· 

De verstikkende moeder-dochterband bij borderline

Vanuit hun extreme verlatingsangst willen borderliners het liefst samensmelten met anderen. Ze zien anderen als verlengstuk in plaats van individu. In dit artikel beschrijf ik het verstikkende gedrag van mijn borderlinemoeder.

 

borderlinemoeder borderliner borderliners baby kind dochter www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik

Een kind biedt de ideale oplossing voor de extreme verlatingsangst van borderliners: het kind is immers volledig afhankelijk van zijn ouders.

 

Zoals de Amerikaanse psycholoog Daniel A. Bochner in zijn boek 'The Emotional Toolbox: A Manual for Mental Health' vertelt: 


“Als een borderliner een baby krijgt, krijgt ze precies wat ze denkt nodig te hebben. Waar een echte samensmelting met een andere volwassene en tegelijkertijd de controle hierover houden bijna onmogelijk lijkt, is dit precies wat de borderliner met een baby wel bereikt.” 

 

Een baby die alleen maar op de wereld wordt gezet om zijn gestoorde borderlinemoeder te dienen... Zo'n kind wordt zijn hele jeugd gegijzeld en zal altijd blijven denken dat het nergens anders goed voor is en geen bestaansrecht heeft. 

 

Ik kon niets voor mezelf doen

Ik zat graag in mijn eigen kamer. Ik maakte huiswerk of deed mijn eigen dingetjes, zoals tekenen en schilderen. Ze zei wel dat ik daar goed in was, maar ondertussen waren mijn aandacht en tijd natuurlijk niet bij háár. Dus probeerde ze met allerlei toneelstukjes mijn aandacht en tijd weer naar zichzelf te verleggen.
 
Ik zat een keer aan mijn bureautje in mijn kamer te tekenen, ik was een jaar of zestien, zeventien. Vanuit de woonkamer klonk meerdere malen heel hard gezucht. 'Mama zit weer alleen, hè', zei ze tegen de kat. Ik reageerde niet, waarop ze uiteindelijk mijn kamer binnenliep, vragend of ik 'nou ook eens een keer in de woonkamer kom zitten' want zij 'zit ook maar alleen'. Met tegenzin sjokte ik achter haar aan.
 
Na het avondeten probeerde ik altijd zo snel mogelijk weer terug naar mijn kamer te gaan. Voorzichtig en stamelend, me bijna verontschuldigend, zei ik dan: 'Ik ga weer naar mijn kamer', in de hoop dat ze niet boos zou worden. 's Avonds ging de televisie aan en moest ik mee kijken, naar dezelfde programma's uiteraard als waar zij naar keek.

 

Als tiener ieder weekend met je moeder op stap...

Ik moest ieder weekend met mijn borderlinemoeder op stap. Naar de supermarkt, het winkelcentrum, de winkels in de buurt, de winkels in de stad. Altijd moest ik haar vergezellen. Altijd een druk programma voor de boeg.

 

Als tiener wil je in het weekend vooral uitslapen, wat zij belette. 's Morgens keek ze om de hoek van mijn kamerdeur (die altijd op een kier stond en nooit dicht mocht zijn): 'Ben je al wakker?' Bewoog ik, dan kwam ze direct mijn kamer binnen en moest ik opstaan. Daarom probeerde ik me zoveel mogelijk stil te houden.
 
Al zette ze dan grotere middelen in: de radio zo hard aanzetten dat ik niet meer kon slapen. Die radio stond in de woonkamer, zo'n tien meter bij mijn kamer vandaan. En dan wist ik: 'Ik moet weer mee, zucht...' 

 

Schijngezelligheid

Zag zij iets moois in een winkel, dan moest ik het bijna uitgillen van enthousiasme. Zag ik iets moois voor mezelf, dan was ze beledigd. Niet altijd, en ook kon het tussendoor soms best gezellig zijn. Dat is dan weer het wisselvallige karakter van borderline.

 

Nu weet ik dat het één grote illusie was, dat het nooit écht gezellig was, het leek gezellig. Want één verkeerd woord, een verkeerde blik of een seconde zonder aandacht vatte ze op als afwijzing en verlating; weg gezelligheid. Het was allemaal niet echt. Het was een schijngezelligheid.

 

Tegenwoordig vermijd ik dat winkelcentrum: ik krijg het er benauwd. Alsof haar verstikkende sfeer er nog altijd hangt...

 

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Wendy (woensdag, 10 januari 2018 08:33)

    Weet je, nu je dit "vergezellen" en vroeg opstaan zo beschrijft, was mijn moeder ook zo. Niet dat we elk weekend gingen kledingwinkelen of zo, maar wel naar de supermarkt. En heel vaak wilde ze me vroeger uit bed als tiener "want ze had me nodig" (de meeste klussen in huis doen, en alle dieren voeren, bij haar zijn, etc.). Maar ik zag haar nooit als Bordeline. Mijn vader was een Narcist (zelfde type als Donald Trump), en mijn moeder was "een meeloper", en nam ook veel van zijn maniertjes over. Ook was ik het zwarte schaap van de familie (ouders en drie dochters, en ik was de middelste), omdat ik de enige was die tegendruk gaf, en dus regelmatig de "narc fury" over mij heen kreeg. Ook herken ik heel erg in je verhaal dat jij je eigen mening niet mocht hebben. Ik ook niet. Ook ik kan aardig tekenen, maar het moest altijd klein gehouden worden en ik mocht niet naar de Kunst Academie. Ik moest dan maar verpleegster worden, ook al was ik lichamelijk (artritis en rug) niet in orde. Natuurlijk is het niet genoeg om een conclusie te maken, maar met alle andere rare dingetjes erbij, begin ik mij af te vragen of mijn moeder ook een vorm van Bordeline had. Of dat ze zo onder de plak van mijn vader zat, dat ze simpel weg rare kronkels maakte in haar hoofd en met haar kinderen. Heel erg bedankt voor je verhaal. Het heeft met echt aan het denken gezet. - Wendy

  • #2

    Peggy (woensdag, 10 januari 2018 09:29)

    Heeeeeeeeeel herkenbaar wat je schrijft over die schijngezelligheid en terwijl op de tippen van je tenen moeyen lopen......

  • #3

    Wendy (woensdag, 10 januari 2018 09:37)

    Heel herkenbaar.

  • #4

    Jasmijn Couwenberg (zaterdag, 13 januari 2018 12:07)

    Wat zwaar voor je Wendy! Jij kon dus ook al geen kant op in je jeugd...

    Iemand kan narcisme én borderline hebben, of de ene stoornis met trekken van de andere stoornis. 37% van de mensen met de ene stoornis heeft ook de andere stoornis... Over narcisme is zoveel meer te lezen dan over borderline. Mensen concluderen dan dat ze met een narcist te maken hebben, terwijl het ook een borderliner kan zijn of een narcist met borderlinetrekken.

    Niet zonder gezelschap kunnen komt vooral bij borderliners voor vanwege de extreme verlatingsangst. Narcisten hebben ook wel verlatingsangst, maar veel minder en anders.

    Bij mijn ex herken ik alles van narcisme, zijn verlatingsangst was dan echter weer typisch borderline, wat ik pas later ontdekte toen ik over borderline ging lezen. Hij lag ook wel eens letterlijk op de grond te kermen dat hij zo zielig was... ook dat doen narcisten niet zo gauw vanwege hun 'hoge' status die ze zichzelf hebben toegekend.

  • #5

    Anneke (woensdag, 05 september 2018 17:31)

    Heel erg herkenbaar!