· 

3.Borderlinemoeder: type 'Queen'

De Amerikaanse psychiater James Masterson onderscheidde vier typen borderlinemoeders. In dit artikel aandacht voor het derde type: 'Queen'. Dit type is dominant en vindt dat het leven om haar draait.

 

borderlinemoeder borderline moeder borderliners kind manipulaties www.omstandersvan.nl jasmijn couwenberg narcistische wereld ontvlucht

(deze beschrijving is ook van toepassing op vaders met borderline en op andere relaties dan de ouder-kindrelatie)

 

Het Queen-type vindt zichzelf heel bijzonder en wil ieders onverdeelde aandacht omdat ze die in haar eigen jeugd niet kreeg, wat een immense leegte achterliet. Daarom verdient ze die aandacht nu meer dan wie ook en is ze tot alles bereid om die te krijgen, wat door haar krachtige en elegante voorkomen vaak nog lukt ook. Rijkdom, glamour, aandacht, status en bewondering zijn alleen weggelegd voor haar.

 

Ze int haar 'schadevergoeding'

Ze accepteert geen 'nee' en liegt, steelt, parasiteert, buit anderen uit of koopt hen om. Vastbesloten om te winnen vecht ze net zolang totdat ze haar zin krijgt. Tegenspoed vernieuwt zelfs haar inzet om 'schadevergoeding' te innen. Haar manipulaties gaan veel verder dan de 'gewone' primitieve borderlineverdediging. Ze kan wraaklustig zijn zonder enig schuldgevoel.

 

Gesprekken afluisteren

Ongegeneerd overschrijdt deze borderlinemoeder alle grenzen en luistert bijvoorbeeld telefoongesprekken af of doorzoekt je spullen. Voor cadeaus verwacht ze iets terug. Ze strijdt met haar kinderen om tijd, aandacht, liefde en geld en verwacht dat je hier en nu tijd voor haar hebt.

 

Anderen vormen een bedreiging voor haar eigen bestaan wanneer ze niet haar behoeften inwilligen. Wie haar niet prijst of geen speciale behandeling geeft, kortom haar niets te bieden heeft, wordt gedevalueerd en laat ze keihard vallen.

 

Impulsiviteit en bezitsdrang

Om haar leegte verder op te vullen, geeft ze zich over aan allerlei impulsief gedrag. Haar schulden, bezittingen en aankopen, voortkomend uit geldverkwisting, verstopt ze. Het shoppen en hamsteren dient om het contact met en de controle over een nieuw object te bevestigen. Bezit en controle verlichten tijdelijk het gevoel van leegte.

 

Soms geeft ze meer om haar bezittingen dan om mensen. Bij een auto-ongeluk vraagt ze bijvoorbeeld eerst hoe het met de auto gaat. Een basistoestand van leegte en woede kan ook tal van psychosomatische klachten veroorzaken zoals migraine, spiertrekkingen en maagzweren. Van de vier typen pleegt de Queen het minst waarschijnlijk zelfmoord, alhoewel ze er wel mee kan dreigen.

 

Ze leeft via haar kinderen

Haar kinderen vormen een weerspiegeling van haar belangrijkheid en moeten haar interesses, waarden, smaken en voorkeuren weerspiegelen om 'liefde' te krijgen. Ze leeft via hen. Zij moeten háár behoeften vervullen, niet omgekeerd. Het is echter nooit voldoende.

 

Wanneer het kind het oneens met haar is, tegen haar wensen ingaat of eigen behoeften heeft, dan beschuldigt ze het kind ervan niet van haar te houden. Ze voorkomt dat haar kinderen tot zelfstandige individuen uitgroeien, omdat zij haar aandacht moeten geven wanneer ze daar om vraagt. Het kind raakt in de war en wordt afhankelijk van goedkeuring.

 

Dramaqueen

Het dramatische en hysterische gedrag kan haar kinderen flinke schrik aanjagen. Ze kan panikeren om details die later niets te betekenen hebben. Zonder zich bewust te zijn van de angst die het bij haar kind oproept, roept ze regelmatig bij het openen van de post: 'We zijn blut' of 'We moeten het huis verkopen!'  terwijl er helemaal niets aan de hand is.

 

De Queen heeft zowel de borderline- als de narcistische persoonlijkheidsstoornis.

(bron: 'Understanding the Borderline Mother', Christine Ann Lawson)

 

4 typen borderlinemoeders

Commentaren: 1
  • #1

    Wendy (woensdag, 14 maart 2018 17:02)

    Ons moeder zit precies wat tussen Queen en witch. Bij beide lees ik heel veel zaken die van toepassing zijn bij haar. Vooral bij Witch, het niet gunnen van wat je graag hebt, speelgoed dat ik graag wou kreeg ik nooit, het was altijd iets wat zijn mooi vond of graag zag. Een huisdier werd buitengesmeten van het moment het wat teveel last werd voor haar, onder het mum van "allergie", is nooit allergisch geweest en daarna zou ik diegene geweest zijn die allergisch was, wat dus ook niet het geval is, testen hebben het bewezen. Als ze het beu was, kon het diertje gaan, of ik nu verdriet had of niet, ik moest maar dapper leren zijn. Nu ik volwassen ben heb ik veel dieren en als er eentje sterft, krijg ik nog steeds het antwoord "das eentje minder, is dat handig, heb je meer tijd voor mij".... als ik iets nieuws heb in mijn woning wordt dit direct met de grond gelijk gemaakt, een nieuwe vriendin wordt direct bestempeld als iemand slecht waar ik beter voor oppas. Nu ik al een hele tijd zelf geen contact meer neem, en haar zoveel mogelijk negeer, wat spijtig genoeg niet helemaal kan want hier in Belgie heb je een wet dat grootouders hun kleinkinderen mogen zien op regelmatige basis, waar ze dus gebruik van maakt, dus is er wel nog 2 wekelijks contact om de kleinkinderen te zien, weet ze zich geen houding meer te geven. Ik heb de voorbije maanden al alle manipulatietechnieken de revue zien passeren, steeds herhalend omdat ze om zich heen aan het slaan is om toch maar terug controle te kunnen krijgen. Soms beangstigd het me wel... hoe ver zal ze gaan als ze merkt dat ik niet meer meega in haar spel... ik ben ervan overtuigd dat ze echt gevaarlijk kan zijn. Mijn vader en stiefvader kunnen het niet meer navertellen, maar ik weet van mishandeling in beide gevallen, de vrouw die de man mishandeld. En als mijn stiefvader blauwe plekken had of een kap in zijn hoofd, dan was het steeds zijn eigen schuld of hij was van de trap gevallen of tegen iets aangelopen, zogezegd... hij was geestelijk niet inorde en ook niet meer in staat om naar buiten te komen met het werkelijke verhaal, maar mijn man en ik wisten het, we zagen het soms zelfs gebeuren, als wij erbij waren was het maar een dweil of een mopper die hij naar zijn hoofd kreeg, maar ik denk als we er niet waren dat het heel wat anders was. Ik voelde me dan direct terug kind en hoe ik me ging verstoppen op mijn kamer omdat ze weer eens door het lint ging, omdat ik een andere mening had dan zij.