan omdat het anders ernstige gevolgen zal hebben... Hoe een simpel telefoontje je zo op de kast kan jagen...

 

Meer lezen over telefoonterreur door narcisten en borderliners

Telefoonterreur door narcisten en borderliners komt ook in mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' voorbij. Andere blogartikelen over dit onderwerp zijn: 

 

* Telefoonterreur door narcisten en borderliners

* Wat als de narcist of borderliner weer contact opneemt?

 

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Wendy (woensdag, 17 januari 2018 08:34)

    Ik ken het helemaal, Jasmijn, maar dan met mijn vader, schoon-moeder en verkeerde-gekozen vrienden. Ik heb inmiddels ook een vorm van fobie voor de telefoon ontwikkeld, en trek de huis telefoon er 's avonds ook altijd uit en zet de mobiel uit rond etenstijd, want er zijn altijd idioten die ver na 21:00 bellen, wat ik verschrikkelijk vind. En de mobiel zet ik altijd op stil overdag, en ik bel altijd liever mensen terug, dan dat ik opneem. Gelukkig heb ik de telefoon niet vaak nodig op mijn werk.

    Mijn vader was altijd de gene die mij "achterna" zat, en als ik niet snel genoeg opneemde, zei hij "Waar was je nou?". Een keer was ik zo zat, dat ik zei: "Ik was opgebeamd naar de Starship Enterprise, en we hebben de halve Galaxy afgelegd, nou goed?" Voor een keertje werd hij niet boos, omdat hij het wel wat grappig vond dat ik het zo beantwoorde.

    Mijn schoonmoeder (inmiddels mee gebroken, gelukkig) ging vroeger zo ver, dat ze altijd zat te zeuren dat "we haar nooooit belden", terwijl we dat altijd wel deden. En godverboden als we een keertje niet opnamen. Dan wilde ze er alles van weten waarom we niet opnamen, of we "waren te goed om met haar te praten." De tiranie!

    Vindt je het gek dat je de telefoon zo verschrikkelijk vindt? Ik niet. Op kantoor heb ik mijn collages zo ver gekregen dat zij de eerste "oppak" persoon zijn, en niet ik, omdat ik een paar keer lichtelijk door het lint ben gegaan, omdat een telefoongesprek weer eens helemaal verkeerd ging, omdat ik in de zenuwen was. Ik heb het ze ook uitgelegd. En we hebben een compromie gesloten, dat ik niet de telefoon helemaal zou ontwijken, maar ik hoef hem ook niet als eerste op te pakken.

    Dus bij deze, opnieuw, kan ik volkomende met jouw verhaal relateren. Ze zeggen wel eens dat dit soort dingen je sterker maken, en tot op een zekere hoogte is dat ook zo. Maar ik vind dat de schade veel groter is, en het kost veel tijd om die wonden te helen.

    Een hele fijne dag, Jasmijn, en bedankt dat je opnieuw een heel goed artikel hebt gedeeld!

    Wendy

  • #2

    Karin (woensdag, 17 januari 2018 11:30)

    Jasmijn, bedankt weer voor je blog! Ik voel de kriebels alweer opkomen als het gaat om telefoneren met een borderliner/ narcist. Dan denk ik aan de telefoonterreur van mijn moeder. Met perioden van iedere dag bellen of juist weken niks van haar laten horen. Uitgeput was ik door de gesprekken met haar. Ze zoog mijn ziel leeg; er was niets meer van me over. Drie jaar geleden verbrak ik het contact en ze is vorig jaar overleden. Ik voel complete rust en heb mijn leven weer op de rit.
    Maar ik blijf een hekel houden aan telefoneren. Afspraken met vrienden/ kennissen maak ik het liefst via de mail. Ik bel nooit mobiel; heb alleen een oude Nokia voor noodgevallen. Mijn ipad is mijn communicatiemiddel.
    Mijn moeder 'bestookte' ook mijn broer, maar hij vond het wel prettig geloof ik. Ik hoorde weleens dat ze met hem belde, wanneer ik bij haar op bezoek was: 'ach jongen, moet je zo hard werken? Kom je vanavond nog eten? Hoe laat kom je? Ik heb je overhemden al gestreken.........' Het leek wel of ze met hem getrouwd was. Mijn broer woonde 'zelfstandig', maar deed verder alles samen met zijn moeder.

  • #3

    tuinvrouw (donderdag, 18 januari 2018 23:39)

    Ik heb een vriend van wie de telefoon volledig wordt afgetapt door zijn vriendin. Ik weet niet, hoe ze dat doet, maar als hij het waagt mij te bellen of te appen, krijg ik 10 minuten later een apje van haar met termen als 'vuile hoer' erin. Ze heeft hem ook meerdere keren een ander nummer bezorgd met de opdracht dat nummer niet aan zijn vrienden bekend te maken, laat staan aan zijn vriendinnen. Hij durft geen eigen telefoon te kopen, omdat ze die toch stuk gooit, zodra ze hem vindt. En ze vindt altijd alles, want ze doorzoekt zijn huis volledig. Ik heb hem al anderhalf jaar niet gezien, want ze laat het niet toe. En toch blijft hij van haar houden en blijft hij bij haar en laat zich controleren. Heeft zelfs medelijden met haar, omdat ze zo lijdt onder zijn gedrag. Ze raakt daar namelijk volledig van overstuur en kan dan niet eten en vermagert totaal volgens hem. En dat kan hij niet aanzien.

  • #4

    Jasmijn Couwenberg (vrijdag, 19 januari 2018 15:56)

    Wat herkenbaar jullie reacties! Dank je wel! En dat ik niet de enige ben met zo'n fobie...

    Wendy: wat fijn dat je het zo hebt kunnen regelen op je werk en dat je het gewoon kon uitleggen! Neemt toch wat stress weg. Inmiddels heb ik voor mijn werk al een paar jaar geen telefoon meer nodig gelukkig, ik zou het niet meer kunnen ook.

    Ja, je hebt helemaal gelijk dat het ons tot op zekere hoogte sterker maakt. Ik zie bij mezelf wel verschil tov een aantal jaar geleden. Durf bijv. in vriendschappen eerder aan te geven wanneer ik iets niet prettig vind, al kan ik dan zo ongeveer gelijk vertrekken... En een terugval naar alle pijn en verdriet duurt korter dan vroeger, maar zulke sombere periodes zullen misschien wel nooit helemaal verdwijnen. De schade blijft groot en is denk ik op bepaalde gebieden niet altijd meer volledig te repareren, zoals het telefoongebeuren, groepsangst, zonder familie leven.

    Karin: die rust is goud waard he! Zo herkenbaar wat je over die uitputting schrijft. Ze zuigen je leeg als vampieren, mijn moeder ratelde altijd als een gek door wat op zo'n moment letterlijk als een hersenspoeling aanvoelde, brrr...

    Tuinvrouw: dit is heel ziekelijk! Er zullen vast wel speciale programmaatjes voor bestaan om dat te doen. Zulke types zijn daar heel slim in en weten precies hoe ze dat moeten doen. Ze kunnen er ook zeker toe in staat zijn om dat vermageren opzettelijk te doen... een gestoorde manier van aandacht trekken, het ideale bindmiddel. Heb zoiets eens met mijn moeder meegemaakt, was heel erg vaag allemaal, en plots was het hele eetprobleem weer verdwenen. Daarvoor was het voortdurend onderwerp van gesprek, jammeren en zielig doen... (=aandacht)

    Fijn weekend allemaal!

  • #5

    EK (zaterdag, 20 januari 2018 16:22)

    In 2014 had ik 4 maanden wat met een narcist. Ik had nog een oud mobieltje. Op aanraden van hem een smartphone genomen. Ik werd al elke ochtend om half 7 door hem gebeld als hij onderweg naar zn werk was. En met die smartphone via WhatsApp gebombardeerd met appjes. Als ik toen toch wist wat ik nu wist... dat was de fase van ‘ophemelen, conditionering en controle krijgen’. In die tijd werd ik voor een dubbele whiplash behandeld. Doodmoe was ik van de behandeling. Reed ik naar huis, kreeg bericht, maar ik was aan t rijden dus ik reageerde niet. ‘Niet reageren is ook een reactie’ kreeg ik toen. Je schrikt je de klere van zoiets. Juist op de momenten waarvan hij wist dat ik moe, zwak of vatbaarder was, ging hij juist jennen en onder Mn huid kruipen. Ik heb nog een pesthekel aan WhatsApp. Mn zus ging me pasgeleden via WhatsApp en bellen me vertellen wat ik moest doen ivm Mn moeder. Bij haar is controle een manier om haar angsten te onderdrukken maar ze heeft mij ook in haar vorm willen persen. Geen kwade bedoeling maar overlevingstactiek maar ik sta dat niet meer toe. Als zij dat zo wil doen: prima, maar ik wil er geen last van hebben. Maar toen zij dus begon te appen en als ik niet reageerde binnen 10 minuten (ik was aan t werk) bellen, zat ik tegen t plafond aan van de stress. Ik heb dat heel gauw een halt toegeroepen. Ik ben door die maloot al in t ziekenhuis beland; door pure stress stopte mn lichaam ermee. Ik kan en wil niet meer door anderen beheerst worden.