Familieverstoting: opgroeien zonder familie

Ouderverstoting is inmiddels een bekend verschijnsel, maar over 'familieverstoting', je familie niet mogen zien, is zeer weinig te vinden. Al vermoed ik wel dat het vaker gebeurt in de omgeving van narcisten en borderliners, omdat die hun naasten graag weghouden bij anderen.

 

narcisme borderline narcist borderliner vader moeder kinderen ouders persoonlijkheidsstoornis psychisch emotioneel misbruik boek familie relatie ouderverstoting kindermishandeling jasmijn familie

Na de scheiding op mijn 6e zag ik mijn vader niet meer. Er werd niet over gepraat en er waren geen foto's. Zijn kant van de familie zag ik 'uiteraard' ook niet. Alle sporen van mijn 'slechte' roots werden uitgewist. Maar met de familie van mijn moeders kant was eveneens geen contact, op mijn oma na. Mijn moeder deed er altijd nogal vaag over; er zouden ruzies zijn en ze gaf ook wel eens mijn oma de schuld.

 

Enkele familieleden heb ik in totaal zo'n vijf keer gezien in mijn jeugd. Dan was de ruzie weer eens voorbij en kon het plots wel. Inmiddels weet ik dat ze de laatste jaren met hen weer/nog een 'knipperlichtrelatie' had, maar in de periodes dat er contact was, hield ze mij daarbuiten. Ze vertelde uitgebreid over gezellige bezoekjes aan haar zus, maar vroeg mij nooit mee. Ze bezocht haar verjaardag, zonder mij mee te vragen. Een zus en zwager van mijn oma stuurden verjaardagskaartjes aan mijn moeder, maar niet aan mij (ik heb in ieder geval niets ontvangen).

 

Ik durfde er ook niet naar te vragen, omdat ik altijd geleerd had niets van wat mijn dominante borderlinemoeder zei in twijfel te mogen trekken. Sterker nog: ik moest enthousiast meepraten. Totdat het contact weer eens stopte en ze die familieleden weer devalueerde: dan moest ik het óók met haar eens zijn en die onschuldige mensen óók ineens 'slecht' vinden.

 

Gevolgen van geïsoleerd opgroeien

Terug naar mijn jeugd. Op school en in de buurt had ik wel vriendinnetjes, alhoewel ik soms ook werd gepest. Het is zo raar als kind om zonder familie te leven en om niet met neefjes en nichtjes te kunnen spelen, terwijl je om je heen ziet dat andere kinderen dat allemaal wel hebben. Ik herinner me nog dat ik me als kind heel eenzaam voelde. Bergen speelgoed kreeg ik, wat voor een kind heel fijn is, en ik vermaakte me er dan ook prima mee en was er altijd heel blij mee, maar het vervangt geen familie. Niets vervangt familie: familie is zo basaal, noodzakelijk en onvervangbaar.

 

Ook als volwassene blijft dit moeilijk en pijnlijk. Op je verjaardag heb je geen huis vol visite en de feestdagen kun je niet vieren. De decembermaand is dan ook een verschrikking. Iedereen is druk met de voorbereidingen voor kerst, hét familiefeest. Daar kan ik niet over meepraten en dat voelt dubbel zo pijnlijk: de feestdagen niet kunnen vieren en er ook nog eens vreemd op aangekeken worden. Dat laatste gebeurt sowieso als in gesprekken het onderwerp 'familie' aan bod komt. Het zorgt steeds weer voor een bepaalde afstand naar andere mensen toe.

 

Daarnaast heb ik altijd veel moeite om in groepen te functioneren. Dat ben ik gewoon niet gewend. Ik groeide niet op in een gezin, maar in een één-op-één relatie. De sociale groepsregels ken ik niet allemaal. Dan klap ik snel dicht omdat ik niet weet wat te zeggen en bang ben dat anderen me raar zullen vinden als ik wel mijn mond opentrek. Wat als ik een andere mening heb? Wat als ik iets verkeerds zeg? Dan denken anderen dat ik tegen hen ben en zullen ze boos worden. Zo zit het natuurlijk helemaal niet in elkaar, althans wanneer je met normale mensen omgaat, maar dit ben ik wel gewend van vroeger en ook van mijn narcistische ex-partner. Ik leerde om geen dingen te zeggen die de ander niet aanstonden.

 

Het belang van familie

Familie heb je, of die heb je niet. Normaal gesproken kijk je achterom en staat daar je familie, die er altijd voor je zal zijn wanneer het tegenzit maar waar je ook de leuke dingen uit je leven mee kunt delen. Ik kijk achter me, en daar staat niemand. Geen familie op wie ik kan terugvallen, als gevolg van mijn geïsoleerde opvoeding door een borderlinemoeder die over mij waakte als haar bezit.

 

Je mist een achterban wat je heel sterk het gevoel kan geven dat je het niet waard bent om op deze wereld te mogen zijn. Niemand heeft zich ooit om je bekommerd, alhoewel dat niet de keuze van die andere mensen was, maar van je eigen, egoïstische ouder die niemand anders de kans gaf om van je te houden. Als kind van een narcist of borderliner leer je daarnaast dat jij ook weer van niemand anders mag houden, en zo zit je gevangen in een luchtbel waarin je wel liefde geeft, maar niet ontvangt.

 

Als kind van een narcist of borderliner leer je dat je niet, niet teveel of niet te goed contact met andere mensen mag hebben. Je leert mensen op afstand houden en om geen echte verbinding te maken. Je egoïstische ouder staat op nummer 1 en dient daar te blijven.

 

Kinderen kunnen niet zonder familie opgroeien. Kinderen hebben een moeder én vader nodig, en andere familieleden. Het is onmenselijk om iemand zo van zijn eigen bloedverwanten te isoleren en te vervreemden. Je familie is je basis en het is onbeschrijfelijk hoe vreemd en eng het voelt als je deze basis mist. Het is een leegte die niet op te vullen is en veroorzaakt een heel pijnlijke, kille eenzaamheid die door je ziel snijdt. Vrienden kun je maken, alhoewel dat zeker niet zo gemakkelijk is als het klinkt, maar familie kun je niet 'maken'. Je kind isoleren richt daarom onherstelbare schade voor het leven aan.

 

Eigen schuld, dikke bult

Ik heb tijdens de confrontatie met mijn moeder nog gevraagd waarom ik de rest van de familie niet zag. Het antwoord had ik eigenlijk al kunnen raden: ook dat was mijn eigen keuze geweest, net als de volwassen keuze die ik op mijn 6e gemaakt zou hebben om mijn vader niet meer te willen zien. Ik toonde namelijk 'geen interesse' in de familie.

 

Kennelijk moet je als kind bij je ouders aangeven dat je je familie wilt zien. Zo niet, dan zie je ze niet. Pech gehad. Had je als kind maar volwassener en verstandiger moeten zijn...

 

narcisme borderline narcist borderliner vader moeder kinderen narcisten borderliners persoonlijkheidsstoornis psychische emotioneel misbruik boek familie relatie ouderverstoting kindermishandeling narcistische wereld ontvlucht gaslighting mishandeling
narcisme borderline narcist borderliner vader moeder kinderen narcisten borderliners persoonlijkheidsstoornis psychische emotioneel misbruik boek familie relatie ouderverstoting kindermishandeling narcistische wereld ontvlucht gaslighting mishandeling

Ontvang nieuwe blogartikelen in je mailbox!

Commentaar schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Fish (dinsdag, 07 maart 2017)

    Tja, heel herkenbaar. Hoe fuckup kan een "mens" zijn. Wens je veel (eigen) wijsheid. Xx

  • #2

    Jasmijn (vrijdag, 10 maart 2017 19:21)

    Dank je, Fish.

  • #3

    john (dinsdag, 15 augustus 2017 03:38)

    ik zou graag willen weten hoe je een kind van 11 kunt duidelijk maken dat ze voor zichzelf moet opkomen , het kind waar ik het over heb , heeft laatst met tranen over de wangen gezegd tegen haar familie (oom oma neefjes nichtjes) dat ze liever geen contact meer heeft omdat ze bang is dat mama dan boos wordt. het gevoel van onmacht is onbeschrijfelijk

  • #4

    Jasmijn Couwenberg (dinsdag, 15 augustus 2017 17:25)

    John, wat afschuwelijk voor dat arme kind! Wat goed van jou dat je haar wilt helpen. Ik denk vooral dat het belangrijk is om duidelijk te maken dat ze nooit hoeft te kiezen tussen haar moeder en haar andere familieleden. Familie is familie en daartussen hoef je nooit te kiezen. Niemand mag voor haar bepalen met wie ze wel of niet omgaat. Dat het allemaal heel lieve mensen zijn die goed voor haar zijn en dat zij het zelf vast helemaal niet leuk vindt om hen niet meer te zien, dat ze hen heel erg zou gaan missen. Dat zij het volste recht heeft om met hen om te gaan, en dat daar niks verkeerds aan is. Dat het niet erg is als mama boos wordt, omdat ze (het kind) een heleboel familie om zich heen heeft die ook van haar houden en er altijd voor haar zullen zijn en haar zullen helpen. Dat het niet haar schuld is als mama boos wordt en dat ze écht niet bang hoeft te zijn. Haar familie steunt haar en er kan niks gebeuren.

    Hopelijk kun je haar overtuigen. Die angst van een kind voor de eigen moeder is helaas iets hardnekkigs weet ik uit eigen ervaring, maar in mijn geval was er niemand die mijn angst zag omdat er al van kleins af aan geen contact was met andere familieleden, waardoor de angst tot ongekende proporties kon uitgroeien en zo tot na mijn 30e kon blijven voortduren. Gelukkig kent dit meisje van 11 wel haar familie en zal ze er hopelijk op durven vertrouwen dat die er altijd voor haar zullen zijn en dat ze niet volledig afhankelijk van haar moeder hoeft te zijn. Veel sterkte!