Breken met je narcistische of borderline ouders

Op het breken met je ouders rust nogal een taboe. Daar dénk je niet aan, punt. Maar het gaat niet om de status van 'moeder' of 'vader'. Alsof dat hen een vrijbrief geeft om jou te mishandelen! Niemand mag jou mishandelen, het is jouw volste recht om zulke personen uit je leven te weren.

 

breken met je ouders narcist borderliner narcisten borderliners narcisme borderline narcistisch misbruik psychische mishandeling taboe narcistische wereld ontvlucht boek

Ik ga niemand zeggen wat te doen, maar vertel gewoon hoe het voor mij was. Breken met mijn borderlinemoeder was een ongelofelijke opluchting en bevrijding!

 

Ik heb mijn leven weer terug, leef weer in vrijheid, kan doen en laten wat ik wil, zonder compleet aangestuurd en afgestraft te worden voor iedere 'misstap' die ik zet. 

Bemoeienissen en commentaar

Stel je eens voor dat ze nu nog in mijn leven was geweest. Ik zou niet openlijk durven praten over de mishandelingen. Ik zou me nog steeds onderwerpen aan haar. In de toekomst wil ik gaan verhuizen. Zij zou zich direct overal mee bemoeien. Meegaan naar iedere bezichtiging. Meegaan om nieuwe spullen te kopen. Ondertussen overal commentaar op geven. Ik zie het al helemaal voor me...

 

Wil ik dat vermijden, dan moet ik alles stiekem doen, smoesjes verzinnen en op mijn tenen lopen zodat ze er niet achter komt. Al komt dan geheid vroeg of laat de vraag 'Waar en wanneer heb je dit en dit gekocht, waarom heb je dat en dat gedaan, waarom houd je mij overal buiten', enzovoorts. Met narcisten en borderliners om je heen heb je geen enkele bewegingsvrijheid meer.

 

Pure jaloezie en afgunst

Ze leerde mij ook altijd voor het goedkoopste te kiezen. Alsof ik niet méér waard ben. Ze gaf bijvoorbeeld altijd af op mensen die een nieuwe keuken of badkamer kochten: 'Veel te duur', 'Wat een onzin', 'Wat denken die mensen wel niet', 'Wat een arrogantie!' Pure jaloezie, weet ik nu. Niemand mocht het ook maar ietsje beter hebben dan zij, en was dat wel het geval, dan probeerde zij dat kapot te maken. Dat is een van de vele destructieve kanten van narcistisch misbruik.

 

Hoezo ben ik het niet waard?

Het leerde mij om mezelf niets goeds te gunnen, want dan zou ik 'arrogant' zijn. Zo heb ik in mijn huidige woning weinig opgeknapt, al had dat wel gekund, maar ik vond het niet 'nodig'. Ondertussen krijg ik steeds meer mijn eigenwaarde terug en denk ik: waarom niet? Ik wil heel graag een mooie badkamer, waarom zou ik dat niet mogen?

 

Vroeger zou ze heftig geprotesteerd hebben om me van dat idee af te brengen. Nee, ik mocht niets leuks voor mezelf doen, ik moest lekker in mijn minderwaardigheidscomplex blijven zitten. Veel makkelijker voor haar om overheen te walsen. Hoe minderwaardiger ik me voel, hoe grootser en fantastischer zij zich kan voelen.

 

Nog zoveel meer voorbeelden

Zo kan ik nog meer voorbeelden noemen waarvan er een aantal ook in mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' beschreven staan. Voor nu is het tijd om dit artikel af te ronden, want naar die onzichtbare emotionele gevangenis wil ik nooit meer terug. Niet in het echt, en niet in gedachten.

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Anneke Bakx (woensdag, 27 december 2017 10:33)

    Ik heb het boek nog niet, maar ben wel geïnteresseerd. Ik heb echter al 2 boeken gekocht dit jaar en ben nog erg bezig met alles. Ik ben ook erg ziek geworden dit jaar en richt mijn energie op genezen en bijkomen van alles wat gebeurd is. Want dat is blijkbaar de boodschap van mijn ziekte...het is veel te veel geweest!!! UITPUTTING!! En ik was al ziek, al 28 jaar en ik dacht dat ik al zo veel minder deed en verwerkte!!?? Maar blijkbaar was het niet genoeg. Nu begin ik langzaamaan te beseffen dat ik totaal geen "ZELF"meer had. Leeg geroofd door drie Narcisten in mijn directe omgeving, t.w. mijn moeder, mijn broer en ik was gehuwd geweest met een N. Uit dat huwelijk is een zoon geboren en daar is een heel verhaal rond, maar het komt er op neer dat het een geval van Ouderverstoting naar mij toe en ik heb het niet geweten dat het dat was. Gelukkig door Internet ben ik veel te weten gekomen en kan ik het een plekje geven. Nu echter, sinds ik zo ziek werd dit jaar heb ik weer contact met mijn moeder. Maar dat is geen flauwekul!! In het begin was ik zo ziek dat ik het over me liet komen, haar vele telefoontjes, met de vraag hoe het met me ging. Ik maakte er gebruik van en ik klaagde, wat ik nooit doe tegen haar, zoals zij al heel haar leven klaagt. En ze luisterde. Ik dwong haar te luisteren en ze deed het!!?? Aanvankelijk. Maar toen ik weer wat sterker werd keerde het tij zich weer. Het ging weer om haar as usual. Dan ontplof ik of ik word keihard. Of ik negeer haar telefoontjes. En toch heb ik er dan weer even last van....schuldgevoel. Moet ik weer even gaan liggen en op mezelf inpraten. Maar het gaat. Dus ik zoek een manier om toch niet te breken, want dat heb ik heel veel en heel lang gedaan. Het was blijkbaar toch de bedoeling dat ik contact had. De vraag is alleen wanneer en hoe. Soms, heel soms raak ik in gesprek met dat kleine meisje, wat enorm eenzaam is en het ook niet weet. Dat punt heb ik al een paar keer bereikt door de jaren heen met haar. Ik doorzie alles en dat weet ze. Maar ze valt oh zo gauw weer terug in haar aangeleerde komedie en het moedertje en omaatje spelen, hetgeen ze niet kan. Want zo gaat dat, in het leven van een N. Ze voelen niks....dus ze doen maar wat! En daarin worden ze zo gevaarlijk, omdat je het niet verwacht van een moeder of een broer of een eega. Ik ben hooggevoelig en heb door alle schuld die ik van 3 kanten naar mij toegeschoven kreeg, me alles aangetrokken en dat begint gelukkig te veranderen. het word tijd....ik ben 63 jaar! Ik begin te leven zachtjes aan....met goeie vrienden en met mijzelf, die ik nooit gehad heb!!!

  • #2

    Wendy Webster (vrijdag, 29 december 2017 17:03)

    Toen Michael en ik braken met Michael's familie, die grotendeels uit narcistische mensen bestaan met een paar "meelopers", was dit een hele grote opluchting, net zoals bij jou, Jasmijn.

    Nu is het voor mij als "schoondochter" een beetje makkelijker om weg te stappen in zo'n situatie, maar Michael had ontzettend last van schuldgevoelens. Maar op het moment dat hij ze allemaal een brief schreef om het contact te verbreken, was hij er goed en wel klaar voor, en werd hij niet meer overweldigd door het valse schuldgevoel, dat hem zo ziek maakt.

    Michael heeft heel veel last van de narcistische misbruik, sexueel misbruik en andere mentale problemen die door de wisselwerkingen in zijn familie (grotendeels) zijn veroorzaaktn door de jaren heen. Hij werkt bijvoorbeeld op dit moment ook niet, en is nu een "huisman" voor mij en onze 3 katten. Hij heeft nu genoeg tijd, samen met zijn psycholoog, om te herstellen, zonder dat zijn familie hem constant kapot en gek maakt.

    In mijn geval was mijn vader, die ook een narcist was, mij voor met het breken van contact. In 2005 werd hij gediagnostiseerd met longkanker, en na 6 weken was hij overleden. Tot op het eind was hij een drama queen en moest over iedereen controle hebben. En zelfs na zijn dood heeft hij ons nog 3 jaar bezig gehouden om al zijn bezittingen uit te zoeken, omdat - door een nog steeds onbekende reden - zijn testament niet in orde was.

    Dankzij jou website, boek en ook de videos op Youtube, ben ik er eindelijk achter waarom dingen waren en nu zo zijn. En dat je echt MOET breken met narcisten, ook al zijn ze familie, en ook al zit je met stapels (valse) schuldgevoelens, anders ga je psychisch hartstikke kapot.

    Persoonlijk zit ik nu in een soort stadium van "heel heel erg kwaad zijn". Ik ben echt zo zo boos op mijn vader en op mijn schoonfamilie. En natuurlijk mag ik dit wel zijn, maar men koopt er zo weinig voor (misschien wel een 5 minuten voldoening als ik ooit bepaalde leden van Michael's familie voor me krijg, maar toch).

    En het probleem is ook een beetje, ik zou zo graag met een psycholoog aan de gang willen gaan, die getraind is in Narcisme, zoals Michael er eentje heeft kunnen vinden, gelukkig. Maar in Schotland/UK (ik woon daar) zijn ze bijna niet te vinden. En in Nederland wel een paar, maar niet iedereen doet Skype sessies natuurlijk. Dus .... zelf huiswerk doen, werkt goed tot op een zekere hoogte, en ik begrijp nu tenminste waarom het zo was en nu is.

    Heel erg veel dank voor je website, blog en je boek, Jasmijn. Fantastisch dat je er anderen er mee helpen kan.

  • #3

    Sandra (woensdag, 04 juli 2018 16:32)

    Ik besef me nu ik eindelijk mijn leven weer op de rit heb. Op het punt sta mijn opleiding af te ronden en succes boek, dat mijn moeder weer echt rot gaat doen. letterlijk zeggen dat ik niet goed in mijn hoofd ben enz.... Ik ben er zo klaar mee. Heb altijd gedacht dat het aan mij lag , dat ik een stoornis had omdat ze me dit heel goed ingefluisterd heeft. Ik besef me nu eindelijk dat zij het is die zo ziek is. Nu begint de weg naar heling , na 33 jaar.... Als er iemand tips voor heeft, ze zijn meer dan welkom.