· 

Feestdagen vieren met narcisten en borderliners

De kerst vieren met een narcist of borderliner is meestal geen vredig samenzijn. Of ze zetten zichzelf nog eens extra in de schijnwerpers, of ze verpesten de sfeer voor hun naasten. Zij niet gelukkig, dan jij en alle andere mensen ook niet gelukkig.

 

feestdagen kerst narcisten borderliners borderlinemoeder narcistisch misbruik www.omstandersvan.nl

Vroeger in mijn jeugd deed mijn borderlinemoeder allerlei kerstinkopen samen met mij. Ze verzorgde een kerstdiner met toeters en bellen, versierde het hele huis waar alleen nog maar kerstmuziek klonk. Alles moest tot in de puntjes perfect zijn.

 

Inclusief het gedrag van mij en mijn oma die er toen nog was (het enige andere familielid dat ik in mijn jeugd kende). Aten we ons bord niet leeg, dan was dat een belediging en was meteen de hele kerst verpest.

 

(goh, mijn narcistische ex-partner werd ook altijd boos als ik mijn bord niet leeg at, waarom storen narcisten en borderliners zich daar toch zo aan?!)

 

Ze werd ooit eens boos toen mijn oma na het voorgerecht al vertrok. Geen idee meer waarom ze dat deed. Volgens mijn moeder was mijn oma nogal dominant ten opzichte van haar, volgens mijn vader was het juist omgekeerd. En ik weet het niet meer. 

 

De hele entourage bij ons thuis tijdens de feestdagen zie ik nog helemaal voor me, maar wat er precies gebeurde en hoe ik me voelde, herinner ik me niet meer (zoals met vele van mijn jeugdherinneringen; ik heb veel verdrongen). Waar zou mijn bloedhekel aan kerst toch vandaan komen...

 

Een Cadeau voor de Koningin

Als tiener en volwassene deed ik overdreven mijn best om mijn moeder het perfecte cadeau te geven. Zowel met Kerstmis als met haar verjaardag en Moederdag. Ik weet niet meer precies hoe dat zo ontstaan is. Ik wist gewoon dat ik ab-so-luut niet met iets kleins aan kon komen. Ik struinde urenlang de winkels af, zonder naar de prijs te kijken. Absurd, als ik er nu aan terugdenk! Alsof ik een cadeau voor de koningin uitzocht...

 

Cadeaus als manipulatiemiddel

Cadeaus hebben een speciale betekenis voor narcisten en borderliners. Cadeaus zijn een prima zoethoudertje of goedmakertje, en zorgen ervoor dat jij bij hen in het krijt komt te staan. Voor de cadeaus die ze jou geven, moet je overdreven en eeuwige dankbaarheid tonen.

 

Schreeuw het van de daken, vlieg hen om de hals van geluk! Ze hebben er zo lang naar gezocht, hun laatste geld eraan uitgegeven, en zij weten het beste wat jij graag wilt hebben of nodig hebt -beter dan jijzelf- dus je moet automatisch verschrikkelijk blij zijn - alsof je een miljoen in de loterij hebt gewonnen. Anders beledig je hen en breekt de hel los... 

 

Dankbaarheid tonen

Altijd was ik bezig met hoe ik moest reageren wanneer mijn moeder mij een cadeau gaf. Ik moest zichtbaar blij zijn, bedankte haar op duidelijke toon waarbij ik oplette of ze het wel hoorde, anders zei ik het nogmaals.

 

Ooit gaf ze me een duur boek cadeau waar ik niets aan vond. Ik deed alsof ik dolblij was. Later als ik het boek nog wel eens in de kast zag staan, bekroop me weer dat schuldgevoel... 'Eigenlijk móet ik het gewoon lezen', dacht ik bij mezelf. Onzin, maar zo werkt het helaas als je met een narcist of borderliner samenleeft.

 

Kerst met een narcist of borderliner

Wie samenleeft met een narcist of borderliner, weet dat Kerstmis een zeer stressvolle tijd van onder andere verplichtingen, perfectionisme en controledrang is (in extreme vormen). Je loopt op je tenen om hen een fijne kerst te bezorgen, wat vaak toch niet lukt - zoals dat de rest van het jaar ook niet lukt.

 

Kerstmis biedt hen nog eens extra de gelegenheid om zichzelf als weldoener naar voren te schuiven, bijvoorbeeld door flink uit te pakken. Dat kan zomaar omslaan in de rol van slachtoffer, wanneer jij het verkeerde cadeau meeneemt of besluit dat je deze kerst eens elders wilt doorbrengen, zónder hen. Dan verpesten ze de hele sfeer voor iedereen: zij niet gelukkig, dan niemand gelukkig.

 

Zij niet gelukkig, dan niemand gelukkig

Aan de buitenkant merk je het niet altijd, maar vanbinnen haten narcisten en borderliners zichzelf enorm. Die haat projecteren ze op anderen, waar de feestdagen een uitstekende gelegenheid voor bieden: hét moment van het jaar waarop iedereen vrolijk en gelukkig bij elkaar samen komt. Het gaat immers niet om jullie, maar om henzelf.

 

Hoe slechter jij je voelt, hoe beter zij zich voelen. Als zij zichzelf diep vanbinnen als het onkruid in een bloemenveld voelen, proberen ze de bloemen te overwoekeren, zodat ze zelf erbovenuit steken. Dat geeft hen de macht over de schitterende bloemen die nu langzaamaan zullen verwelken. Het doet hen zich beter voelen ten koste van jou. Narcisten en borderliners zijn niet in staat het geluk en de liefde in zichzelf te vinden. Anderen domineren is veel makkelijker en sneller. 

 

Durf te stralen

Onthoud dit goed wanneer je straks met een narcist of borderliner de feestdagen moet doorbrengen.

 

 

Weet dat jij die schitterende bloem bent die altijd veel verder zal groeien dan zij ooit kunnen dromen.

 

Weet dat jij je niet hoeft te laten overwoekeren door iemand die jouw geen enkel geluk gunt.

 

Weet dat er in jou een lichtje schijnt dat jou altijd zal verwarmen.

 

 

Blijf dicht bij jezelf, respecteer jezelf ook al doen zij dat niet (juist omdat zij dat niet doen) en zorg vooral goed voor jezelf. Je verdient het!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Wendy Webster (woensdag, 20 december 2017 08:30)

    Goh, Jasmijn. Beschreven tot op de letter!!! De meeste Kerstdagen waren dan ook een regelrechte ramp. Mijn vader moest altijd hele grote kadoos krijgen, want hij had zo goed voor ons gezorgd (haha, nee dus, want de helft van het jaar zat hij in Roemenie te loveren met zijn vriendinnetje - en dus mijn moeder aan het bedriegen). Mijn Schotse "mother-in-law" is een verwend kreng, en geen enkele gift was goed genoeg, en dan kreeg ik een hele serenade hoe slecht ik wel niet was. En god verboden als ZIJ de spruiten had doorgekookt: "Christmas is Ruined!", om het vervolgens de schuld op mij af te schuiven, want ik had haar afgeleid of zo. Alsof je een toneelstuk van Shakespeare aan het kijken was. Verschrikkelijk. Mijn man en ik hebben nu met mijn schoonfamilie gebroken en eindelijk gaan we eens een normale - en vooral rustige - Kerst tegemoet dit jaar. En mijn vader stierf in 2005 (ook met de grootste drama trouwens, met 3 jaar extra drama over zijn testament). Mijn voornemen zijn dus ook zoveel mogelijk mijn huiswerk doen over narcisme, en tijdens de vakantiedagen verder jouw boek gaan lezen. Superbedankt dat je het boek hebt geschreven, Jasmijn. En ik ga er voor zorgen dat dit soort mensen zo min mogelijk in ons leven zijn. Ik wens jou en je familie een hele fijne Kerst, en een verschrikkelijk goed 2018.

  • #2

    Jasmijn Couwenberg (donderdag, 21 december 2017 09:58)

    Dank je wel Wendy! Ik zie het helemaal voor me dat toneelstuk... Dat is meer oorlog dan vrede. Ik wens jullie een mooie Kerstmis toe (geniet van de rust en vrijheid) en een supermooi 2018!

  • #3

    Wendy Webster (woensdag, 27 december 2017 12:29)

    Bedankt voor je reactie, Jasmijn. Als ik mijn stukje schrijven teruglees, zie ik nog steeds ontzettend veel woede. Iets wat ik dus moet verwerken in de komende tijd. Maar, de laatste paar dagen (Kerstdagen) waren bijzonder prettig met alleen Michael en ik en onze drie katten. Geen gezeur, geen Narcistische Shakespeare en eigenlijk gewoon geen andere mensen, behalve een korte Skype call met mijn familie die in Nederland woont. Ik hoop dat je een hele fijne kerst hebt gehad, Jasmijn. Een heel voorspoedig, "narc-free" 2018. - Wendy

  • #4

    Jasmijn Couwenberg (zondag, 31 december 2017 14:46)

    Mooi gezegd Wendy, een 'narc-free' 2018! Dat wens ik jou ook van harte toe. Op naar een prachtig, vredig en bevrijdend jaar :-)

  • #5

    theresa (woensdag, 28 maart 2018 08:45)

    Ik voel ook nog steeds veel woede van heel lang geleden. Ook van therapeuten, en mijn zus en mijn moeder praatte het goed. De kerst van 2005 zal ik nooit vergeten. Een vreselijke sfeer en niets was goed. Onze oude kerstboom met ballen die wij ieder jaar weer tevoorschijn haalden waren weg. Er verdwenen telkens meer spullen of herinneringen aan vroeger die ik graag had willen houden maar die zijn mij afgepakt. Mijn zus kwam dan thuis uit haar werk en kwam thuis met een zeer slecht humeur en koelde de woede af op mij. Ik dacht dit kan niet normaal zijn dat iemand zo van z"n werk afkomt met grove kwetsende opmerkingen, schreeuwen. Iedere dag na het werk dan was het weer zo ver. Een thuis heb je in die tijd niet gehad. Een eigen plek en een eigen stek daar droomde ik van in huis en dat was niet te vinden. Wat heb ik gedaan en waar heb ik dit aan verdiend. Op den duur kreeg je nergens meer plezier in en je keek als er als een berg tegen op als mijn zus weer thuis kwam met een woede aanval gericht op mij met commentaar op van alles en nog wat wat ik niet goed deed. Hoe je het ook deed je was nooit goed. Dit heeft mij zeer onzeker gemaakt en heb me in negativiteit teruggetrokken. Sommigen zeiden dat ik maar meer voor me zelf moest opkomen. Ik dacht aan een assertiviteits cursus. Ook hulpverleners dongen mijn leven binnen met bemoeienis en en het zelfde commentaar als mijn zus. Een kennis uit die tijd zei van ben jij paranoya en achterdochtig. Het zal wel een gevolg hebben. Sam Vaknin auteur van het boek maligne selflove zegt in you tube filmpjes dat je niet zo maar iemand mag labelen met Narcisme en dat je er expertise en ervaring mee moet hebben wil je die diagnose stellen. Maar ook narcisten kunnen therapeuten psychiaters om de tuin leiden werd wel eens gezegd. Het zullen dan wel hele goeie moeten zijn die die diagnose stellen. Meestal lezen mensen het op internet of googelen ze en komen ze op dit onderwerp en beginnen de kwartjes te vallen. Het zijn vaak mensen die aan de zijlijn staan en ver af en die ze niet van nabij meemaken. Maar als je iemand zo van nabij meemaakt dan is dat zeer vermoeiend en slopend en uitputtend en kan dit tot diverse psychosomatische klachten leiden. De huisarts schrijft slaapmedicatie voor en dan zal die huisarts wel vragen stellen van waarom je niet kunt slapen. Je krijgt niet zo maar medicatie mee en dan wordt de achterliggende oorzaak hoop ik opgespoord of ze verwijzen je door maar dit heeft mij niets opgeleverd dan dat men vooringenomen was. Het is zeer ingewikkeld omdat je dat verband niet ziet met de mensen om je heen die zo"n sfeer verspreiden die wel degelijk invloed heeft op je welbevinden en hoe je bent.