Als anderen jouw ware Zelf niet accepteren

Als jij eindelijk je ware Zelf weer terug gevonden hebt, zul je merken dat niet iedereen daar blij mee is. Je hebt ineens een eigen willetje gekregen, je hebt ineens zelfrespect, je geeft ineens je grenzen aan. Wie het beste met jou voor heeft, zal dat alleen maar aanmoedigen, maar helaas zijn er ook mensen die diep beledigd zijn of je zelfs keihard laten vallen. 

 

ware zelf rouw eenzijdige vriendschappen echte vrienden narcistisch misbruik omgeving reageert voor jezelf opkomen jezelf zijn

Als je herstellende bent van narcistisch misbruik, hoort daar zelfontwikkeling bij. Je verwerkt wat je hebt meegemaakt, maar gaat ook op zoek naar je ware Zelf. Je maakt een transformatieproces door, waardoor het lijkt alsof je ineens een heel ander mens bent. Wat er in feite gebeurt, is dat je juist jezelf wordt. Je ware Zelf, die je altijd al was, maar die nooit naar buiten mocht komen. Eindelijk! Je hebt je plekje op de wereld weer terug gevonden, zit weer lekker in je vel en bent blij met jezelf. Je bent weer gelukkig

 

De reacties van je omgeving

Je omgeving kan daar verschillend op reageren. Wie echt begrijpt wat jij hebt meegemaakt, zal het mooi vinden dat jij zo'n ontwikkeling doormaakt. Echte vrienden gunnen elkaar immers het licht in de ogen. Andere 'vrienden' zullen beledigd zijn. Waar is dat makke schaap van vroeger gebleven, dat altijd zonder tegengesputter al hun problemen en oppervlakkige kletspraat gretig absorbeerde, en dat zelf niets nodig leek te hebben?

 

Nu ineens praat jij over gevoelens (eng), kaart je serieuze onderwerpen aan (saai), en denk je na over 'het leven' (te ingewikkeld). Daar weten sommige mensen zich geen raad mee. Jij was altijd goed genoeg om mee over het weer en allerlei andere wissewasjes te praten, en om al hun ongemakken aan te horen, maar serieuze gespreksonderwerpen werden altijd vermeden.

 

Als jij ergens mee zit en je verhaal graag kwijt wilt, doen ze bijvoorbeeld even alsof ze luisteren, maar onderbreken je al snel om lachend te vertellen over iets grappigs wat ze gisteren op televisie zagen. Ze hebben jou enkel nodig voor hun koetjes en kalfjes (en hún problemen), en in die rol moet jij blijven. Jij bent niet interessant.

 

Eenzijdige vriendschappen

Je komt erachter dat de 'vriendschap' nogal eenzijdig is, dat jullie uit elkaar gegroeid zijn of eigenlijk nooit echt bij elkaar hebben gepast. Zulke mensen gunnen jou je herstel en ontwikkeling niet. Want nu zit er iemand tegenover hen die plotseling zelfvertrouwen heeft en voor zichzelf opkomt. Dat pikken ze niet, want jij bent nog altijd 'minder' dan hen. Ze hebben jou nodig en willen jou hoe dan ook in hun gewenste richting blijven sturen.

 

Jij krijgt allerlei verwijten over je heen: je bent egoïstisch, je houdt geen rekening met anderen, of ze zeggen dat je zo veranderd bent maar zeker niet ten goede. Vroeger was je altijd zo gezellig en flexibel, en nu ben je (in hun ogen) zo'n boos en vervelend persoon geworden! Waarom doe je nou toch ineens zo moeilijk over alles?! En dat alleen maar omdat jij niet meer aan hun wensen voldoet. Omdat jij geen robot, maar een mens blijkt te zijn.

 

Een voorbeeld

Vorige week is het voor mij goed duidelijk geworden dat sommige 'vrienden' geen echte vrienden zijn. Mensen die mij alleen opzoeken wanneer ze me nodig hebben, maar mij na een sterfgeval totaal niets laten horen, zelfs geen simpel berichtje met 'sterkte'. Maar wel een berichtje sturen over iets onbenulligs, en als ik er daar dan wat van zeg, direct een discussie beginnen om het eigen gelijk te halen. Zelfs nu moet ik nog begrip opbrengen voor de ander.

 

Ik verwacht geen berg visite die mij komt troosten en fruitmanden en zakdoekjes meeneemt; als je de hele dag zit te huilen, wil je ook even niemand zien. Dat kan later nog wel. Maar gewoon een klein berichtje van medeleven was al fijn geweest. Gewoon een klein gebaar, met grote betekenis. Ik voelde me al zo alleen en dat werd nu, in zo'n zware periode van mijn leven, nog meer versterkt.

 

Als iemand een dierbare verliest, is het normaal om diegene (op zijn minst) sterkte te wensen en/of te condoleren (dat is doorgaans ook het eerste wat je doet zodra je het slechte nieuws verneemt). Helemaal niets laten horen, is extra pijnlijk in toch al zo'n pijnlijke en verdrietige situatie.

 

Vroeger had ik dit gepikt...

Inmiddels gaat het wel weer een beetje met me, en moest ik dit gewoon even van me af schrijven. Vroeger zou ik dit allemaal gepikt hebben en was ik de volgende dag weer gewoon meegegaan in hun vrolijke praatjes over hun eigen bijzondere leventje, maar ik kán dat gewoon niet meer. Ik kan mezelf niet meer op slot blijven zetten en me als hun robot door het leven laten sturen, hún pad bewandelend.

 

Eindelijk sta ik weer in contact met mijn gevoelens en durf ik te erkennen dat ik een mens ben en dat ik met respect behandeld mag worden. Ik hoef me niet als een voetveeg te laten gebruiken, als een oude lap die na gebruik in een hoek gesmeten wordt en die vooral niet 'lastig' mag zijn. Ik hoef het niet te pikken dat mensen mij laten vallen wanneer ik hen het hardst nodig heb, mensen voor wie ik omgekeerd wél altijd moet klaarstaan.

 

Gelukkig waren er ook enkele echte vrienden die mij wel hun medeleven toonden door wél te reageren en zelfs lieve woorden uit te spreken. Daarnaast was mijn dagboek weer mijn grote vertrouweling aan wie ik alles kwijt kon (en kan). In tijden van nood leer je je echte vrienden kennen.

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Wendy Webster (woensdag, 11 oktober 2017 18:16)

    Absoluut een waar artikel en herkenbare ervaringen, Jasmijn. Het is bijzonder pijnlijk dat je gewoon niet terecht kan bij zogenaamde vrienden, en ineens ga je door een periode dat vriend na vriend na vriend ineens wegvalt. En dan hou je een handje vol over (veel beter) die wel het beste met je voor heeft. Zelf zeg ik altijd dat te veel vrienden sowieso niet goed is, want het kost "zoveel tijd en onderhoud", ook omdat ik in verleden te vaak mensen aantrok die alleen meer nemen, maar zelden geven. Ik wens je heel veel sterkte met het verlies van je dierbare, Jasmijn. Ik hoop dat je allemaal het een goed plekje kan geven. En die zogenaamde vrienden, tja.... afschieten die hap. Lekker rustig. Waar je het kan, concentreer je op de positieve aspecten en mensen in je leven, zoals je nu al doet op je website/blog. Liefs - xxx Wendy

  • #2

    Annemarie ten V. (donderdag, 12 oktober 2017 09:01)

    Je beschrijft het zo duidelijk Jasmijn.
    In of eigenlijk na zulke gevoelige gebeurtenissen ,
    evalueer ik mijn eigen gedrag. Hoe reageer ik en hoe reageert de ander..
    Achteraf natuurlijk,
    maar ik probeer voortdurend in het "nu'..te zeggen..,,wacht even, ik kom erop terug" Dan denk ik erover waarom of waarom niet. Merk dan dat ikzelf met al mijn plussen en minnen, ook weleens of regelmatig tekortschiet. Dat ook ik mijn voorkeuren heb en vergissingen en andere inschattingen maak. Ik probeer het vanuit mezelf te blijven zien wat me nederiger en vriendelijker en afwachtender maakt en vaak alleenzijn vraagt voor deze overwegingen. Ook zie ik dan,
    dat wat wij vriendschap noemen oppervlakkige,
    "even samen gaan" in een periode zijn
    die tijdens een studie of activiteit
    of levensfase ons samenbrengt en die zin geven en leerzaam zijn en die:
    *om het alleen zijn te ontlopen verduurzaamd worden.
    Dan ben je op de verjaardag omdat het nou eenmaal zo hoort en vul je de eigen en andermans tijd zonder verdieping.
    Niks mis mee maar ik leerde te onderscheiden.
    Naast mekaar zonder verdieping kan mits ieder het eigene mag behouden.
    Wanneer die ander je nodig heeft ter eigen versterking..of ik die ander gebruik
    om mijn ego te versterken.
    Daar gaat het mis...denk ik..
    Dan kun je stappen terug zetten..en het contact minderen..
    Als je loslaat en alleen durft te zijn.
    Want die grote groeifactor ligt daar onder..leer ik voortdurend.
    Dan worden die anderen die we allerhande verwijten
    *leervoorbeelden voor ons.
    En dit proces is nu eenmaal nodig om verder te groeien.
    Dan kun je tegen de ander zeggen...dank je
    maar met jou ga ik geen bakkie meer doen.�
    Dan kun je leren om andere contacten aan te gaan met diegene waarvan je denkt
    dat die boven je pet gaat of misschien niet zullen passen.
    Spannend blijft het.en verrassend om gelijkgestemden toevallig
    op je pad te treffen
    waarbij vervolg mag en niet hoeft.
    Vrij om te ontplooien.�Liefs Annemarie
    Jasmijn dit waren mijn don morgen gedachten en zie graag een reactie....

  • #3

    Jasmijn Couwenberg (vrijdag, 13 oktober 2017 13:51)

    Wendy, dank je wel voor je medeleven! Lief van je. Ik zal me zoveel mogelijk op het positieve blijven concentreren.

    Annemarie, dank je wel voor je aanvullingen, mooi geschreven en fijn dat je dit wilde delen!

  • #4

    EK (maandag, 22 januari 2018 21:46)

    2014 was t diepste dal van mn leven. 2015 klapte mn lichaam in elkaar van alle spanning. 2016 was t jaar van herstel en 2017 het jaar van knopen doorhakken en voor mezelf kiezen. Jezelf worden, betekent ook eenzame periodes, want je verliest mensen, terwijl je andere contacten nog niet hebt opgebouwd. Maar toch beste beslissingen ooit daarin genomen. ik mis de negatievelingen als kiespijn en heb de leukste baan, leukste collega’s en beste vriendenkring ooit. Ik doe wat ik wil en sta niet meer toe dat een ander me de grond in trapt. Als iemand daartoe geneigd is, draai ik me om en loop weg. Totaal geen behoefte om daarin te investeren. Liever alleen en gelukkig dan met mensen moeten omgaan die me doodongelukkig maken. ‘What don’t kill you, makes you more strong’.

  • #5

    Tania Bienvenu (dinsdag, 23 januari 2018 08:35)

    Jasmijn, hoe waar kan een artikel zijn, en zo bijzonder mooi omschreven! Daar zit ik nu volop in, scheiding waarbij de partner de ene kant naar hem toe trekt, en de andere vriendinnen die mijn taal als chinees ervaren. Soms voelt het lastig aan, zeer lastig! Had altijd een grote vriendenkring, maar moet nu steeds heel allert blijven als ik mensen tegen kom, en dit druist soms tegen mijn enthousiaste houding in, maar het is een bescherming voor mezelf. Ja ik weet het, als de ene poort sluit gaat er een andere open, maar er is altijd wel een stukje waarin ze alle twee gesloten zijn, en daar zit ik nu in. Niets vlot nog en de financiële kant die nog moet geregeld worden, geeft heel wat beperkingen voorlopig. Maar ik blijf vertrouwen op hierboven en ze zijn aan het werk, gelukkig houdt dit me nog recht momenteel! Op naar mijn volle geluk!
    Ik wens jou mijn oprechte innige deelneming in deze heel erg moeilijke, pijnlijke periode van je leven.
    Warme knuffel,
    Tania

  • #6

    Jasmijn Couwenberg (dinsdag, 23 januari 2018 23:22)

    Dank je wel Tania voor je lieve woorden! Zo ontzettend fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven. Ik hoop dat je snel je geluk zult vinden!

    Zo is het precies EK! Krachtig gesproken.