Welkom in de wereld van narcisme en borderline

Wat gebeurt er precies als je een relatie en/of familieband met een narcist/borderliner hebt? Wat gaat er door hen heen? Een kijkje in de bizarre wereld van narcistisch misbruik.

 

www.omstandersvan.nl narcistisch misbruik jasmijn couwenberg boek narcistische wereld ontvlucht narcisme borderline narcisten borderliners narcist borderliner bezit

Narcisten/borderliners trekken jou weg uit je eigen leven, leiden je door hun leven heen en leven vanuit jou. Ze zorgen ervoor dat jij je levensvreugde kwijtraakt en een hekel aan jezelf krijgt, zodat zij zichzelf goed voelen. Dat is voor hen de enige manier om zichzelf goed te kunnen voelen.

 

Je verliest alle contact met de werkelijkheid

Ze maken je 'los' van jezelf: alle contact met de werkelijkheid, andere mensen, het leven en jezelf raak je langzaamaan kwijt. Ze nemen alles van je over, en bewegen je precies in de richting die voor hén het meest gunstig is. Dat is wat er gebeurt bij narcistisch misbruik, ofwel psychische mishandeling. 

 

Je wordt hun bezit

Op alle mogelijke manieren nemen ze bezit van je persoonlijkheid: zij bepalen je voorkeuren, activiteiten, contacten, zelfs je gedachten en hoe je kijkt, zit en loopt, en willen gedetailleerd weten wat je denkt en doet, waar, met wie en waarom. Zodat ze je optimaal kunnen manipuleren.

 

Partners en familieleden zeggen vaak dat ze niet eens meer kritische gedachten over de narcist/borderliner durven toelaten, alsof die deze zal kunnen 'lezen'. Niets is nog van jezelf. Je wordt emotioneel uitgehold.

 

Niets is nog normaal

Het is een wereld waarin niets echt is en niets normaal is. Waarin het normale wordt afgedaan als 'abnormaal', en het abnormale 'normaal' wordt genoemd. In mijn boek 'De narcistische wereld ontvlucht' (336 pagina's) wordt deze narcistische wereld van begin tot eind beschreven, en ontdek je hoe je deze kunt ontvluchten.

 

Commentaren: 2 (Discussie gesloten)
  • #1

    Denise (zaterdag, 19 mei 2018 09:26)

    Zo herkenbaar iedere keer weer als ik een stuk van jou lees.
    Heb 4 jaar een relatie gehad met vermoedelijk toch echt wel een Narcist.
    Veel onbegrip vanuit mijn omgeving als ik weer eens was ingestort maar dan toch weer terug ging naar hem.

    Nu bijna een jaar verder heeft het wel littekens achter gelaten.
    Heb hem nu overal op geblokkeerd omdat hij contact bleef zoeken.
    De vrij grote kring mensen om mij heen is klein geworden en met de meeste alleen nog oppervlakkig contact.

    En inderdaad als je er uiteindelijk definitief bent uitgestapt zie je pas hoe ziek het allemaal was.
    Hoe hij mij zo klein heeft weten te krijgen.
    Vertrouwen in mensen is het grootste probleem maar beetje bij beetje begin ik weer mijn eigen "ik" terug te vinden.

    Ga vooral door met schrijven want het zorgt ervoor dat de mensen die hier mee te maken hebben gehad (of nog steeds te maken hebben) zien dat het echt niet aan hun heeft gelegen.

  • #2

    Anoniem (zaterdag, 19 mei 2018 11:30)

    Ik lees altijd/vaak dat iets je weerhoud om niet weg te gaan bij de narcist. Dat je met emotionele draadjes vastzit etc.

    Vind dat miss alleen herkenbaar de eerste jaren; dan zie je t nog niet helemaal en heb je nog hoop dat t gedrag wel veranderd.
    Daarna was t voor mij pure angst, wat mij deed blijven en mezelf alles liet voorschrijven. Want de dreigementen over “als ik ooit weg zou gaan”, waren niet misselijk en ik kende zijn woede-uitbarstingen om niks; laat staan als t zou zijn om t feit dat ik zou gaan.
    Dus ik bleef en hoopte maar steeds op verandering (want soms ging t best “goed”; dat “goed” blijft een raar iets om uit te leggen, ook voor mezelf. Want nog steeds moest ik bij alles opletten wat ik zei of deed. Maar het leek in die periodes iig alsof ik iets vrijer was en hij minder snel boos om niks).
    Tot de uitbarsting waar de kids bij waren en hij met de stoel stond te zwaaien id lucht. Toen wist ik dat ik ook voor mijn kids (de oudste vooral: jongste nog klein) niet kon blijven. Toch duurde het nog 3 jr eer ik de moed had. 3 jaar, waarin ik mijn voorbereidingen trof die nodig waren, maar mezelf oh zo ellendig voelde. Pure wanhoop/angst: ik wilde weg/moest weg, maar zooo ontzettend bang.

    Nu ben ik vrij... de beste stap ever!
    Ik mag leven zoals ik wil en hoef niet meer op te letten wat ik doe of zeg.
    Helaas blijven we verbonden door de kids en dat gaat niet altijd zonder ellende. Hij wil zijn macht nog steeds tonen met de dingen waarin dat kan.

    Verder is negeren de beste manier heb ik ervaren. Geen discussies aangaan en hem verder voeren.
    Ik irriteer me, als hij wil laten weten hoe geweldig hij is en hoe mooi hij alles voor elkaar heeft, maar voel ook wat voor n zielig persoon t eigenlijk is. Dat hij leeft voor de buitenwereld en zich moet voeden met hun bewondering/goedkeuring om zichzelf goed te voelen.
    En ondanks zijn “geweldige” nieuwe leven zonder mij (want tuurlijk was ik de boosdoener in heel t huwelijk), is ie jaloers. Want hoe kan t, dat ik t prima voor elkaar heb zonder hem?? Ik zou id goot belanden, want kon niks/was waardeloos!

    Dat ik meer in mijn mars heb, dat steekt hem; Dat hij niet onmisbaar bleek.
    Dat hij daar na een paar jr nog steeds af en toe op terug moet komen; door mij te kleineren/zijn macht proberen uit te oefenen, dat is zo triest!!
    Als je werkelijk zo gelukkig bent, leef je leven dan ipv nog bezig te zijn met mij!!


    De “littekens” zijn nog niet weg, maar ik ben gelukkig met mijn leven nu.
    Een huis, werk, lieve vrienden om me heen... wat wil ik nog meer? Ja, dat hij mij voor altijd met rust laat, maar dat zal utopie zijn.